“Horrorscenario”: zo gruwelijk is het om te sterven aan hondsdolheid

ShutterStock
Het begon met een licht tintelend gevoel in de arm, gevolgd door het happen naar lucht, schuim op de mond, spasmen en het eindigde met ernstige hersenbeschadiging en een fatale coma. Want hondsdolheid of rabiës is 100 procent dodelijk, een behandeling bestaat niet. In De Afspraak op Canvas omschreef bioloog Dirk Draulans sterven aan hondsdolheid als “een vreselijke dood” en “een horrorscenario”. Hij noemde de beslissing van Selena Ali om het straatkatje – dat mogelijk besmet is met hondsdolheid – ons land binnen te smokkelen vanuit Peru “onverantwoord”. Dit is hoe de aandoening verloopt.

Het kan ook even duren eer je symptomen krijgt, nadat je besmet bent geraakt met het virus dat rabiës veroorzaakt. Volgens de Hoge Gezondheidsraad kunnen de symptomen al opduiken na zeven dagen, maar kan het ook maanden duren eer ze tot uiting komen. 

Dat ondervond een Amerikaanse vrouw (65) die drie jaar geleden hondsdolheid opliep tijdens een reis door India. Haar gruwelijke doodstrijd werd opgetekend in een dossier van de Amerikaanse CDC, die zich bezighouden met het opsporen, behandelen en voorkomen van ziekten.

De vrouw was tijdens haar reis gebeten door een puppy, liet de wonde wel verzorgen, maar besteedde er verder niet veel aandacht aan. Zes weken later – het was 3 mei 2017 en ze was intussen terug in de Verenigde Staten – had ze plots pijn en een tintelend gevoel in haar rechterarm, terwijl ze in de tuin aan het werken was. De pijn werd erger en drie dagen later besloot ze om toch naar de dokter te gaan.

Carpaal tunnel syndroom.  Zo luidde de diagnose,  een aandoening veroorzaakt door een verhoogde druk op een zenuw in de pols. Ze kreeg medicatie, maar die bleek niet te werken.

Kortademig

De volgende dag ging de vrouw naar het ziekenhuis. Ze was kortademig, kon niet slapen, ze voelde zich angstig en had moeite met slikken, als ze water wilde drinken. Omdat testen niks opleverden, besloten de artsen dat de vrouw leed aan angstaanvallen en stuurden haar met medicatie naar huis. Toen ze in de wagen stapte, ging het fout: ze voelde zich plots claustrofobisch, kreeg geen lucht en liet zich opnieuw opnemen. Ze kreeg nog meer angstmedicatie en werd ze opnieuw naar huis gestuurd. Maar haar toestand ging verder achteruit: ze was kortademig, had steeds meer tintelingen in haar rechterschouder en –arm en voelde zich steeds angstiger. Met een ambulance werd ze naar een ander ziekenhuis gebracht. De problemen werden alleen maar erger: problemen met de coördinatie, versnelde hartslag. De artsen dachten dat ze misschien een verstopping had in een van de aders van haar hart, maar weer vonden ze niks.

Water

Tegen de avond was de vrouw erg onrustig en geagiteerd, en ze hapte naar adem als ze water probeerde te drinken. Dat was het moment dat het medisch team van haar echtgenoot te horen kreeg dat ze op reis in India gebeten was door een hond. De wonde was wel verzorgd, maar zijn vrouw had geen extra hulp gezocht. De puzzelstukjes vielen in elkaar.

De volgende dag – het was intussen 9 mei – ging de neurologische toestand van de vrouw fel achteruit. Ze had 38,1 graden koorts, voelde zich slaperig, schuimbekte en het zuurstofgehalte in haar bloed was laag. Daarop werd besloten haar in coma te brengen en te intuberen.

Bij het meten van haar hersenactiviteit werd ernstige hersenbeschadiging vastgesteld. De artsen stuurden weefselstalen naar het CDC en die bevestigden op 11 mei wat haar medisch team al vermoedde: ze had hondsdolheid.

Experimentele behandeling

Er werd nog geprobeerd om haar te redden met een experimentele behandeling, maar het bleek te laat te zijn. Op 15 mei kreeg ze overvloedig schuim op de mond en twee dagen later ook steeds meer spasmen. De vrouw – die geen enkel onderliggende ziektebeeld had – stierf op 21 mei, nadat haar familie beslist had om de machines af te schakelen die haar nog in leven hielden.

Hoe makkelijk je besmet kan raken in een land waar nog hondsdolheid voorkomt, is te lezen op de website van de Hoge Gezondheidsraad. Rabiës wordt veroorzaakt door een virus dat wordt overgedragen via het besmette speeksel van een zoogdier, zoals een hond of een kat. Het virus kan het lichaam niet alleen binnendringen via een beet, maar ook door een krab of een lik op de slijmvliezen. En dat kan ongemerkt gebeuren.

Alleen als je gevaccineerd bent, kan hondsdolheid zich niet ontwikkelen. Je kan het vaccin ook nog toegediend krijgen na het risicocontact. Als de eerste symptomen opduiken, is het te laat. In België wordt het vaccin níét standaard aan iedereen toegediend, omdat hondsdolheid hier niet meer voorkomt.

Lees ook: Hoe de soap rond katje Lee in een week ongeziene proporties aannam (en hij is nog niet afgelopen) (+)

Bekijk ook:

Moet katje Lee écht dood: is er écht geen alternatief?

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.



44 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • David Borreman

    Moesten onze expert en virologen zo gereageert hebben was er geen enkel probleem over corona virus bij ons...zeker weten..

  • Ben de Jong

    Uitstekend verhaal. Een voorbeeld van goede journalistiek.

  • Elle Devee

    Zeer streng bestraffen is de enige juiste maatregel. Je mag hier geen precedent scheppen.

  • Ine Van Cauwenberg

    Wetten zijn er om na te leven, hoe kan dit nu zo een heisa veroorzaken, laat het dier inslapen en ga een gezonde kat halen in het asiel, mensenlief!!!

  • Roger Rymen

    Alle BV's zouden verplicht moeten zijn om dit artikel van buiten te leren, Gaia in de eerste plaats.