Floriane Bande, Inge Devroey en Caroline Van Hulle.
Volledig scherm
PREMIUM
Floriane Bande, Inge Devroey en Caroline Van Hulle. © RV

Vlaamse Parisiennes over leven als een 'Emily in Paris': “Het draait hier écht allemaal om mode, geld en seks”

ShowbizzEen wereld waarin stiletto’s en kasseien samengaan als kaas en wijn, flirtende egotrippers achteloos een baguette onder de arm hebben, brutale obers winnen van venijnige klanten, bedriegen geen issue is, oudere vrouwen de beste minnaressen zijn, en je uit de boot valt zonder dure designerkleding. Het tweede seizoen van ‘Emily in Paris’ is net gereleased, of het staat al op nummer één in de Vlaamse Netflix top 10. De Amerikaanse serie bulkt van de clichés over Parisiens, maar die zijn niet zo onterecht, vertellen Vlaamse ‘Emily’s in Paris’.

6 reacties

  • Marc Van Frankrijk

    5 maanden geleden
    Parijzenaren zijn inderdaad niet erg geliefd op de Franse "boerenbuiten", het is een ras apart. Men laat ze regelmatig en op allerlei geniepige manieren voelen dat "ze niet van hier" zijn. En ik denk dat men in Vlaanderen hetzelfde heeft met Antwerpenaren. Gelukkig voor hen zijn er (nog) geen Antwerpse nummerplaten.
  • Jan van Heijst

    5 maanden geleden
    @Pieter, hetgeen je beschrijft hebben wij ook: Antwerpen
  • Pieter Verhulst

    5 maanden geleden
    Parijs is inderdaad een eiland in Frankrijk. In Parijs beschouwen ze de rest als boerenbuiten, ook andere steden.
  • dirk belis

    5 maanden geleden
    De meeste Fransen moeten zelfs totaal niets hebben van Parijsenaars. Mijn ex- grote baas woonde in Lyon voor het werk,maar had een firma auto met een plaat uit Parijs en geen enkele! buur heeft ook maar ooit zelfs goedendag gezegd voor jaren! .En zo heb ik nog veel meer voorbeelden.
  • piet devlieger

    5 maanden geleden
    Ik werkte indertijd in een bedrijf voor de Franse markt waar we (ook in Parijs) verscheidene dik verdienende vertegenwoordigers hadden die zich gedroegen alsof ze de eigenaar van het bedrijf waren en zo ongeveer de president van Frankrijk. Maar als hun betaling één of twee dagen later was dan voorzien hingen ze - letterlijk wenend - aan de telefoon dat ze hun geld moesten hebben want dat ze het risico hadden dat woonst, auto's enzovoort in beslag genomen zouden worden. Bon chic, bon genre.