Het begon als een klein vlekje, maar al snel hing Beverleys leven wekenlang aan een zijden draadje

(archieffoto)
thinkstock (archieffoto)
"De dokters vertelden mijn dochters drie keer dat ik het niet zou halen". Beverley Gardner (51) uit het Britse Newcastle-Upon-Tyne kroop onlangs door het oog van de naald toen een ogenschijnlijk onschuldig wondje haar bijna het leven kostte. Ze vertelt haar verhaal om andere mensen te waarschuwen voor de ziekte die haar bijna fataal werd: bloedvergiftiging.

Gardner zag het vlekje op haar elleboog voor het eerst in september. Ze dacht dat het niets was, maar na enkele dagen leidde het vlekje tot bloedvergiftiging, wat dan weer een beroerte en een longontsteking veroorzaakte. Bloedvergiftiging of sepsis is het gevolg van een infectie waarbij in heel het lichaam een ontstekingsreactie ontstaat als reactie op die infectie. Het lichaam gaat zo in feite in overdrive, waarbij het zichzelf aanvalt.

Drie weken coma

Enkele dagen nadat ze het vlekje voor het eerst zag, begon het op te zwellen en te branden. Gardner voelde zich steeds slechter en ging naar het ziekenhuis. Daar beseften enkele artsen gelukkig snel wat aan de hand was, waarna ze het besmette weefsel wegsneden. Een tijdje was sprake van een mogelijke amputatie, maar dat bleek niet nodig. De vrouw werd drie weken in een kunstmatige coma gebracht, waarin ze een beroerte kreeg, gelukkig zonder blijvende gevolgen. Ze liep ook nog een streptokokkeninfectie en een longontsteking op.

Gardner heeft drie dochters. "Ik kan me niet voorstellen hoe verschrikkelijk het was voor hen, maar op een of andere manier ben ik nog altijd hier", zegt ze. "Iedereen zegt dat het een wonder is dat ik naar dat ziekenhuis ging in zo'n slechte toestand, en er nog levend buitenkwam."

Negen maanden in ziekenhuis

"Ik kon in het begin maar niet begrijpen waarom ik niet kon bewegen", vertelt ze. De vrouw moest opnieuw leren wandelen en werd verplaatst naar de afdeling plastische chirurgie, waar huid van haar been werd gebruikt om het afgestorven vel van haar arm op te lappen. Ze bracht negen weken door in het ziekenhuis en mocht vorige maand naar huis. Ze hoort niets meer door haar rechteroor en kan haar rechterhand niet langer gebruiken, maar volgt fysiotherapie om weer kracht op te bouwen.

"Ik kan mezelf niet aankleden, maar ik ben er nog. En dat is al wat telt"

Gardner hoopt nu dat ze met haar verhaal anderen kan waarschuwen voor de aandoening. "Mensen moeten weten waarnaar ze moeten zoeken, want het vordert zo snel", zegt ze. "Mijn lijf heeft zoveel doorstaan dat ik mijn tranen amper kan bedwingen wanneer ik erover denk. Maar mijn meisjes zijn echter geweldig geweest. Ze komen langs en helpen de hele tijd. Ik worstel nog altijd met alledaagse taken. Ik kan mezelf niet aankleden, maar ik ben er nog. En dat is al wat telt."




1 reactie

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • pieter De Potter

    Negen maanden of negen weken?