Ga naar de mobiele website
^ Top

“Menopauze maakte me paranoia en langzaam raakte ik ervan overtuigd dat mijn man me bedroog”

Rebeccaa Jones.
RV Rebeccaa Jones.
“Terwijl ik naar mijn echtgenoot keek die diep in slaap was, pakte ik stilletjes zijn mobiele telefoon van het nachtkastje. Hij bewoog niet, terwijl ik als een gek aan het scrollen ging. Op zoek naar bewijs.” Toen de Britse Rebecca Jones (41) in de overgang kwam, belandde ze op een emotionele achtbaan. Ze had het gevoel dat ze haar verstand verloor. En ook haar man.

“Hij heeft een affaire”, dacht Rebecca, terwijl ze door zijn berichten ging. “Er móéten ergens sporen zijn.” Ze kon maar aan één ding denken: aantonen dat haar echtgenoot - met wie ze al 23 jaar gelukkig getrouwd was – een ander had. Hoewel Patrick (42) haar nooit enige aanleiding had gegeven om hem te verdenken en hun geweldige huwelijk zelfs bezegeld was met drie kinderen: Hollie (22), Benjamin (18) en Thomas (14). “Maar ik was nog nooit zo zeker van iets geweest in heel mijn leven.”

Emotioneel

Er bleek echter iets heel anders aan de hand te zijn en pas nu – een jaar later – begrijpt ze wat. Het magische woord was menopauze. “Ik heb nooit problemen gehad met mijn maanstonden. Zoals zo veel vrouwen was ik elke keer wel een beetje emotioneel net voor ze kwamen, maar niet dramatisch”, vertelt ze. “Negen jaar geleden veranderde dat plots. Ik werd op die momenten opeens extreem prikkelbaar en huilde vaak tranen met tuiten. En het werd steeds erger.”

Een week per maand voelde ze zich ver-schrik-ke-lijk. “Ik had het gevoel dat ik niets waard was. Ik haatte mezelf. Zo erg dat ik begon te denken dat mijn gezin beter af zou zijn zónder mij”, gaat ze verder. “Als ik in de wagen zat en ik zag een betonnen muur, stelde ik me voor hoe het zou zijn om erop in te rijden en er gewoon een einde aan te maken. Ik probeerde uit te leggen aan Patrick hoe wanhopig ik was, maar die keek alleen maar geschokt. ‘Als je het erg vindt wat er uit mijn mond komt, is het goed dat je niet weet wat er zich in mijn hoofd allemaal afspeelt’, was mijn antwoord.”

Aanvallen

Wat nog het ergste bleek, was dat de aanvallen maar een week per maand duurden. De andere dagen was ze haar vrolijke zelve. Vijf jaar lang zochten dokters naar wat er aan de hand was en ze ontdekten dat het niets fysieks was. “Ik kon de pil niet nemen omdat ik last van trombosebenen (DVT) had en daarom gaven ze me een spiraaltje en antidepressiva. Niets hielp.” (lees hieronder verder)

Rebecca en haar man Patrick.
RV Rebecca en haar man Patrick.

Een inspuiting om haar in een pseudomenopauze te brengen, resulteerde in “de slechtste week van haar leven”. Zeven dagen kon ze zelfs niet meer werken en deed ze niet anders dan huilen. Ze kon nog amper spreken. Daarop stelde ze haar hoop op een hysterectomie, een operatie waarbij haar baarmoeder zou worden verwijderd. “Ik was pas 40, maar het was de enige optie die nog restte. Ik zou dan meteen in de menopauze terechtkomen, maar dat kon me niet schelen. Ik wilde me beter voelen. Weer mezelf zijn. De hele tijd. En de eerste twee weken na de ingreep in mei vorig jaar was dat ook zo.”

Bergaf

Daarna ging het echter pijlsnel bergaf. “Ik had geen energie, ik kon zelfs geen gesprek meer voeren”, vertelt ze. “Ik weende en ik riep. Het was nog nooit zo erg geweest. En deze keer was het niet tijdelijk maar constant. Op een dag was ik de afwas aan het doen en liet ik een mes vallen. Het resultaat was uren van hysterisch gehuil. Iedereen waarschuwde me vroeger over de opvliegers die de menopauze kan meebrengen. En die zijn inderdaad niet leuk. Maar dat was niets in vergelijking met wat ik had.”

