Charlie (32) liet been amputeren om weer te kunnen sporten na skiongeval. Nu loopt hij marathons

Instagram
Sporten was zijn leven. Maar toen de Britse Charlie Lewis (32) in 2004 een skiongeval kreeg en zijn been op zes plaatsen brak, was dat het begin van een lange lijdensweg. Omdat hij na jaren van operaties en revalidatie telkens maar weer problemen kreeg, nam hij een drastisch besluit.

Het noodlot sloeg toe in februari 2004. Terwijl de eerste sneeuw van de maand op de Franse hellingen neerdwarrelde, besloot Charlie (toen 19) zijn snowboard onder te binden en er met enkele vrienden op uit te trekken. Ze gingen van de piste af en dat hadden ze beter niet gedaan, want opeens kwam hij in een lawine terecht. Hij verloor zijn evenwicht en werd 50 meter naar beneden gekatapulteerd.

Verbrijzeld
"Het was alsof ik tegen een betonnen muur kwakte", vertelt hij. Zijn been was door de impact verbrijzeld en in zeven stukken gebroken. Hij werd meteen met een helikopter naar een ziekenhuis gebracht voor een spoedoperatie en zijn been werd gezet. Maar enkele weken later, toen hij weer thuis was, begon het metaal te verschuiven waardoor hij opnieuw onder het mes moest. "Voor het ongeval had ik veel aan sport gedaan, vooral aan rugby. Opeens kwam het besef dat zulke sporten niet meer voor mij zouden zijn", vertelt hij.

De tweede operatie had ook niet het gewenste resultaat en tegen de tijd dat hij 21 werd, had hij al negen ingrepen achter de rug, waarbij hij elke keer twee maanden in het ziekenhuis lag. "Elke keer dat ik op stond, begon mijn been op te zwellen en kreeg ik huidinfecties", vertelt hij. "Twee jaar lang was ik amper mobiel. En dat was het moment dat ik voor het eerst aan een amputatie begon te denken."

Titanium
Maar chirurgen konden de drastische ingreep uit zijn hoofd praten en hem overtuigen nog één operatie te ondergaan. Het hele stuk van zijn bot dat gebroken was, werd daarbij vervangen door een titanium plaat. "Twee maanden later was ik weer op de been. Ik kon niet meer lopen, maar wandelen lukte wel en ik had geen pijn. Ik begon daarop te fietsen en het was heerlijk om me weer af te kunnen reageren. Ik deed mee aan liefdadigheidswedstrijden en reed zelfs van Italië naar Londen." (lees hieronder verder)

Instagram

In 2012 ging het echter opnieuw fout. Terwijl hij in Frankrijk een helling aan het beklimmen was, voelde hij dat er iets mis was. Alsof het titanium loste. Hij fietste gewoon verder en na een tijdje kon hij nog nauwelijks stappen zonder pijn. En weer dacht hij aan een amputatie. "Ik had het gevoel dat ik er ooit toch voor zou komen te staan en het leek me de enige manier als ik ooit nog wilde lopen en aan competitiesport wilde doen. Maar weer praatte een chirurg het uit mijn hoofd en onderging ik een gewone operatie. Toen het twee maanden later weer geen zoden aan de dijk gebracht bleek te hebben, was de maat vol. Ik wilde een amputatie. En ik wilde een datum voor de ingreep." (lees hieronder verder)

Instagram

Op 8 januari 2014 - zijn 29ste verjaardag - was het zover. Zijn rechterbeen ging eraf onder de knie. "Toen ik wakker werd, was het of er een gewicht van mijn schouders was gevallen", zegt hij. "Begin juni moest ik nog een nieuwe ingreep ondergaan, maar 4 weken later had ik al een loopprothese en nog eens 2 dagen later deed ik mee aan mijn eerste triatlon. Zonder te oefenen. Het was twee jaar geleden dat ik nog gefietst had en 10 jaar geleden voor het lopen. Het was vreemd, maar het lukte." (lees hieronder verder)

Instagram

Intussen doet Charlie regelmatig mee aan triatlons en loopt hij ook marathons. Hij wil er eentje lopen in elk land en was daarvoor zelfs al in Afghanistan en Noord-Korea. Hij moet wel meer opletten voor blessures dan anderen. Maar dat beïnvloedt zijn prestaties niet, want hij zegt elke keer bij de eerste 10 procent te eindigen. "Nu ik weer kan lopen, voel ik me weer helemaal vrij", zegt hij nog.




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Tim Vandevelde

    Respect dat hij zo eeen moeilijke keuze heeft gemaakt, het moet echt rot zijn als je een been kwijt bent