Belgen tonen zich in koninginnenrit Ronde van Valencia: bergtrui voor Van Hecke, sterke Van Avermaet, Hermans tiende

Zeg niet: de Ronde van Valencia. Maar wel: de Ronde van Valverde. De 37-jarige Spanjaard pakte in de koninginnenrit zijn tweede etappezege en heeft zijn derde eindzege zo goed als binnen. Ben Hermans werd tiende op Alto de las Canteras, Preben Van Hecke beloonde zichzelf met de bergtrui. Nóg een opvallende Belgische prestatie: de 21ste (!) plaats van Greg Van Avermaet, in het zog van Wout Poels.

Alto de las Canteras. Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets. Smeerlapje, nochtans, beetje verborgen in het achterland van de Costa Blanca. In amper drie kilometer van 506 naar 812 meter boven de zeespiegel. Gemiddeld stijgingspercentage: 7,8%, met een piek tot 17% en een monsterlijke slotkilometer van 12,3%. Muur van Hoei-allures. Koren op de molen van wie anders dan vijfvoudig Waalse Pijl-winnaar (en recordhouder) Alejandro Valverde. 37 inmiddels. Kroonjuweel van de gouden lichting 1980. Maar in tegenstelling tot andere, rustig van hun wielerpensioen genietende generatiegenoten als Tom Boonen, Ryder Hesjedal, Fränk Schleck, Bradley Wiggins en — à la bonheur, heem hem er maar bij — Fabian Cancellara (1981), blijft ‘El Imbatido’ maar malen. Onverslijtbaar, onverwoestbaar. Even sterk, ja misschien zelfs sterker dan in zijn eerste leven vóór Operaçion Puerto. Opmerkelijk.

We waren er zelf getuige van hoe Valverde aan Fira de Tots Sants in Cocentaina over de streep gleed. Geen zuchtje, geen kuchje. Als door een roltrap naar boven gedragen. Après lui, le déluge. Het slagveld. Yates, Herrada, Roglic, het Astana-trio Sanchez-Fuglsang-Bilbao: stikkapot. Vakkundig had Valverde zijn klim ingedeeld, zoals hij dat ook met de Waalse ‘Mur’ pleegt te doen. Niet of nauwelijks reagerend op prikjes van de tegenstand, pas in laatste honderden meters sluipend op zijn prooi af. Zware koninginnenrit? Hombre, no.

Photo News
EPA

Vraag het anders Ben Hermans maar, waar die Alto de las Canteras voor stond. «Ik verkende de klim nog eind januari. Vijf dagen eerder was mijn dochtertje Julie geboren. De trainingsstage van Israel Cycling Academy was al bezig, ik sloot aan.» Hermans deed het ‘op zijn Valverdes’, maar dan naar Belgische normen. Keurig indelen om uiteindelijk nog net de top tien binnen te duikelen. "En dat met superslechte benen", verraste de 31-jarige Limburger. "Ik vatte kou in de lange afdaling van één van de vorige klimmetjes en deed er nog alles aan om terug warm te krijgen, maar tevergeefs. Nefast voor mij. Ik verdraag de hitte enorm goed, maar dit kille weer nekt me. Dan moet ik altijd weer in mijn ritme komen. Daarom liet ik de eerste groep aan de voet van de slotklim rijden. Gaandeweg kon ik opnieuw wat deftige wattages trappen, maar wel liefst 80 watt minder dan tijdens de verkenning. Toen was het wel 25 graden. Ach, die kou doet iedereen wel wat inboeten. Zelfs Valverde. Beetje hetzelfde verhaal als vorig jaar. Ook toen verloor ik de ronde door het slechte weer nog aan Quintana. Eén week later verzilverde ik dan maar mijn topconditie in de Ronde van Oman. Voor morgen, in de slotrit, wordt opnieuw regen voorspeld. En zal ik op veilig spelen. Er schuilen namelijk flink wat dolle piloten in dit peloton, regelrechte kamikazes. Ik vrees vaak voor mijn leven. Logisch, denk ik, na alle miserie en blessureleed van de voorbije jaren."

Verdienden ook een pluim: collega-Parelvissers Greg Van Avermaet en Preben Van Hecke. De olympische kampioen — dit zou zijn petje te boven gaan, vreesde hij —druppelde knap binnen als 21ste, in het onmiddellijke spoor van Wout Poels en als derde van het BMC-team na klassementspionnen Frankiny en Bookwalter. Sterk! Al zal ook Van Avermaet wel gezien hebben wie nog negen plaatsen dichter eindigde: ‘shining star’ Gianni Moscon. Afspraak straks, in de klassiekers. Van Hecke verzekerde zich onderweg, in de vlucht van de dag, van de bolletjestrui. Op zes van de zeven beklimmingen kwam hij als eerste boven. Keurig volgens plan. "Geen moeilijke opgave", vond de voormalige Belgische kampioen. "Je moest maar de rekening maken. Er vielen maximum 44 punten te verdienen. Daarvan pikte ik driekwart in. (guitig) Dus… ça va, hé? De voorbije dagen bleef ik puntenloos. Ik zette alles op die ene dag. Dat was al meer dan zwaar genoeg." Met nog maximum drie punten te winnen, op het ultieme klimmetje op de slotdag, mag Van Hecke zich nú al officieel ‘El Mejor Escalador’ van de Ronde van Valencia 2018 noemen. 

"Schone prijs, zeker met deze bezetting. Uniek is ze niet, die trui. Ik heb al wel vaker eens zo’n nevenklassement gewonnen. De ploeg zet er ook op in. Veel geld valt er niet mee te verdienen. 600 euro. Gedeeld door tien, houdt iedereen daar dus welgeteld 60 euro aan over. Maar voor Sport Vlaanderen-Baloise zijn de tv-coverage en publiciteit enorm belangrijk. Kijk maar eens… Valverde komt in beeld. (lacht) En daarna ben ík het, hé." Jammer, vond Van Hecke nog, dat zo’n bergprijs niet in rekening kan worden gebracht voor de interne toptien-competitie bij de Parelvissers. "Helaas, het telt niet mee. Anders zou ik hier wel al aardig mee scoren."

Greg Van Avermaet.
Photo News Greg Van Avermaet.