De resultaten van de studie werden onder meer gepubliceerd in het vaktijdschrift Environmental Research Letters en overgenomen door het persagentschap AFP.

Tijdens het onderzoek werden planten blootgesteld aan hoge concentraties CO2 - een stof die onder meer vrijkomt bij het verbranden van fossiele brandstoffen - waarna het effect werd bestudeerd. "De hypothese was dat een verhoogde concentratie van CO2 het zetmeelgehalte van planten doet stijgen, waardoor het gehalte aan proteïnen en andere voedingsstoffen zou afnemen, maar dat bleek niet te kloppen", aldus Samuel Myers, die de studie leidde. "De hoeveelheid proteïnen en voedingsstoffen zoals ijzer en zink nam inderdaad af, maar het was volstrekt niet duidelijk waarom."

De onderzoekers slaagden er wel in te berekenen dat er tegen 2050 zo'n 14,6 procent minder proteïnen in gerst zullen zitten, 7,6 procent minder in rijst, 7,8 procent in tarwe en 6,4 procent in aardappelen. Met cijfermateriaal van de Verenigde Naties werd vervolgens de impact onderzocht op de wereldbevolking. Want minder proteïnen betekent een vertraagde groei, meer kans op ziekten en voortijdige sterfgevallen. "Als het gehalte aan CO2 blijft stijgen zoals we verwachten, zal de bevolking van 18 landen meer dan 5 procent van zijn proteïnen verliezen tegen 2050", staat er in het rapport.

Sahara
Aangezien 76 procent van de wereldbevolking zijn dagelijkse dosis proteïnen hoofdzakelijk uit planten haalt, heeft dat verstrekkende gevolgen. Maar liefst 150 miljoen mensen zouden er volgens de experts van Harvard vroegtijdig door sterven. Het grootste deel van Afrika (de landen onder de Sahara) zal daarbij het zwaarst getroffen worden. Het gaat onder meer om gebieden die nu al gebukt gaan onder hongersnood. Maar ook het zuiden van Azië, waar rijst en tarwe de hoofdmoot uitmaken van het menu, zal er hevig onder te lijden hebben. In India alleen al riskeren 53 miljoen mensen een proteïnetekort te krijgen.

Oplossing
Of er een oplossing is? De onderzoekers denken van wel en suggereren onder meer het terugdringen van onze CO2-uitstoot, het ondersteunen van meer diverse eetgewoonten, het verrijken van de voedingswaarde van gewassen en het kweken van gewassen die minder gevoelig zijn aan de effecten van CO2.