Pure WK-magie deed ons voor België-Colombia kiezen en waarom dat weleens een van leukste matchen had kunnen worden

James Rodriguez nam Colombia in de vorige partij tegen Polen op sleeptouw.
PN/afp James Rodriguez nam Colombia in de vorige partij tegen Polen op sleeptouw.

18 juni 1994. Roemenië - Colombia. WK in de Verenigde Staten. Rose Bowl, Pasadena. Toeschouwers: 91.586. We waren -spijtig genoeg- niet van de partij, wel werd het een tienernacht om nooit nog te vergeten. Pure WK-magie. De kleine wijzer was al anderhalf uur de twaalf gepasseerd toen de wedstrijd van start ging. Alleen het licht van de beeldbak aan, het geluid op zacht - in de hoop dat papa niets zou merken. Al zal die toen al wel beseft hebben dat de voetbalmicrobe zijn oudste zoon definitief te pakken had. Ongeneesbaar. Ach, die maandag moet er op school toch slechts een post-examenactiviteit op het programma gestaan hebben. 

Met open mond keken we toe hoe een Mexican wave minutenlang door dat volgepakte fantastische stadion ging (check na 40" in het filmpje hierboven, meteen achter de ook geweldig nostalgische intro). Vrolijk uitgedoste Zuid-Amerikaanse fans die op en neer gingen. Vol verwachting: een jaar eerder hadden ze grote rivaal Argentinië nog 5-0 gegeven in dé referentiematch uit het Colombiaanse voetbal. Maar de Roemenen hadden toen een geweldig elftal - het was de tijd dat ze daar nog konden voetballen- en zouden later pas na het nemen van penalty's sneuvelen in de kwartfinales tegen Zweden. In die bewuste partij scoorde Florin Raducioiu, die toen een geweldig toernooi kende, een heerlijk doelpunt. Toen ene Gheorghe Hagi wat later een lob vanop bijna veertig meter net niet zag binnengaan, vielen we bijna uit onze zetel. Roemenië was de efficiëntere ploeg en maakte vrolijk gebruik van de ruimtes om perfect te counteren. 3-1 zou het worden.

Maar, en nu komt (eindelijk) de kern van ons betoog: wat hebben we toen genoten van dat Colombiaanse voetbal. Van die korte passes, quasi altijd op de kleine ruimte. Haast altijd op hetzelfde, eerder trage, tempo ook. Of het nu nog 0-0 was of ze met 0-2 achter stonden, dat leek ze weinig te doen - alvast toch niet wat betreft de tactiek. Het leidde dikwijls tot nergens, maar de olé's die door de Rose Bowl gingen maakten dat allemaal goed. 

De grootste baas op het veld, luisterde ook niet naar de naam Hagi, wel naar die van Carlos Valderrama. Het was dat er toen nog geen uitgebreide statistiekenbureaus bestonden, of 'El Pibe' ('De Jongen') had alle records wat betreft aantal baltoetsen naar de prullenbak verwezen. Wat later leerden we dat dit op maat van de Colombiaan gemaakte voetbal zelfs z'n eigen naam had: toque toque. Daar moet menig voetbalromanticus uit geboren zijn. Het moet zijn dat ook Pep Guardiola die match gezien heeft - met Spanje zat hij als speler alvast op dat WK. Een beetje kort door de bocht, maar het tiki taka waarmee hij met FC Barcelona de grootste successen vierde, was vooral een moderne (lees: efficiënte) versie van toque toque.

Hagi versus Valderrama.
Getty Images Hagi versus Valderrama.

Het toque toque zou de jaren '90 niet overleven, anders hadden we van Colombia nooit nog kunnen genieten op WK's. Maar onherroepelijk blijft dat korte en technisch perfecte combinatievoetbal erin geslepen. Zoals afgelopen zondag, toen 'Los Cafeteros' een weliswaar erg tam Polen 3-0 om de broek gaven. Carlos is nu James, Faustino Asprilla heet al even Radamel Falcao en Juan Cuadrado is de tengere versie van Freddy Rincon. U merkt: het Colombiaanse talent ligt vooral in de aanval. Net zoals dat bij onze 'Gouden Generatie' het geval is. Een achtste finale België - Colombia, al kan het zomaar ook Colombia - België zijn, zou dus weleens een héél leuke partij kunnen worden. 

Een beetje te vergelijken met die zotte achtste finale van vier jaar geleden, tegen de States. Alleen is Colombia veel meer dan alleen een topkeeper en staan onze Duivels vier jaar verder in hun leerproces. Bovendien zegt niets in ons dat we deze match kunnen verliezen. Op Brazilië en Argentinië na, zijn de Latijns-Amerikaanse landen vooral te vergelijken met dreigende maar geen bijtende honden. Chokende 'perros', als het ware. Zie Mexico gisteren, nog. Of Colombia in Brazilië, ook toen aanvankelijk bijwijlen wervelend maar uitgeschakeld door een lang Neymar-loos gastland dat de volgende ronde 1-7 om de oren kreeg van de Duitsers. Of zoals toen, in 1994. Colombia verloor ook de volgende match tegen de Verenigde Staten en was al uitgeschakeld. In de nasleep van die partij, werd verdediger Andres Escobar vermoord. Volgens de mythe omwille van de own-goal die hij in die match maakte, in werkelijkheid raakte hij in een bar in Medellin betrokken bij de verkeerde ruzie met ook een drugskartel. Niet veel later werd hij in koelen bloede neergeschoten. Dat gebeurde daar toen weleens.

Een paar weken na die bewuste Roemenië - Colombia, zaten we overigens wel in Amerika. In het gastgezin in Portland, Oregon, keken ze raar op toen er 's morgens plots hard gevloekt werd voor de televisie op ene Kurt R. 'Let's play ball', zeiden ze snel na die Duitsland - België. 't Waren toffe mensen, het gezin Tankersley. Alleen wist ik toen nog niet dat we naar de basketbalcourt zouden trekken in plaats van het voetbalpleintje.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.