Ga naar de mobiele website
^ Top

Zo ging het in 2001 in Antwerpen: "Mijn mooiste dag"

Marc wauters zorgde in 2001 voor volksfeest

photo_news
Een trouwe soldaat. Zo stond Marc Wauters in het peloton gekend voor zijn stiptheid, ordelijkheid en plichtsbesef bij het uitvoeren van zijn vak en de door de ploeg opgelegde taken. In Antwerpen 2001 werd de soldaat voor één dag generaal. Wauters spurtte er op de derde Tourdag naar ritwinst én de gele trui. Het mooiste moment uit zijn carrière. Een dag later was het sprookje al voorbij.
photo_news

Marc Wauters praat nog altijd met veel passie over die maandag 9 juli, aankomst op Linkeroever, en dinsdag 10 juli 2001, start op de Grote Markt. Tot in de details weet hij nog hoe hij de wedstrijd openbrak, hoe hij bij het ingaan van de laatste kilometer uit de zestien man sterke kopgroep weg demarreerde om de spurters nerveus te maken, hoe Arnaud Pretot (hierboven rechts op de foto), die tijdens de vlucht geen meter op kop had gereden, naar hem toekwam en meteen de leiding overnam en fors doorging.

Marc Wauters: "Dat was precies de fout die Pretot maakte. Was hij slim geweest, dan had hij me nog 300 meter aan de kop laten sleuren. Nu deed hij dat en kreeg ik de kans om in zijn zog nog even te recupereren en hem in de spurt te kloppen. Voor de start sprak iedereen over Tom Steels. Het kon niet anders dan een massaspurt worden die dag in Antwerpen. Een rit voor Steels, zo klonk het. Hij was toch de snelste, maar wie won... De traagste van de hoop."

Een rit voor Steels, zo klonk het. Hij was toch de snelste, maar wie won... De traagste van de hoop.

Marc Wauters

Een overwinning met de gele trui erbovenop. Zoals een generaal de meeste sterren draagt, zo kreeg jij geel, het hoogste goed in de Tour.
"Allemaal mooi, maar ik was soldaat en ik ben altijd soldaat gebleven. Hard werken voor mezelf en de ploeg. Maar de ritwinst in Antwerpen was de kers op de taart. Het was de mooiste dag van mijn carrière. Winnen en leider worden voor een paar honderdduizend mensen. En daags nadien bij de start was het niet anders. Opnieuw een massa volk."

Om nog niet te spreken van de doortocht in je eigen gemeente Lummen. Daar was geen doorkomen aan.
"De burgemeester had me gevraagd om even te stoppen. Museeuw en Axel Merckx probeerden het peloton te overhalen zodat ik voorop door Lummen kon rijden en even halt kon houden, maar ik kreeg geen vrijgeleide. Maar wat een toestanden! Heel Lummen stond op de rijweg. Voor de laatste renner door de menigte was, was de voorwacht van het peloton al in Hasselt. Het was één groot volksfeest. Zowel in Antwerpen als in Lummen."

Mooie momenten die jammer genoeg van korte duur waren. Aan het eind van de dag was je in Seraing het geel alweer kwijt.
"In normale omstandigheden had ik een rit met een kleine Luik-Bastenaken-Luik-finale altijd overleefd. Door gebrek aan rust was dat niet het geval. Na mijn overwinning werd ik van hier naar daar gesleurd. Eerst naar de koning en de koningin, dan naar een reeks rechtstreekse interviews voor tv-zenders en dan nog eens naar de VRT-studio in Brussel. Ik kwam pas laat weer in het hotel aan om te eten en voor massage en kon dan pas het bed in. Die avond werd mij nauwelijks rust gegund. De media bleven op mij gefocust. Voor de start in Antwerpen stond er 's morgens al een cameraploeg in mijn kamer om beelden te schieten van het opspelden van mijn rugnummer. Ach, ik kwam niet uitgerust aan de start van die rit en dat heeft zich gewroken."

Deed het pijn de trui zo snel te moeten afstaan?
"Ik was teleurgesteld. Ik koesterde immers altijd de stille hoop dat ik het geel tot aan de ploegentijdrit zou kunnen dragen. Jammer genoeg is dat niet gelukt. Maar toch ben ik trots dat ik de gele trui heb mogen aantrekken. Ik word er nog altijd over aangesproken. En mijn gele trui hangt mooi ingekaderd tegen de muur en daar kijk ik nog elke dag naar."

photo_news



Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


Meld een bug