Nederlander Marc na drie uur onder puin Mexico getrokken: "Ik zie nu hoe geweldig mensen kunnen zijn"

"Het leven is een mirakel"

Marc Wehmeijer lag drie uur begraven onder een dikke laag puin na de aardbeving in zijn thuisstad Mexico-City.
ANP/RV Marc Wehmeijer lag drie uur begraven onder een dikke laag puin na de aardbeving in zijn thuisstad Mexico-City.
Marc Wehmeijer is geen diepgelovig man. Maar nadat hij dinsdag in Mexico onder het puin bedolven raakte, weet de Nederlander zeker dat er iets heel speciaals aan de hand is. Meer dan gewoon geluk, vertelt hij euforisch. "Iedereen moet weten hoe geweldig dit land is. Hoe hard is gewerkt om mij onder de brokstukken vandaan te krijgen."

Vandaag was er weer een aardbeving in Mexico. Maar meer dan een trilling was het niet, verzekert de Nederlander die in Zwitserland opgroeide en nu alweer enige jaren in Mexico-Stad woont. Een bevinkje waar ze in de loop van de jaren wel aan gewend waren geraakt. "Ik dacht altijd: stel je toch niet zo aan. Oké, alles beweegt een beetje en dan ga je weer verder.''

Het was dinsdag eigenlijk een dag als elke andere: Wehmeijer wandelde door Mexico-Stad om zijn 4-jarige dochtertje van school te halen. Totdat hij ineens naast zich grote glasstukken naar beneden ziet vallen. "Het gekke was: dat zag ik eerst. Pas toen merkte ik dat het om een aardbeving ging.'' In een opwelling duikt hij naar de kant waar een groot gebouw staat. Tien seconden later wordt hij wakker. Compleet bedolven onder een dikke laag puin en niet meer in staat om te bewegen. 

"Ik lag in een soort schildpadhouding in het donker. Mijn hoofd naar beneden, mijn lichaam onder mij. Alleen een been lag dwars onder het puin. Daar had ik ook meteen pijn aan.'' Die houding redt Wehmeiers leven. Onder zijn mond is een kleine ruimte waardoor hij kan ademhalen. Ook zijn vingers kan hij een beetje bewegen. "Het is gek wat er in zo'n situatie met je gebeurt. Het is alsof je helemaal in jezelf keert. Maar je blijft hoopvol. Ik dacht steeds 'dit kan me niet gebeuren, hier kan ik niet dood gaan'. Ik wist zeker dat ik gered zou worden.''

Marc Wehmeijer.
RV Marc Wehmeijer.

"Hoopvol"

"Ik kan het niet verklaren, maar ik bleef maar denken dat het niet mijn tijd was. Ik heb twee jonge dochters, ik kán helemaal niet doodgaan. Dat dacht ik. Natuurlijk, er waren ook momenten dat ik heel bang was. Pure angst. Maar ik bleef hoopvol en schreeuwde zo hard als ik kon.''

Wehmeijer hoorde reddingswerkers langslopen. Maar ondanks zijn geschreeuw, was er niemand die hem opmerkte. "Niet gek ook, want ik lag onder een fikse hoop puin en mijn mond was naar beneden gericht. Maar het was vreselijk frustrerend. Op een gegeven moment dacht ik wel dat iemand me zocht. Er werd gegraven, maar daarna ging hij toch weer weg. Woest was ik.''

Na drie uur werd al zijn geschreeuw dan toch beloond. De Nederlander had de hoop op redding niet opgegeven. "Eindelijk was er dan toch iemand die me gehoord had. Dat moment was onbeschrijfelijk. Toen mijn handen gevonden werden, ging er gejuich op boven mij. Het was als een droom.''

"Eindelijk was er dan toch iemand die me gehoord had. Dat moment was onbeschrijfelijk. Toen mijn handen gevonden werden, ging er gejuich op boven mij. Het was als een droom"

afp

Euforisch

Het duurde nog ruim drie kwartier voordat de vader van 2 helemaal was uitgegraven. "Ik was euforisch, maar ook bang. 'Kijk uit met die schoffel bij mijn hoofd' ging er door mij heen.'' Hij werd door een heel team van reddingswerkers uit zijn betonnen graf getrokken. Overdekt met schrammen, bebloed maar immens gelukkig schreeuwde hij het uit. "Ik lag op de draagberrie en kon alleen maar in extase iedereen bedanken. Ik gilde dat Mexico een geweldig land is. Dat het allemaal fantastisch was.''

En nog steeds kan hij niet geloven hoeveel geluk hij heeft gehad. "De brokstukken achter en naast mij waren enorm groot. Als die op mij gevallen waren...'' Hij wil nu vooral aan iedereen vertellen hoe geweldig hij geholpen is door de Mexicanen. "Het is zo jammer dat veel Europeanen alleen maar de negatieve verhalen over Mexico horen: griep en Narcos. Terwijl dit land juist een enorme veerkracht heeft. Duizenden mensen helpen met het zoeken naar overlevenden. Iedereen staat voor elkaar klaar.'' 

De angstige uren in het donker hebben hem veranderd. Sterker nog: Hij is er dankbaar voor. "Het heeft me de ogen geopend. Ik zie nu hoe geweldig mensen kunnen zijn. Ik vind het mooi dat uit zoiets catastrofaal iets positiefs kan komen. Dat wil ik met iedereen delen."

"Ik lag op de draagberrie en kon alleen maar in extase iedereen bedanken. Ik gilde dat Mexico een geweldig land is. Dat het allemaal fantastisch was"

Carlos Morales Cienfuegos, hoofd van de reddingswerkers tijdens een rustmoment in Mexico City.
afp Carlos Morales Cienfuegos, hoofd van de reddingswerkers tijdens een rustmoment in Mexico City.
afp



1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Mauveke

    Geweldig