Het huzarenstukje van TI-Raleigh of hoe een "burgeroorlogje" José De Cauwer de overwinning bezorgde in de langste ploegentijdrit ooit

Klaus Peter Thaler
KOS Klaus Peter Thaler
Ploegentijdrit vandaag in de Tour. De ultradiscipline binnen het wielrennen waarin de som van de delen altijd kleiner is dan het geheel. Een uitgelezen kans voor Team Sky om de opgelopen achterstand van kopman Chris Froome bij te stellen. De Britten krijgen in Cholet 35,5 kilometer voor de kiezen. Een heel andere koek was het in 1978.

Toegegeven, het tijdrijden is niet de meest sexy discipline die het wielrennen rijk is. Toch was dat veertig jaar geleden een tikkeltje anders. Net als nu was een ploegentijdrit veelal een prestigeslag tussen de grootste teams in het peloton. Bovendien was de ontknoping ook toen al vaak het gevolg van een heus secondespel onderweg. Neen, de lengte van het parcours, dát was het grote verschil met de huidige ploegentijdritten.

Veertig jaar geleden stonden de teams in de Ronde van Frankrijk immers voor een monsteronderneming. Op 3 juli 1978 hadden de parcoursbouwers tussen Evreux en Caen een ploegentijdrit in petto van - hou u vast - 153 kilometer. Het Nederlandse TI-Raleigh-McGregor ging na ruim drieënhalf uur met de bloemen lopen. C&A volgde op zeven seconden, de andere teams op meerdere minuten. 

Photo News

Halfuur achterstand = 2 minuten in het klassement

Opvallend genoeg maakten die tijdsverschillen in de ploegentijdrit van 1978 niet écht veel uit. Voor het algemene klassement werd namelijk gewerkt met geijkte bonificatieseconden. Zo kregen alle renners van TI-Raleigh 2 minuten voorsprong cadeau op de rest, ongeacht de reële voorsprong. Voor een renner die met zijn ploeg als tiende eindigde op ruim een halfuur bleef de schade dus beperkt tot 2 minuten. Renault-Gitane (het team van latere winnaar Bernard Hinault) verloor bijvoorbeeld een dikke vijf minuten op TI-Raleigh. Dankzij de bonificaties werden er dat uiteindelijk maar 1' 20". 

Voor ploegen die niet echt met het klassement bezig waren, hoefde het dus niet al te hard gaan in de 153 kilometer lange ploegentijdrit naar Caen. Voor TI-Raleigh en C&A was dat een ander paar mouwen. Beide ploegen werkten hun Herculesopdracht af aan een gemiddelde snelheid van net geen 42km/u. Maar er was meer. De TI-Raleigh-ploeg van de legendarische Peter Post werd door een akkefietje binnen het team naar hogere hoogtes gestuwd.

Photo News

"Burgeroorlogje"

De ploeg zat met renners als Jan Raas, Hennie Kuiper, Gerben Karstens en Gerrie Knetemann barstensvol Nederlandse vedetten in het eendagswerk. Aan Belgische zijde zorgden Wilfried Wesemael, Paul Wellens (oom van Tim Wellens) en latere Sporza-commentator José De Cauwer voor hun inbreng. De Duitse 'einzelgänger' was Klaus-Peter Thaler.

Net die laatste zorgde voor onenigheid binnen de rangen. Als de Duitser de ploegentijdrit zou winnen aan de zijde van zijn ploegmakkers zou niet Gerrie Knetemann, maar wel hij de gele trui nemen. Dat was natuurlijk niet naar de zin van de Kneet, herinnert de Ier Sean Kelly zich in zijn biografie 'Hunger'. "Toen ik in mijn carrière voor Nederlandse teams reed, was ik niet op de hoogte van de vele conflicten die er kunnen spelen. Ik leerde het verhaal pas jaren later kennen, maar bij TI-Raleigh was het indertijd een beetje 'burgeroorlog'."

Jan Raas, één van de TI-Raleigh vedetten.
belga Jan Raas, één van de TI-Raleigh vedetten.

Een Duitser in het geel na 153 kilometer tegen de klok

"Ploegleider Peter Post stond blijkbaar niet te springen om Thaler in het geel te hijsen, maar tegelijk wou hij ook kost wat kost de tijdrit winnen. Knetemann heeft die dag meermaals opzettelijk de rol gelost zodat Thaler telkens krachten zou verspillen om zijn kopman terug bij het team te brengen." 

Hoe hard Knetemann ook zijn best deed, de Duitser wou maar niet lossen. Thaler slaagde er net als onder meer José De Cauwer in om samen met z'n ploegmaats de 153 kilometer lange tijdrit in de kortst mogelijke tijd te overbruggen. Naast twee WK's veldrijden (1985 en 1987) was de gele trui in de Tour van 1978 het grootste carrièresucces voor de Duitser. TI-Raleigh zou in die bewuste Ronde van Frankrijk trouwens tien ritzeges wegkapen. Een beetje 'burgeroorlog' kan dus zeker geen kwaad.

Knetemann, Lubberding en Raas.
kos Knetemann, Lubberding en Raas.



2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Jan Willems

    Inderdaad, Kneteman, Lubberding en Raas. Lubberding was in 1978 en 1979 NK, de Kneet in 1978 WK. Wat een team trouwens toen dat TI Raleigh.

  • Jos Fonteijn

    Op die onderste foto staat niet Hennie Kuiper. Het zijn vlnr Gerrie Knetemann, Henk Lubberding en Jan Raas. Waarschijnlijk eind 1978 of begin 1979 toen Lubberding Nederlands kampioen was en Knetemann wereldkampioen.