Drie nieuwe planeten in de bewoonbare zone, maar waar zijn de aliens dan?

getty
NASA maakte gisteren de ontdekking bekend van zeven aarde-achtige planeten, waarvan er drie zich in de 'bewoonbare zone' bevinden. Maar waar zijn die aliens dan? Hebben ze zichzelf vernietigd? Het zou kunnen: voor hetzelfde geld waren wij mensen in 1945 allemaal van de aardbodem weggevaagd.

De Italiaanse fysicus Enrico Fermi schonk zijn naam aan de bekende Fermiparadox, die de statistisch grote waarschijnlijkheid van het bestaan van intelligent buitenaards leven afzet tegen het gebrek aan bewijzen daarvan. Fermi riep op een zomermiddag in 1950 tijdens een lunch met zijn collega's uit: "Waar is iedereen?" De rest van het gezelschap begreep hem onmiddellijk. Het kan bijna niet anders of aliens bestaan en toch heeft nog nooit iemand het kunnen bewijzen.

De vraag laait weer hevig op nu drie van de zeven planeten waarover de NASA het gisteren had binnen het 'Goudlokjegebied' vallen. Dat betekent dat die planeten binnen het stelsel op de juiste afstand staan van hun ster om leven mogelijk te maken. De temperatuur is dus van die aard dat het water er niet verdampt noch bevriest: niet te warm, niet te koud. In ons zonnestelsel zitten alleen de Aarde en Mars in de leefbare zone.

Maar volgens berekeningen zouden er alleen nog maar in onze melkweg tot 40 miljard bewoonbare planeten kunnen zijn. Een wetenschapper van NASA schatte in 2015 dat er zo'n miljard planeten als de Aarde zouden zijn. Reden te meer om ons af te vragen waar dat buitenaards leven dan is.

getty

Er zijn een aantal mogelijkheden. Misschien is dat buitenaardse leven er gewoon nooit geweest. Mogelijk, maar statistisch hoogst onwaarschijnlijk. Of: er is nooit intelligent buitenaards leven geweest. Ook dat zou erg straf zijn. In de 13 miljard jaren dat onze melkweg bestaat, zou er dan nooit binnen de 40 miljard mogelijke bewoonbare werelden enig leven geëvolueerd zijn tot iets als wij mensen.

Dan lijkt het aannemelijker dat de afstanden tussen de planeten te groot zijn dat ze het voor levensvormen op koolstofbasis fysiek onmogelijk maken om op eventuele aliens te botsen. Om de nieuwe mogelijk bewoonbare planeten rond Trappist-1 te bereiken, zouden wij aardbewoners 39 jaar lang aan de snelheid van het licht moeten reizen. Dat ligt nog ver van onze mogelijkheden.

Maar ook de timing zou goed moeten zitten. Daarvoor moeten we enkel naar onszelf kijken. De Aarde is zo'n 4,54 miljard jaar oud. Wij mensen zijn er nog maar sinds 200.000 jaar geleden en onze eerste ruimtevlucht dateert van 1961. Dus: we hadden 4.539.800.000 jaar nodig om te ontstaan en 199.944 jaar om de ruimte in te kunnen.

Reporters / Bpresse

Een geweldig probleem is bovendien dat in principe elke beschaving die in staat is om door de ruimte te reizen ook heel waarschijnlijk in staat is om zichzelf te vernietigen. Ook daarvoor staan wij aardbewoners model. Amper een jaar nadat de eerste Rus in de ruimte zat, stond onze beschaving op instorten door de Cubaanse crisis die tot nucleaire massavernietiging had kunnen leiden. Als we ervan uitgaan dat aliens wel moeten bestaan, is het al even waarschijnlijk dat ze zichzelf hebben uitgeroeid.

De mensheid had alvast eerst die capaciteiten ontwikkeld voordat ze de technologie uitvond om de ruimte in te kunnen. Mocht Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog net zoals de Amerikanen beschikt hebben over atoomwapens - zoals toen gedacht werd - dan zouden wij mensen misschien wel nooit aan ruimtereizen toegekomen zijn. De mensheid had evengoed in 1945 kunnen ophouden te bestaan. Pikant slot: Enrico Fermi wordt beschouwd als de "architect" van de atoombom.

NASA/JPL-Caltech/R. Hurt, T. Pyl