Wie arbeidsongeschikt is betaalt zelf bijna 1.500 euro in eerste jaar

Een jonge man op een ziekenhuisbed.
thinkstock Een jonge man op een ziekenhuisbed.
Patiënten betalen gemiddeld 1.454 euro uit eigen zak tijdens hun eerste twaalf maanden arbeidsongeschiktheid, naast de terugbetalingen door de verplichte ziekteverzekering. Dat blijkt vandaag uit een studie van de Onafhankelijke Ziekenfondsen (MLOZ). Volgens de ziekenfondsen is een van de verklaringen waarom de kosten zo hoog oplopen dat ruim een op de twee een chronische aandoening heeft.

Werknemers die arbeidsongeschikt zijn door ziekte of een ongeval krijgen normaal gezien eerst een periode gewaarborgd loon. Daarna, tijdens de zogenaamde primaire arbeidsongeschiktheid, vallen ze terug op een (lagere) arbeidsongeschiktheidsuitkering. Na een jaar wordt dat een invaliditeitsuitkering.

Maar uit de MLOZ-studie, bij ruim 10.000 leden in arbeidsongeschiktheid en invaliditeit, blijkt dat patiënten naast inkomensverlies dus ook bijna 1.500 euro aan remgelden en supplementen zelf betalen tijdens de primaire arbeidsongeschiktheid. Dat is vijf keer meer dan de gemiddeld 285 euro die de leden van de MLOZ tussen 20 en 64 jaar in het algemeen betalen.

Primaire arbeidsongeschiktheid

Patiënten zouden zelf ongeveer 10 à 15 procent van hun totale jaarlijkse gezondheidskosten betalen. Die zijn het grootst tijdens de primaire arbeidsongeschiktheid: gemiddeld 14.059 euro. Daarvan gaat 6.750 euro op aan het verblijf in het ziekenhuis en 1.830 euro aan geneesmiddelen. Ervoor bedragen de totale jaarlijkse kosten 4.184 euro, tijdens de invaliditeit 7.020 euro.

"De aanwezigheid van chronische aandoeningen bij mensen in arbeidsongeschiktheid verklaart deze hoog oplopende kosten voor een groot deel. Want bij het begin van hun primaire arbeidsongeschiktheid leed meer dan een op de twee personen in invaliditeit al aan een chronische aandoening", zeggen de MLOZ in een communiqué.

Betere bescherming chronisch zieken

Volgens de MLOZ vertegenwoordigen ziekenhuissupplementen bijna de helft van de persoonlijke bijdragen. Ze pleiten er daarom voor om chronisch zieken beter te beschermen tegen hoog oplopende supplementen. Ook drukken de MLOZ op het belang van het aanpakken van bepaalde bronnen van sociale ongelijkheid. Zo pleiten ze voor het optrekken van de vervangingsinkomens tot de armoedegrens. Tot slot is een gecoördineerd actieplan nodig van de behandelende arts, arbeidsarts en adviserend arts om gezondheidsproblemen bij het begin aan te pakken.

Een man krijgt pillen van een arts.
thinkstock Een man krijgt pillen van een arts.



5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Marco Maerten

    30% van de burgers heeft voor deze regering gekozen en daar zijn ondermeer diezelfde kiezers nu zelf het slachtoffer van..de kracht van de rijken.

  • bart bever

    Invaliditeit in het o zo mooie Vlaanderen is nefast! Mijn vrouw kreeg 20 euro per Maand meer wegens de index, - 300 euro euro minder op m'n Invaliditeit. We kwamen in een hogere schijf terecht lol. Keep on Dreaming

  • Jo Bosman

    Het zijn altijd de meest zwaksten die de rekening als eerste betalen. Zo zit onze samenleving in elkaar. Men heeft geen greintje respect meer voor een mensenleven en regeltjes zijn belangrijker voor velen dan het welzijn van een mens. Je ziet het telkens weer. Gehandicapten ,zieken, gepensioneerden.werklozen. Ze tellen nier meer mee.

  • Peeters Freddy

    Niet juist. Mijn zoon is slachtoffer van een medische blunder, van in maart 2018. Als bouwvakker verdiend hij ca 1800 euro per maand, de ziekte uitkering beraagd ca 1300 euro per maand. 600 X 17 maand is 10200 euro. Komt daarbij dat hij remgeld betaald voor de nazorg. Hij moet zelfs de consultatie betalen als hij bij de chirurg op controle moet.

  • Raymond van Dooren

    Als je ernstig ziek wordt, daar kies je zelf niet voor. Een ongeval, daar kies je zelf niet voor, financieel achteruit gaan én daarnaast de hoge medische kosten toch moeten betalen met een inkomens achteruitgang van min. 40%, kies je ook niet voor. En het gejammer aan horen van de die wat vinden dat je ook nog eens “profiteur” bent bent en een hoge sociale kostenpost bent, daar moet je maar slikken. Leven met een chronische aandoening betekent leven in armoede. En ook daar kiest niemand voor.