Ze had het gevoel alsof ze haar verstand aan het verliezen was en dat was ook het moment dat ze Patrick begon te verdenken van overspel. Elke keer dat hij thuiskwam van het werk, keek ze hem aan met wantrouwige ogen. “Hoe kan hij ons zoiets aandoen, dacht ik bitter. Urenlang zocht ik in zijn telefoon en ging ik door zijn surfgeschiedenis. Maar ik vond natuurlijk niets.”

“Ik voelde me kwetsbaar, bang en alleen. Als ik in de spiegel keek, herkende ik de vrouw niet meer die terug staarde. Ik had het gevoel dat ik elke dat iets meer van mezelf kwijtraakte. Tot er niets meer over zou zijn

Rebecca Jones

“Ik voelde me kwetsbaar, bang en alleen”, gaat ze verder. “Als ik in de spiegel keek, herkende ik de vrouw niet meer die terug staarde, hoewel ze er perfect zoals vroeger uitzag. Ik had het gevoel dat ik elke dat iets meer van mezelf kwijtraakte. Tot er niets meer over zou zijn.”

Het keerpunt kwam er dankzij de baas van haar man. Hij was de directeur van het ziekenhuis waar ze haar hysterectomie had ondergaan en hij raadde haar aan om langs te gaan bij een nieuwe specialist die ze hadden aangenomen en die ook wel bekend stond als My Menopause Doctor.

Huilend

“Ik wil dat je me alles vertelt”, klonk het vriendelijk op de eerste consultatie. “Snikkend en huilend vertelde ik dokter Newson hoe wanhopig en geïsoleerd ik me voelde”, aldus Rebecca. “Zelfs dat ik vermoedde dat Patrick me bedroog, terwijl hij daar naast me zat. Op het einde verzekerde ze me dat ik haar niets had verteld dat haar had verbaasd. ‘Het zijn normale symptomen van de menopauze. Ik kan je helpen’, klonk het. Daardoor moest ik nog harder huilen. Eindelijk zei iemand me dat ik niet gek aan het worden was. Ze zou me op hormoonvervangende therapie zetten. Het zou even duren voor ze de juiste balans van de verschillende hormonen voor mij vonden, maar we zouden er komen.”

Waarheid

Rebecca ging naar huis met oestrogeenplakkers en testosteron-gel en vier dagen later glimlachte haar man naar haar. En hij zei dat ze al van de hele dag niet had gehuild. Een jaar later voelt ze zich geweldig. “Een nieuwe vrouw”, zegt ze. “Of beter gezegd: de oude. Die zelfvertrouwen had en lachte. En die haar man vertrouwde. ‘Ik zou je nooit bedriegen’, zei hij tegen me. En ik wist dat hij de waarheid sprak.”

Meer over



4 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Jan Standaert

    Mensen gebruiken tegenwoordig om de haverklap woorden waarvan ze de betekenis niet kennen. Een goed voorbeeld daarvan : Het woord ZEN. Als je dan toch te pas en te onpas over zen wil bezig zijn, informeer je dan eerst. Een goed begin : Lees eens een boek over zen-boeddhisme en kom tot de vaststelling dat je al een hele tijd wartaal uitkraamt.

  • Anouk de Velde

    Exact wat Jan Van den Brande zegt! Komaan zeg...

  • Jan Van den Brande

    Je hebt paranoia (het zelfstandig naamwoord), of je bent paranoïde (het bijvoeglijk naamwoord). "Maakte me paranoia" kan niet in het Nederlands. "Maakte me paranoïde" wel.

  • MYRTHE PASS

    Binnen zes maanden tijd ben ik van de pré-menopauze, de menopauze naar de post-menopauze gegaan. Ze hebben in mijn bloedwaarden nooit de pré-menopauze en de menopauze gemeten, omdat het zo snel ging. Maar ik was in die periode heel emotioneen en prikkelbaar. Het leidde tot een ontslag. Een menopauze is voor hen geen verzachtende omstandigheid. Laat staan dat men hieraan zou denken.

Meld een bug