"De wanhoop stond op het gezicht van Kompany af te lezen. Stilaan moet zijn emmer der ontgoochelingen overvol zitten"

Photo News
De arm van de dokter om zijn middel duldde hij niet lang. Moed in de schoenen. Hoofdschuddend en in zichzelf vloekend wandelde Vincent Kompany (30) vroegtijdig richting kleedkamer. Een lange, eenzame weg. De enige die hij tegenwoordig nog bewandelt: zijn zesde pijnlijke aftocht in een jaar. Houdt de pech dan nooit op?

De camera zoomde in op zijn hoofd. Onverbiddelijk. Op Selhurst Park, de thuisbasis van Crystal Palace, is de weg naar de vestiaires dat beetje langer dan in een doorsneestadion - de spelerstunnel zit er in een hoek weggestoken. Een wandeling van ruim 50 meter met één van de tv-camera's in het verlengde. Dertig seconden aan een stuk zette die zijn vizier op Vincent Kompany. Hij schudde het hoofd. Hij frunnikte aan de oren. Hij stak zijn hand een fractie van een seconde op naar het publiek en applaudisseerde erg kort - drie keer. De enige interactie tijdens zijn eenzame tocht. Kompany keerde in zichzelf. Zijn schaduw de enige die hij in zijn buurt toeliet. Hij grimaste, mompelde iets en vloekte achter zijn hand. Beeld zonder klank, maar woorden waren overbodig. Ontroostbaar. De wanhoop stond op het aangezicht af te lezen.

Hoe het uiteindelijk weer helemaal misliep voor Kompany evenals een overzicht van zijn rotjaar ontdekt u op HLN SPORT PLUS, onze zone exclusief voor abonnees. Proef NU 4 weken voor maar 2 euro.