Elf jaar lang is man aan bed gekluisterd. Tot hij zelf de operatie vindt die hem geneest

Doug Lindsay.
Facebook Doug Lindsay.
Doug Lindsay stortte in toen hij 21 jaar was: net zoals zijn moeder kreeg hij te maken met een mysterieuze aandoening waardoor hij het grootste deel van de dag in bed moest doorbrengen. Geen enkele dokter kon hem vertellen wat er mis was. En dus ging hij zelf op zoek.

Van de ene dag op de andere werd Doug Lindsay uit de Amerikaanse staat Missouri doodziek. Lindsay was in 1999 net thuis gekomen van zijn lessen aan de universiteit, toen hij te kampen kreeg met duizeligheid, krampen, vermoeidheid en een te snelle hartslag. Hij kon amper enkele minuten staan, voor hij weer moest rusten, plat op de rug.

De volgende elf jaar bracht hij voornamelijk door in bed. Hij stond enkel op om te eten en naar het toilet te gaan. De dokters stonden voor een mysterie. Ontelbaar veel testen en behandelingen hadden niets opgeleverd. Voor Lindsay zelf kwam dat niet als een verrassing. Zijn eigen moeder werd geveld door dezelfde aandoening, en ook zij kreeg nooit een verlossende diagnose te horen. Hetzelfde lot onderging zijn tante.

Matras in de auto

De man, die aanvankelijk biologie studeerde, besloot om het heft in eigen handen te nemen. Hij stortte zich op de medische literatuur. Zo kwam hij te weten dat zijn aandoening mogelijk iets te maken kon hebben met een stoornis van de bijnieren, kleine organen die net op de nieren liggen en onder meer hormonen produceren. Zijn hypothese was dat zijn lichaam te veel adrenaline aanmaakte.

Lindsay sloeg de handen in elkaar met Dr. H. Cecil Coghlan, een medisch wetenschapper en professor aan de Universiteit van Alabama-Birmingham. Hij overtuigde Coghlan om te experimenteren met een bestaand medicijn, levophed, dat de symptomen van overmatige adrenalineproductie tegengaat.

In 2004 reed Lindsay met vrienden van Missouri naar Birmingham voor een eerste behandeling. Omdat hij zo lang niet kon rechtzitten, lag hij de hele rit van 800 kilometer op een matras achterin de auto. In Birmingham kreeg hij een infuus waardoor hij het middel 24 uur op 24 zou toegediend krijgen. Het bleek een eerste doorbraak. Met het medicijn kon hij voortaan korte periodes actief doorbrengen. Zo kon hij een paar bruiloften bijwonen en zelf een bezoek aan de dokter brengen.

“We hebben het gevonden”

De exacte aard van zijn aandoening bleef nog een mysterie – tot 2006. Al langer werd gespeculeerd dat een gezwel in de bijnieren ervoor zou kunnen zorgen dat er te veel adrenaline wordt geproduceerd. Maar op eerdere scans waren zo’n tumoren niet te zien. Tot één van de beelden plots wel iets merkwaardigs toonde: iets in de bijnieren van Lindsay reageerde als een tumor, maar was dat niet. Coghlan belde Lindsay op met de verlossende boodschap: “We hebben het gevonden”. De officiële diagnose luidde ‘bilaterale adrenale medullaire hyperplasie’. Het binnenste gebied van de bijnieren waren vergroot en fungeerden als tumoren. Daardoor maakte de bijnieren veel te veel adrenaline aan.

Overtuigd dat een permanentere oplossing nu binnen handbereik was, dook Lindsay opnieuw met zijn neus in de boeken. Hij kwam met een simpele oplossing: verwijder de vergrote gebieden en de productie van adrenaline zou stabiliseren. Een beetje zoals je het eigeel verwijdert uit een hardgekookt ei, stelt CNN.

Gewaagde operatie

Het probleem was dat ook die operatie in praktijk niet bestond. Enkele wetenschappers hadden al wel gelijkaardige ingrepen uitgevoerd bij dieren, maar nog nooit bij mensen. In 2010, elf jaar nadat de ziekte toesloeg, vond hij een chirurg die de gewaagde ingreep aandurfde. In september werd Lindsay geopereerd aan één van zijn bijnieren – met succes. Het effect was gigantisch. Tegen december van datzelfde jaar was hij in staat om meer dan een kilometer te wandelen. Twee jaar later ging hij een tweede keer onder het mes om ook de andere bijnier onder handen te nemen.

Vandaag is Lindsay 41 jaar oud. Hij kampt nog steeds met gezondheidsproblemen, maar is niet langer aan het bed gekluisterd. Hij keerde terug naar de universiteit om zijn opleiding biologie af te maken en tegenwoordig reist hij de wereld rond om te spreken over zijn aandoening en de zoektocht naar een oplossing. Zo sprak hij al op Stanford en Harvard. “Ik kreeg hulp van anderen”, verklaart hij aan CNN. “En nu moet ik mensen helpen.”




3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • johan demeyer

    van zo'n nieuws word ik blij..

  • Joke Weyts

    Knap!

  • Patrick Peeters

    Fantastisch!