Belgen vielen letterlijk als vliegen op WK junioren: "Een én al ellende"

Remco Evenepoel.
photo_news Remco Evenepoel.
Stralende zon. Achttien graden. Geen spiertje wind. En toch regende het tijdens het WK junioren in Bergen. Valpartijen. Met bijna alle Belgen op de schroothoop. Bondscoach Carlo Bomans werd er wanhopig van. "Ik heb al veel meegemaakt in mijn leven. Maar dit...?"

Even ademhalen, diepe zucht. Bomans was er aan toe op het binnenkoertje op de hoek van Lars Hiles Gate en Strømgaten. Acht valpartijen (2x Ponsaerts, 2x Van Gils, 2x Evenepoel, 1x Van Wilder en Vervloesem), lijstten we op. Een paar lekke banden en haperende versnellingsapparaten ook. Met de nodige fietswissels tot gevolg. "Vier van de zes Belgen reden het WK uit met een andere fiets. Pfff. Ik heb al veel meegemaakt in mijn leven. Maar dit...? Het stopte niet. Meer dan ons lief is holde ik vandaag achter dat peloton aan. Gelukkig valt de lichamelijke averij op het eerste gezicht mee. Schaafwonden, dikke ellebogen of knieën, dat soort dingen. Oppervlakkige blessures. Geen breuken. Er is vooral mentaal oplapwerk nodig."

"'Koekenbak' van bij de start", omschreef Loran Cassaert (27ste en uiteindelijk beste Belg) het. Niemand die er een touw kon aan vastknopen. "Allemaal werden ze de pas afgesneden en doken ze over concurrenten heen", vernam Bomans. Ilan Van Wilder, bijvoorbeeld. "Ik reed 55 km/u. Een renner voor me slechts 20 km/u, sukkelend met zijn ketting. Plots was hij daar. Ik kon hem niet meer ontwijken. Met stuurvaardigheid had het niets te maken. De stress was te snijden. Normaal krijg je dan valpartijen bij nat weer. Maar op het droge heb je altijd ook een paar 'onnozelaars' die risico's nemen."

Evenepoel lag er al bij vlak na de start, wat het collectief vertrouwen meteen een deuk gaf. En in de eerste lokale ronde gingen ook Ponsaerts en Van Gils neer. "Team gehalveerd en de koers moest nog beginnen", stelde Cassaert vast. "Ik kneep me in de arm. 'Wat is dit allemaal?', dacht ik." Met Evenepoel en Ponsaerts zagen de Belgen even later hun twee kopmannen in de teambox verdwijnen. Bomans: "Je kan één keer terugkeren, twee keer à la limite. Maar na de derde keer houdt het op. In de finale hielden we enkel nog Cassaert en Vervloesem over. Dan weet je dat het moeilijk wordt. De verwachtingen lagen hoog dus is de ontgoocheling enorm. Alleen... je kan hier geen lessen uit trekken. Want we zijn op geen enkel moment in de wedstrijd kunnen komen." Cassaert vatte het nog het best samen. "Een WK om heel snel te vergeten."

Loran Cassaert.
photo_news Loran Cassaert.
TDW
photo_news
TDW



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.