Ruud Vormer legde eind augustus véél geld uit Saoedi-Arabië naast zich neer: "Laat mij nog maar wat prijzen pakken met Club"

Photo News
Gisterochtend een fijne ontmoeting gehad met (het gezinnetje van) Ruud Vormer (30). Bij het afscheid vroegen we hem half ­plagend: "Speel jij nooit eens een ­rolletje? Ben jij oprecht zo een leuke vent?" "What you see is what you get. Nog een kauwgumpje voor de terugweg?" Wegens morgenmiddag de Vlaamse derby in Gent: nu al een vleugje Hollandse branie in uw sportkrant.

"Hou mij maar zoveel mogelijk uit het artikel, hoor", vraagt Roos.

Ach, één anekdote is te leuk om te laten liggen.

Het interview met Ruud is afgenomen gisterochtend in zijn auto op weg van ­Knokke – de nieuwe thuisbasis van het ­gezin-Vormer – naar Brugge, waar alle spelers om 9u op de club moeten zijn voor de training van 10.30u.

Eenmaal Vormer is aangekomen op Olympia voert een medewerker van de club ondergetekende terug naar Knokke, waar onze wagen nog staat. Roos is thuis en vraagt hoe het gesprek met haar man is verlopen.

"Super", antwoorden wij. "Ruud gaf mij een mooie titel voor het artikel: ‘Na mijn carrière stel ik alles in functie van Roos – dat weet zij.’ Is dat niet lief van hem?" Waarna Roos een gek gezicht trekt: "Wat een onzin vertelt-ie nou? Dat geloof je toch zelf niet?" Ruud & Roos Vormer – in Brugge is men unaniem: "Echt een tof, leuk koppel."

Photo News

Knokke, 7.25u.

Het stormt aan zee.

"Je moet kloppen want de bel doet het niet", lacht Ruud Vormer als hij de deur openzwaait van een gezellig huisje in de schaduw van het casino. "Dat van die bel is bewust – snap je? Eén van de redenen waarom we deze zomer zijn verhuisd uit Sint-Martens Latem is toch die enkele fans van AA Gent... Dat vonden we niet leuk. Voor het overige had ik het er prima naar mijn zin. Gezellig dorpje, de school was dichtbij, Roos kon zó naar het ziekenhuis in Gent waar ze werkt (als spoedarts, red.)... Maar met het trainingscomplex dat binnenkort in Westkapelle komt, stelde Roos voor om in Knokke te ­komen wonen. Ze zeggen dat het hier doods is in de winter. Net goed. Ik hou niet van de drukte. Laat mij maar lekker thuis. (wijst naar Roos) Zij wil wel eens meer uitbreken."

Wie dan het pleit wint, willen we graag weten, vermits die verhouding bij ­ondergetekende bijzonder herkenbaar is. "Nou, dan ga ik meestal mee met Roos", lacht Vormer. "Is het bij jou ook zo? Wat zijn wij slappelingen, hé."

Terwijl Ruud koffie zet, kleedt Roos de twee kinderen aan – Valente (6) en Julie (2). Even verderop zijn de verbouwingen aan de gang aan hun nieuwe huis. Waar we nú aan tafel zitten, is een extraatje. "Nog voor sprake was van een verhuis naar Knokke wilde ik graag iets in België om later – als we oud zijn – op terug te vallen", legt Roos uit.

"Ons oog viel op dit huisje. Nadien, met Ruuds nieuwe contract in Brugge (tot 2022, red.), zijn we opnieuw gaan zoeken in Knokke, naar iets groters. Ik vind het hier fijn."

Ruud: "’s Avonds ga ik al eens lopen op de boulevard langs het strand – hoe noemen jullie dat, ‘de dijk’?. Laatst kwam ik Aad de Mos tegen. Je kent ­Aadje – ging-ie meteen een videootje maken."

