Flashback naar het armtierige Manchester City met Emile Mpenza: twaalf jaar geleden amper tien goals in eigen huis

Emile Mpenza in het shirt van Manchester City.
Emile Mpenza in het shirt van Manchester City.
14 wedstrijden op rij gewonnen. 98 punten uit 38 duels. 95 gescoorde doelpunten. Manchester City was dit seizoen een machine in de Premier League. Hemel en aarde verschil met de onooglijke ploeg die twaalf jaar geleden nog tegen de degradatie vocht.

Indrukwekkend. Dat is het minste wat je van het Premier League-seizoen van Manchester City kan zeggen. De ploeg van coach Pep Guardiola kroonde zich dit weekend voor het tweede jaar op rij tot kampioen in Engeland na een wel heel spannende strijd met Liverpool. De ‘Reds’ werden het eerste team in de Premier League dat zich ondanks 97 punten tevreden moest stellen met de tweede plaats. Dat terwijl Pep Guardiola en Vincent Kompany het bij City dan weer hadden over hun “felst bevochten titel”. 

En dat wil wat zeggen. Kompany speelde vier keer kampioen in Engeland, terwijl Guardiola als topcoach bij Barcelona en Bayern ook wel het klappen van de zweep kent. Wat de twee zich amper kunnen voorstellen is hoe de Manchester City zich voor de komst van de oliedollars uit de Verenigde Arabische Emiraten meermaals van de degradatie moesten redden. Begin jaren 2000 speelde de toenmalige tweede ploeg uit Manchester zelfs nog een aantal seizoenen in de Championship. 

Ei zo na was dat twaalf jaar geleden ook weer het geval. Goed één jaar voor de overname van Sjeik Mansour kon City zich in het voorjaar van 2007 met vier puntjes overschot van de degradatie redden. De club eindigde toen veertiende met 42 punten. Dat gebeurde onder leiding van coach Stuart Pearce met een selectie spelers die in niets meer te vergelijken valt met die van nu. Of weet u toevallig nog wat er van Sun Jihai, Hatem Trabelsi, Bernardo Corradi en Paul Dickov is geworden?

Action Images via Reuters

Wat wel al was: de Belgische inbreng. Terwijl Kompany en De Bruyne vandaag drijvende krachten zijn achter de hoogconjunctuur van de ploeg, had Manchester City toen ook een landgenoot op de loonlijst. Met Emile Mpenza stond naast Darius Vassell zowaar één van de indertijd betere Belgische spitsen op het veld, maar echt memorabel was ook hij niet in het shirt van Manchester City. Dat ondanks drie goals in elf wedstrijden. Overgekomen als vrije speler van Al-Rayyan verkaste hij in het seizoen nadien naar Plymouth Argyle. 

Ook van de andere spitsen kwam het in 2006-2007 niet. Middenvelder Joey Barton was toen de beste schutter van de ploeg met zeven rozen. Bijzonder mager, te denken dat  Sergio Agüero er dit jaar op zijn eentje meer dan 20 intrapte. Bovendien tekenden de ‘Citizens’ twaalf jaar geleden ook voor een absoluut laagterecord in de Premier League. In eigen huis scoorde de ploeg toen amper 10 keer (in 19 wedstrijden). Geen enkele ploeg deed ooit slechter sinds het begin van de Premier League. 

Gelukkig zijn de tijden - en geldstromen - voor City veranderd. The times they are a-changin’. Het leverde Bob Dylan zijn Nobelprijs op. Manchester City intussen vier titels in de voorbije acht seizoenen in de Premier League. Als uitsmijter nog even de typeploeg van twaalf jaar geleden afgezet tegenover die van dit seizoen. Iets zegt ons dat er weinigen van toen vandaag nog in het team van Guardiola zouden staan. 

Manchester City (2006-2007, 42 punten uit 38 matchen): Isaksson - Richards, Dunne, Distin, Sun Jihai - Ireland, Barton, Sinclair, Trabelsi - Samaras, Vassell

Manchester City (2018-2019, 98 punten uit 38 matchen): Ederson - Walker, Kompany, Laporte, Zinchenko - Bernardo Silva, Gündogan, David Silva, Mahrez - Sterling, Agüero

Sports / Icon Sport
Photo News



1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Davy Meganck

    Wat geld kan doen is een geldspel geworden.Ook veel teveel geld voor de spelers.Ik kijk er niet naar juist als de rode duivels spelen kijk ik.