OPINIE: En daarom eet ik geen vlees meer

Bart Leye/RV
Initiatieven als 'Dagen Zonder Vlees' focussen vooral op de ecologische impact van vlees, anderen doen het uit gezondheidsoverwegingen. Allebei mooie motieven, maar ik stopte ruim een jaar geleden met vlees eten om een andere reden. Het waren gruwelijkheden in slachthuizen als Tielt en nu Izegem die mij over de streep trokken. Geen sappige steak was dat leed waard. En wie zijn wij überhaupt om dieren te kweken en ze vervolgens zo snel mogelijk te slachten.

*** Arno Van Hauwermeiren is online redacteur voor HLN en sinds 1 jaar vegetariër ***

Het risico dat een stuk vlees afkomstig is van een mishandeld dier is mij te groot om ooit nog vlees te eten. Na de horrorbeelden in het slachthuis van Tielt konden we nog denken dat het om een marginaal verschijnsel ging. Toevallig gefilmd 'op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment'. Dat voordeel van de twijfel is bij deze volledig aan diggelen geslagen. Als consument wordt het nu wel heel moeilijk om te controleren of een dier onnodig geleden heeft.

Vlees is een luxeproduct, net zoals bont.

Wie zijn wij om te beslissen over het leven van een dier?

Ik at enorm graag vlees en soms mis ik mijn lievelingsgerechten van vroeger. En ik moet het eerste vegetarische gerecht nog proeven dat kan tippen aan een cheeseburger of friet met stoofvlees. Maar wat ben ik blij als ik een vrachtwagen vol varkens op weg naar het slachthuis zie passeren en ik besef dat geen van die dieren straks op mijn bord belandt. Want wie zijn wij eigenlijk om te beslissen over het leven van een dier, ook al slachten we het volgens alle regels? Moeten wij dieren op de wereld zetten met het enige doel om ze zo snel mogelijk dood te doen en op te eten? Vlees is immers een luxeproduct, we hebben het niet echt nodig, eigenlijk net zoals bont. Alleen is er over de decadentie van bont veel meer consensus.

Wat ben ik blij als ik een vrachtwagen vol varkens op weg naar het slachthuis zie passeren en ik besef dat geen van die dieren straks op mijn bord belandt.

Wij staan helemaal bovenaan de voedselpiramide, we kunnen dus doden en opeten wat we maar willen. Maar die intellectuele superioriteit geeft ons ook de kans om andere dieren van leed te sparen. En als we dan toch dieren kweken voor de slacht, laten we er dan op toezien dat dat zo humaan mogelijk gebeurt en met het grootste respect voor de dieren. Controles moeten worden opgevoerd en horrorslachthuizen moeten dicht. De gruwelijke beelden die we vandaag weer op ons bord krijgen, zijn een nieuwe herinnering aan onze verantwoordelijkheid als 'kings of the food chain'.