"Kompany is opgestaan. Na de demonstratie van zijn onvergetelijke passie zijn alle spelers weer happy"

Koen Van Buggenhout
Met de langverwachte play-offs in de Jupiler Pro League schakelt ook onze huiscolumnist Jan Mulder een versnelling hoger. Op HLN.be zal Mulder geregeld zijn eigenzinnige mening ventileren. Vandaag richt hij zijn blik op Vincent Kompany en Manchester City.

Southampton-Manchester City is 50 minuten oud. We zien geen al te beste wedstrijd. City is beter en speelt waarachtig niet slecht, maar voor de viskraam in mijn dorp was vanmiddag meer te beleven. Het gaat allemaal een tik te traag. Net niet lusteloos en zeker geen passie. Wanneer Navas geblesseerd op de grond ligt, staat invaller Zabaleta op, maar hij heeft geen schoenen aan. Dat werk.

Het team van Guardiola speelt keurig de voetbalwedstrijd. Op het eerste gezicht is er niets op de werknemers van Pep aan te merken, maar wie goed kijkt, ziet wallen onder de ogen van Silva, chagrijn bij De Bruyne, tweederangs enthousiasme van Aguëro. In de 55-ste minuut scoort Vincent Kompany. Waar is de passie? Hier is de passie!

Nooit eerder ging een voetballer zo onbeschrijfelijk uit zijn dak als Kompany in Southampton, 15 april 2017. Hij kopt een corner op zijn machtige manier in, krabbelt omhoog, vliegt achter het doel langs, en maakt voor de afrastering met beide armen overwinningsgebaren naar de City-supporters. De commentator van Ziggo Sport, waar ik de wedstrijd zie, bidt dat Vincent niet over de balustrade heen springt, wegens de gerede kans dat 'ie een been breekt. Kompany doet dat gelukkig niet, hij blijft wel proberen zijn armen uit de kom te rukken.

En dan dat gezicht. Het beweegt, rolt, verbijstert. Elke seconde zesentwintig wangblessures bij een gewoon mens, maar niet bij deze Kompany. Hij is opgestaan. Na de demonstratie van zijn onvergetelijke passie zijn alle spelers weer happy: Southampton wordt met 0-3 van de mat gespeeld. Vrolijk Pasen.

EPA
AFP