Waarom Belgisch succes in Ronde van Lombardije half mirakel zou zijn

Gilbert sprint naar de zege in 2009.
Photo News Gilbert sprint naar de zege in 2009.
'Dylan Teuns wint Ronde van Lombardije.' Hoe mooi zou het niet staan straks, om vijf uur, op HLN.be. Dromen mag in herfstmodus, bij het vallen van de bladeren. Maar het Italiaanse Monument is voor ons, Belgen, niet echt een 'match made in heaven'.

(De Ronde van Lombardije is dit jaar overigens voor het eerst op Q2 te zien. De uitzending start vanaf 14u20.)

1. Geschiedenis tegen: 2 zeges in 37 edities

Voor hij gaat steigeren: Philippe Gilbert won in 2009 en 2010 twee jaar op rij. Als 'frisse twintiger' - variant van de huidige versie. Helaas, daar bleef het voor de rest bij in het post-Fons De Wolf-tijdperk. Twee Belgische zeges slechts op een totaal van 37 edities! Een peulschil vergeleken met wat we tijdens al die Heilige Weken in de Ronde van Vlaanderen (19/37) en Parijs-Roubaix (14/37) bij elkaar fietsten. Zelfs in Luik-Bastenaken-Luik scoorden we met 4 op 37 beter. Veel schrijnender nog is de vaststelling dat we de afgelopen twee decennia amper vijf keer de top tien haalden. Dat we in acht gevallen niet één landgenoot in de top twintig telden. En dat naast Gilbert alleen Tim Wellens er in slaagde bij de beste vijf te finishen (4de in 2014). Pieter Serry was zevende in 2013. Allebei verschijnen ze vandaag in Bergamo op het appel.

2. We zijn met (te) weinig aan de start

Met hen ook nog dertien andere Belgen. De meest bescheiden delegatie meteen van alle klassieke monumenten. Wat een contrast met de oververtegenwoordiging in Vlaanderen en Roubaix. Zelfs in Milaan-Sanremo (17) en Luik-Bastenaken-Luik (22) waren we groter in aantal. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Italië zijn zes wildcards hoofdzakelijk verdeelt onder procontinentale teams van eigen bodem (Androni Giocattoli, Bardiani-CSF, Nippo-Vini Fantini, Wilier Triestina). Net zoals de Ronde van Vlaanderen voorrang/voorkeur gaf aan Wanty-Groupe Gobert, Sport Vlaanderen-Baloise, Veranda's Willems-Crelan en WB-VeranclassicAqua Protect. Met de beperkte Belgische aanwezigheid dalen per definitie de potentiële winstkansen. Toch leven Fons De Wolf, winnaar in 1980, en Sporza-cocommentator en -analist José De Cauwer op hoop. "Dylan Teuns moet dit kunnen."

3. Het parcours dwarsboomt ons

"Twee keer de Intelvi en nog een klein 'bergske' helemaal op het einde." Het waren de enige hindernissen die De Wolf in '80 moest overwinnen. "Tegenwoordig worden de koersen véél lastiger gemaakt. Ook Lombardije volgt die trend", vindt hij. Acht en negen jaar geleden al kreeg Gilbert met Madonna del Ghisallo, Civiglio, Colma di Sormano en San Fermo della Battaglia andere kalibers voorgeschoteld. Straks komt daar in volle finale ook nog eens de Monte Olimpino (gemiddeld 5,7% met een piek tot 9%) bij. "Waardoor jongens als Wellens het, in de lijn van wat in de Ronde van Emilië gebeurde, wellicht zullen moeten afleggen tegen Valverde, Pinot, López en co", vreest De Cauwer. "Op zo'n parcours volstaat 'een beetje conditie' niet. Je moet echt tóp zijn. Zoals Gilbert dat was in zijn gouden jaren. Die van nu zou het ook niet meer kunnen."

BELGA

4. Ons hart klopt niet (meer) voor Italië

"De mooiste koers ter wereld!", kwam tweevoudig winnaar Roger De Vlaeminck ('74, '76) spontaan uit voor zijn romance met de Ronde van Lombardije. "Mo vent toch, als je Lombardije op je palmares kon zetten, kwam je automatisch de 'Galerij der Groten' binnengewandeld." Veel meer dan de huidige generatie Belgen droegen hij en De Wolf Italië in hun hart. "Ik reed er heel graag", aldus De Wolf. "Rustige aanlopen, pittige finales: het paste perfect bij mijn manier van koersen. Italiaanse wedstrijden verlopen trouwens nog steeds volgens hetzelfde stramien." Volgens De Cauwer was Italië in die tijd hét Beloofde Land. "Je kon er aardig geld verdienen." Opmerkelijk: na De Wolf kwamen Belgen in de vijf Italiaanse koersen die vandaag deel uitmaken van de WorldTour nauwelijks nog tot scoren. Op de nog 'jonge' Strade Bianche na. De Cauwer: "Maar die koers sluit qua karakteristieken dan ook heel nauw aan bij de Vlaamse klassiekers."

5. Het is (bij de meesten van ons) op

13 oktober. De meeste renners zijn letterlijk foglie morte, dode bladeren, waaraan deze herfstklassieker zijn bijnaam ontleent. "Met motivatie verzet je in deze fase van het seizoen letterlijk bergen", weet De Cauwer. "Wie het nu nog kan opbrengen om zijn limieten op te zoeken en volle bak voor de overwinning te koersen, kan heel ver komen", gelooft ook De Wolf. Vreemd, bedenkt De Cauwer zich, dat dat welgeteld één week geleden in Parijs-Tours nog totaal geen item was. (lacht) "Ook laat op het seizoen. En daar finishten nog vier Belgen in de top acht. Zou het kunnen dat deze 'gepimpte' Parijs-Tours verdacht veel weg heeft van een Ronde van Vlaanderen?" Zou zomaar kunnen. Anderzijds had het voor Greg Van Avermaet een aanleiding kunnen zijn om zijn seizoen nog heel even te rekken. Niet dus. De vaststelling blijft: bij de meesten is het gewoon... op. Flauw excuus, vindt Fons De Wolf. "Zo is het altijd wel iets. (grijnst) Het zal nooit 100 procent goed zijn."

Voor Gilbert zijn tweede zege in Lombardije, maar zeker de meest heroïsche. In de gietende regen rijdt hij solo naar de zege. De betreurde Michele Scarponi strandt op 12 seconden.
Photo News Voor Gilbert zijn tweede zege in Lombardije, maar zeker de meest heroïsche. In de gietende regen rijdt hij solo naar de zege. De betreurde Michele Scarponi strandt op 12 seconden.



1 reactie

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Bernd Vaes

    De 5de reden is de meest toepasselijke op Belgische renners: totaal op? Laten we lachen, als we zien dat renners van andere landen dan toch niet totaal op zijn. het zal eerder nonchalence en te snelle tevredenheid met het afgelopen seizoen zijn. Wat is het wachten op Remco, indien hij werkelijk alle, verwachtingen op hem inlost!