Vormer is klaar om richting Brugge te rijden. Een knuffel voor de kinderen en een kus voor Roos aan de deur met de vraag: "Wat eten we vanavond?"

Roos: "Gezond."

Photo News

"Jeetje zeg, Michel (Preud’homme, red.)...", bedenkt Vormer, als hij zijn ­bolide door de nog donkere straten van Knokke laveert. "5-1 in Sevilla – kom op, man, da’s toch gewoon een kwestie van mentaliteit?! Michel wordt hélemaal gek."

Vader en zoon Vormer hadden donderdagavond samen zitten kijken naar het Europa League-duel tussen Sevilla en Standard. Vormer jr. traint bij de U7 van Club Brugge, maar speelt wedstrijdjes met de U7 van Knokke. "Het niveau bij Club ligt nog iets te hoog. Ik ga elke ­partij van Valente kijken – ik zonder mij dan af, en ik zeg niks, ook al kriebelt het om te coachen. Als-ie in de wagen stapt, ben ik altijd positief. Maar van zodra ­Valente wat groter wordt, zal ik ­kritischer zijn. Vooral naar attitude – een slechte pass mag, maar hij moet áltijd zijn best doen."

Zo vader, zo zoon, merken we op. Maar Ruud verrast: "Ik kon vroeger – tot ik 25 was, of zo – best wel gemakzuchtig zijn. Als ik een goeie wedstrijd had gespeeld, liet ik het daarna wat lopen. Zou je niet denken, hé (lacht). Je had mij moeten zien tijdens de rust van de play-off-wedstrijd in Charleroi – toen we 1-0 achterstonden... Ik ben hélemaal los ­gegaan. Ik sloeg alles kapot wat ik vond – kastjes, stoelen... Ik kan me niet álles meer herinneren, maar ik weet wél nog dat ik riep: ‘Ik heb mij niet het ganse jaar de tyfus gelopen om nu alles uit handen te geven.’ Ik schrok van mezelf... Je kunt je voorstellen hoe blij ik was toen ik daarna die vrijschop maakte. De ontlading was enorm."

Het waren dan ook slopende maanden voor Ruud Vormer.

"Nadat ik de Gouden Schoen had gewonnen, was het eventjes onrustig in mijn hoofd. Ik legde mezelf een enorme druk op. Ik vond dat ik ineens nóg beter moest presteren, nóg belangrijker ­worden voor de ploeg. Roos en mijn ­vader vertelden: ‘Blijf jezelf’, maar da’s makkelijk praten, natuurlijk. Op den duur ging ik domme dingen doen – ­zaken die ik niet kan: dribbelen met de bal, onmogelijke acties ondernemen... Ik werd een andere voetballer."

Maar gelukkig kreeg Vormer een hulplijn.

"Leko heeft me toen heel erg gesteund. Ik geef eerlijk toe dat ik het moeilijk had met het vertrek van Michel. Ik had een schitterende relatie met hem – ik kende Michel door en door en hij kende mij. Maar Leko en ik hebben elkaar gevonden. Hij is zeer intens. ’t Is best wel een mannetje, hoor. Op een dag in de play-offs riep-ie mij en Hans (Vanaken, red.) bij zich en hij vertelde: ‘Als we kampioen worden, is dat dankzij jullie. Maar als we géén kampioen worden, is het óók jullie schuld.’ Heerlijk, toch? Ik vond dat Leko die verantwoordelijkheid mocht eisen – hij had helemaal ­gelijk."

Ivan Leko is volgens Vormer de reden waarom Club Brugge ondanks de titel geen greintje aan grinta inboette. "Hij duldt niet de minste verslapping. In de voorbereiding heeft-ie eens een training na een uur stilgelegd en iedereen naar binnen gestuurd – enkele jongens gingen niet tot het uiterste. Michel kreeg na de titel dezelfde dynamiek niét meer op gang – dat komt vooral omdat deze groep rijper is dan toen, én omdat Bart (Verhaeghe, red.) en Vincent ­(Mannaert, red.) nu wél frisse, nieuwe gezichten erbij haalden."

