The Missing People Choir stond gisteravond op het podium en terwijl de koorleden hun hart uit hun lijf zongen, verschenen op een groot scherm achter hen de namen en foto's van hun vermiste geliefden. Sommigen zijn al jaren spoorloos. "We hopen dat ons optreden tot een doorbraak kan leiden in één of meerdere van onze dossiers", klinkt het. "Misschien herkent iemand wel een van onze geliefden of zet iemand ons op een spoor waardoor we hen na al die jaren terug kunnen vinden." (lees hieronder verder)

"Mijn zoon Lee verdween in 1988", vertelt Peter Boxell aangedaan. "Hij was 15 en verdween in Sutton, in het Zuiden van Londen, na een voetbalwedstrijd. Hij zou nu 41 zijn. Ik wil hem gewoon vinden."

Beproeving
Het koor biedt hem veel troost. "Het doet je beseffen dat je niet de enige bent die zo'n beproeving moet doorstaan. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we steunen elkaar zo veel mogelijk", zegt hij. "Zingen helpt je ook om je emoties te uiten en te verwerken wat er gebeurd is. We leven allemaal op hoop. Want zonder hoop zou er niets meer zijn." (lees hieronder verder)

Ook Sarah Godwin sloot zich aan. Haar zoon Quentin verdween 25 jaar geleden uit hun woning in West-Auckland, Nieuw-Zeeland. "Hij was 18 jaar en verliet op een middag na school gewoon ons huis. Niemand heeft hem daarna ooit nog teruggezien. Elkaar steunen maakt ons sterker, hier samen staan maakt ons sterker en samen zingen maakt ons supersterk. De warmte en energie die we ervan krijgen, kan je niet met woorden uitdrukken. Op een manier maakt het ons ook gelukkig." (lees hieronder verder)

Denise Horvath-Allan weet ook waarover ze spreekt, want ook zij raakte haar zoon kwijt. "Charles raakte in 1989 vermist toen hij 20 jaar was en rondtrok met de rugzak in Canada. Er is geen moment dat je gedachten vrij zijn van pijn en verdriet", getuigt ze. "We hebben allemaal hetzelfde doel: onze geliefden terugvinden en hen weer naar huis brengen." (lees hieronder verder)

Het nummer dat het koor zingt, werd geschreven door Peter Boxell. "Ik had nooit gedacht dat ik je ooit kwijt zou zijn", klinkt het onder meer. En: "Ik dacht altijd dat ik je hier veilig bij me zou hebben. Misschien word ik morgen wakker en ben je er weer."

Staande ovatie
De jury gaf een staande ovatie en was unaniem lovend over het initiatief. "Jullie mogen trots zijn", aldus jurylid Amanda Holden. "Hopelijk lukt het om op deze manier weer enkele gezinnen samen te krijgen met hun vermiste geliefde. Ik keek tijdens het optreden naar hun gezichten en er was een vrouw bij die er echt gebroken uitzag. Je kon zien dat ze al jaren wachtte op dat verlossende telefoontje. En nu stond ze daar te zingen. Ik weet niet hoe ze het volhouden. Zou er iets ergers zijn?"

Respect
Ook jurylid Simon Cowell was onder de inruk: "Respect voor wat jullie net hebben gedaan", zei hij, waarop iedereen het koor volmondig naar de volgende ronde stemde.

Hieronder kan je het fragment bekijken.