Gigantische massa onbekend materiaal op de maan ontdekt

De achterkant van de maan, in beeld gebracht door de Lunar Reconnaissance Orbiter.
REUTERS De achterkant van de maan, in beeld gebracht door de Lunar Reconnaissance Orbiter.
Diep onder de oppervlakte van de maan zit een enorme massa onbekend materiaal. Dat hebben onderzoekers van Baylor University ontdekt. De massa komt overeen met een gigantische hoeveelheid metaal, meer dan vijf keer zo groot als het eiland Corsica.

De onverwachte massa bevindt zich onder het Zuidpool-Aitken-bekken, een enorme inslagkrater op de maan van 13 km diep en ongeveer 2.000 km breed. De ovale krater - een van de grootste in het zonnestelsel - is niet zichtbaar vanop de aarde, omdat hij zich aan de achterkant van de maan bevindt.

De ontdekte massa is er een van minstens twee triljoen kilogram - 350 miljoen keer zwaarder dan de Piramide van Cheops - en zou tot meer dan 300 km diepte onder de oppervlakte van de maan begraven liggen. De massa werd ontdekt op basis van gegevens verzameld tijdens de Gravity Recovery and Interior Laboratory-missie van NASA in 2011. Die data werden gekoppeld aan de topografie van de maan zoals de Lunar Reconnaissance Orbiter die in kaart bracht. Bleek dat de instrumenten onder het Zuidpool-Aitken-bekken iets erg abnormaals hadden opgepikt. Waarschijnlijk is de mysterieuze massa afkomstig van een inslag op de maan meer dan vier miljard jaar geleden, zo stelt het team van professor Peter B. James.

De maan zelf zou 4,5 miljard jaar geleden gevormd zijn na een botsing tussen de aarde en een planeet met de omvang van Mars. De meest plausibele verklaring is, volgens de wetenschappers, dat de maan zich kort na haar vorming stabiliseerde en dat daarna een grote asteroïde aan relatief lage snelheid is ingeslagen op de maan. Met vervolgens de kolossale metaalmassa als restant.

Maar professor James heeft nog een andere verklaring: de massa zou ook een concentratie van dichte oxiden kunnen zijn die kristalliseerden in de maankorst tijdens de latere stadia van het stollen van het magma van de maan. Verder onderzoek dringt zich dus nog op. De huidige studie werd gepubliceerd in Geophysical Research Letters.




25 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Leo Peeters -Duym

    @Eric Grosemans, ik hoef niet één bewijs voor Godsbestaan, geloof is nu eenmaal geloof. Maar wat ik verwijt aan de degenen die geloven in abiogenese en macro-evolutie is dat hun zo gezegde wetenschappelijke bewijzen bol staan van tegenstrijdigheden, anomalieën en onwetenschappelijke stellingen. De oerknal is onwetenschappelijk. Zelfs al werd ik voor 100% atheïst, ik geloof er geen knal van. Lees o.a. het boek: Anomalieën - Nieuwe natuurkunde na Einstein Barry Setterfield

  • Eric Grosemans

    Leo Peeters, er zijn ontelbaar meer bewijzen voor de oerknaltheorie, dan er zijn voor een mysterieuze man die tussen de wolken leeft, en met één vingerknip hert hele universum, poef uit het niets geschapen heeft.

  • Leo Peeters -Duym

    @Nick Lersberghe, van wat je schrijft is niets te bewijzen, niet meer dan een poging om de oerknaltheorie geloofwaardig te maken. Van singulariteit tot wat we vandaag waarnemen, het hele gebeuren zoals naturalisten ons voorhouden is en blijft een kralenketting van aannames en veronderstellingen met hier een daar een wetenschappelijk feit als schakel. Maar een ketting is zo sterk als haar zwakste schakel; het naturalistisch verhaal blijft met haken en ogen aan elkaar hangen.

  • Nick Lersberghe

    @Leo Peeters -Duym In tegenstelling tot wat je denkt, zijn/waren heel weinig dingen vloeibaar op astronomisch niveau. De meeste asteroïden ontstaan bij het vormen van een ster en de daarbij horende planeten. Het resterende stof en puin van de ster vormt een schijf rond de ster. Dit klit samen tot brokstukken. Deze komen bij elkaar door zwaartekracht en botsingen en vormen planetesimalen. Hierbij zijn ze nog vast. Overgebleven brokstukken vormen dan de meeste asteroïden.

  • Leo Peeters -Duym

    @Eric Grosemans, je valt in herhaling en je ontwijkt mijn opwerping. Precies omdat volgens de oerknalfabel niet alles in een keer ontstond, maar de expansie van de singulariteit gepaard ging met miljoenen graden, zouden alle hemellichamen, van de kleinste knikker tot de grootste megaster, in hydrostatisch evenwicht moeten zijn, dus perfect bolvormig zoals een druppel water in een ruimtecabine.