Ga naar de mobiele website
^ Top

Onze Hollywood-redactrice uit bar gezet omdat ze voor Duivels supporterde

kos
In de Verenigde Staten wonen en werken heel wat Belgen. Onze redactrices Nathalie Goossens McCann en Kristien Gijbels Morato zijn er daar twee van. Gisteren gingen ze de 1/8e finale tussen de Rode Duivels en Team USA bekijken in een bar in hun 'hometown', al draaide die ervaring voor de ene heel wat anders uit dan voor de andere.

Nathalie: Het is een uur 's middags wanneer ik stipt op tijd voor de aftrap aankom in een volle bar in La Jolla. Parkeren is altijd moeilijk in dit deel van San Diego, maar iets zegt me dat zo'n massa volk niet elke dinsdag samentroept op deze plek. Voor elke Belgische supporter zijn er honderd, of zo lijkt het wel, Amerikanen aanwezig, maar opgaan in de massa doet onze driekleur niet. Het ruikt er naar hoop en (Belgisch) bier en er hangt een sfeertje van sportieve vijandigheid in de lucht. Wie zei ook weer dat Amerikanen geen voetbal kijken?  

Toen de Rode Duivels doorstootten naar de 8ste finales, kon ik als recente 'expat' een vreugdedansje niet onderdrukken. Het was alweer van de lagere school geleden dat ik nog eens voor onze nationale ploeg op een WK heb kunnen supporteren. En of er gesupporterd werd! Als er iets is dat onze Belgische vaderlandsliefde aanwakkert dan is het wel deze gouden generatie op het WK. Mijn gevoel van patriotisme kwam plots gevaarlijk dichtbij dat van de experts op dit gebied: de Amerikanen.

kos
kos

Hoewel van een echte WK-gekte hier niet gesproken kan worden, lijkt Amerika voor het eerst wel echt geinteresseerd in 'soccer'.  De confrontatie tussen het vaderland en mijn nieuwe thuis zorgde geen moment voor een supportersdilemma, maar wel voor een beetje gezonde competitie vooral dan met de Amerikaanse wederhelft en schoonfamilie. Ze konden zich toch moeilijk tegen de Verenigde Staten uitspreken? Zelfs al ging het maar om voetbal. Plots kreeg ik sms'jes in de trant van 'Bring it on, Belgium' en werd ik er langs de andere kant toch ook fijntjes op gewezen dat zelfs als België zou winnen de Amerikanen er niet om zouden geven. Als, welteverstaan. "Tegen 1 augustus is iedereen het WK hier toch vergeten", werd me op het hart gedrukt.   

Eendagsvliegen
De Amerikaanse 'soccer'-fans mogen dan eendagsvliegen genoemd worden, ze waren in grote getale aanwezig. "I believe that we can win" werd door iedereen gescandeerd, omdat niemand had verwacht dat ze de 'groep des doods' zouden overleven. Er moet toen een vuur in veel Amerikanen ontsproten zijn dat misschien ook na het WK niet zomaar zal uitdoven. De zes Belgen in de zaal sprongen er met hun knalkleuren meteen uit. En ik bleek hopeloos onvoorbereid te zijn aangekomen in een neutrale outfit en werd bijna verward voor een Amerikaanse. Geen nood, want die waren ook welkom aan tafel. Het ging er allemaal erg broederlijk aan toe.

kos
kos

Paniek
De wedstrijd daarentegen bestond uit 90 minuten lang nagelbijten, om beurten gejuich of gejoel afhankelijk van welk team er net niet scoorde en vooral veel frustraties. Zoveel kansen en nog altijd geen goal, goed voor het hart was het niet. De verlengingen waren al niet veel beter. Er werden inderdaad twee glorieuze doelpunten gemaakt waardoor we terecht gingen geloven dat de overwinning al binnen was, maar de wedstrijd was nog niet gedaan. Hoewel het na die knallers van De Bruyne en Lukaku even stil werd in de bar, siert het de Amerikanen dat een 'lost cause' voor hen nooit echt volledig verloren is. De tegengoal zorgde dan ook weer voor een sprankeltje hoop, terwijl er bij de Belgen even paniek heerste... Het zou toch niet tot penalty's komen? Wie kon dat nog aan, na een dergelijke thriller van een wedstrijd.

Het werd dus bang afwachten tot minuut 120 en het verlossende fluitsignaal. De Belgische vreugdekreten klonken als een echo door de zaal, waar de Amerikanen moesten toegeven dat voetbal hen misschien toch niet helemaal onberoerd laat.

kos
kgm

Kristien: Voor wie supporter je wanneer je zowel de Belgische als de Amerikaanse nationaliteit hebt? België uiteraard, het land waarin ik geboren en getogen ben. Al was dat buiten de zin van de tweehonderd Amerikanen in het Californische Redlands gerekend.  

Je moet het maar eens proberen: een Amerikaanse bar binnenstappen in de Belgische driekleur en geen bal geven om wat er allemaal naar je hoofd geslingerd wordt. Ik word onder andere uitgemaakt voor  "vuile communist" en "landverrader". En waarom dan wel? "Cause you guys are wearing red t-shirts". Slimme man. Ook ongelooflijk hoe die Amerikanen hier als een stuk ongeregeld beginnen te roepen wanneer de bal over de middenhelft gaat. Dat ze hier helemaal niks van voetbal kennen is een understatement. "Most of them kept cheering for Tim Howard because it was the only player's name they knew", probeert een of andere kerel in de bar zich te verantwoorden. Tsja.  

Het spel breekt uit tot een gejoel van jewelste wanneer ze stilaan door beginnen te krijgen dat de Belgen de wedstrijd beginnen te domineren. Het volk wordt zenuwachtig en het wordt langzaam maar zeker een ongemakkelijke bedoening. Ik probeer de boel te negeren, maar van zodra het eerste doelpunt wordt gescoord, mag ik plots mijn boeltje pakken. "Sorry ma'am, you gotta go!". En daar is alles mee gezegd. Ik ben er nog steeds niet uit of de barman me tegen het woeste volk heeft willen beschermen of dat hij gewoon een slechte verliezer is... maar America, land of the free? You got to be kidding me...

kgm
kgm



Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


Meld een bug