Wat we kunnen leren van insectenseks

De fruitvlieg
REUTERS De fruitvlieg
Evolutionaire biologie hoeft niet saai te zijn. Dat bewijst de Nederlandse bioloog Menno Schilthuizen in zijn boek 'Nature's Nether Regions'. In gesprek met nieuwsplatform Salon leert Schilthuizen ons wat het seksleven van pakweg de fruitvlieg ons kan leren.

Het uitgangspunt van Schilthuizens turf: we moeten dringend opnieuw tussen onze benen durven kijken én tussen die van andere soorten. De Nederlandse auteur beweert immers dat geslachtsorganen een veel grotere rol in de evolutie spelen dan tot nog toe door wetenschappers aangenomen is.

Wat onze penissen en vagina's ons kunnen leren over de evolutie? Eenvoudig meent Schilthuizen: "Onze seksuele gedragingen en de manier waarop we tegen seks aankijken, is zo vastgeroest dat we ons er niet van bewust zijn dat dit een half miljoen jaar geleden compleet anders moet geweest zijn. Die evolutie van ons seksleven, onze seksuele organen en fysiologie kan ons heel wat leren. Over de rol die seks in de toekomst in onze levens gaat vervullen bijvoorbeeld."

Preutse academici
Onderzoek naar menselijke geslachtsorganen is er echter weinig tot niet en dat stoort Schilthuizen. "De informatie die we ter onze beschikking hebben, dateert veelal van de jaren zeventig toen de seksuele revolutie welig tierde. In de jaren negentig waren er nog enkele wetenschappelijke uitstapjes richting genitaliënland, maar daar stopt het ook." Volgens de Nederlandse bioloog is er de afgelopen twintig jaar een nieuwsoortige preutsheid in onze samenleving geslopen.

Een preutsheid die ook in de academische wereld merkbaar is. "Nu zijn universiteiten heuse fabrieken geworden, er is nog nooit zoveel onderzoek verricht, maar toch durven wetenschappers weinig tot geen aandacht besteden aan onze penis of vagina." Daarom neemt Schilthuizen zijn toevlucht in insecten en wil hij met zijn 'Nature's Nether Regions' aantonen dat er parallellen vallen te trekken met mensen.

Vibrerende langpootmugpenissen
"Mensen schrikken altijd op wanneer ik hen mijn onderzoeksveld uiteenzet.", gaat Schilthuizen verder. Geslachtsorganen van obscure dieren onderzoeken: het is geen alledaagse keuze, maar volgens de Nederlandse auteur heeft dergelijk onderzoek zoveel verdiensten. "Het grote publiek wordt aangetrokken door dit onderzoek. Indirect gaan mensen mijn bevindingen over insectenseks projecteren op hun eigen seksleven. Wij zijn immers ook dieren. We hebben geslachtsorganen, we hebben seks dus er is meteen een connectie."

Maar wat is het nut? Simpelweg parallellen trekken tussen het van bil gaan bij insecten en mensen is dat niet te gek voor woorden? Toch niet meent Schilthuizen. Hij haalt het voorbeeld aan van de langpootmug en zijn vibrerende penis waarmee hij zijn vrouwelijke evenknie 'kietelt': daar haalt een langpootmug plezier uit net zoals mensen dat doen. "Het is perfect legitiem om te veronderstellen dat neurotransmitters en zenuwen eenzelfde fysieke verzuchting van plezier opleveren bij de langpootmug."

"Het onderzoek naar geslachtsorganen kan zo betekenisvol zijn voor de evolutieleer. Academici, doe meer experimenteel onderzoek op mensen wat dit veld betreft. We hebben al te lang getreuzeld." concludeert Schilthuizen.