We vertellen Vormer hoe donderdagmiddag enkele uren voor de aftrap van de wedstrijd in Sevilla Preud’homme een laatste bespreking hield in het hotel en een basisspeler van Standard daarbij fluitend en achteloos, bijna arrogant, neerplofte op zijn stoel.

"Dat is bij ons onmogelijk. Iedereen luistert en kijkt aandachtig naar elke bespreking van de trainer. Anders flikkert-ie jou gewoon buiten en uit de ploeg."

BELGA

Het wordt stilaan volop licht langs de A11, die geweldige nieuwe snelweg tussen Brugge en Knokke-Heist. Zijn ­telefoon licht op. Op de display verschijnt de oproep: ‘Roos me schat’. Ruud snapt dat vrouwlief kostbare tijd afpakt van het interview en haakt lief maar kordaat in.

Ruud: "We gingen het net hebben over Arabië."

Roos: «Oh... Nou ja, doeeg.»

Al die tijd is het een goed bewaard ­geheim gebleven, maar eind augustus, enkele dagen voor het sluiten van de transfermarkt, diende Ruud een ­belangrijke beslissing te nemen.

"Ik kon een fan-tas-tisch contract voor drie jaar tekenen in Saoedi-Arabië – leven en voetballen in Riyadh. Die club was bereid om een transferprijs te  betalen aan Club. Zelf kwam ik zeer snel tot een akkoord met die mensen. Brugge weigerde. Toen heb ik heel erg getwijfeld wat ik zou doen. Ik heb lange gesprekken gevoerd met Roos, met haar ouders, met mijn ouders. Roos wilde niet dat ik ging. Het ene moment zei ik: ‘Schat, drie jaar ballen, en we zijn klaar.’ Maar even later dacht ik dan weer aan het mooie leventje hier – in een prachtige club waar iedereen mij waardeert, op tweeënhalf uur rijden van mijn ­ouders, Roos kan blijven werken... ­Dagenlang liep ik de dingetjes tegen ­elkaar af te wegen. Finaal besliste ik om bij Club te blijven. Met veel plezier had ik in juli al een nieuw contract getekend tot 2022 met een optie voor een bijkomend seizoen die ik zelf kan lichten als ik in mijn laatste jaar een welbepaald aantal wedstrijden haal. Ik ben nog lang niet uitgekeken op Brugge, hoor."

Photo News

Op Club Brugge misschien niet, maar hoe kómt het toch dat Ruud Vormer zich schaart in het rijtje van die paar Club-iconen die nooit de onverbiddelijke ambitie hadden om een carrière te maken in het buitenland – Gert Ver­heyen, Franky Van der Elst, Jan Ceulemans? "Ik snap je wel – of ik niet een keertje klaar ben met Moeskroen of ­Beveren? Maar dan moeten die buitenlandse clubs wel komen, hé. En die zijn er gedurende mijn hele carrière eigenlijk nooit geweest. Vandaag heb ik daar vrede mee, vroeger maakte ik mij wel eens druk: ‘Waarom is er geen mooi cluppie voor mij?’ Nu is het te laat. Als ik toch nog beslis om Brugge te verlaten, dan is het voor ginderachter (lacht)."

De lichten van Jan Breydel doemen op, en Vormer rijdt de parking op van het stadion.

Wat hij gaat doen ná zijn loopbaan, ­vragen we hem. "Ik denk niet dat ik zonder voetbal kan. Trainer worden, spreekt mij wel aan – ik zie het spelletje en ik kan er tactisch naar handelen, denk ik. Ik zou best zo’n mannetje ­kunnen zijn als Leko. Maar de job van analist lijkt me ook leuk. Ik babbel graag over het voetbal, ook op het veld. Tegen Beveren, of zo, als zo’n jongen een mooie actie maakt, dan feliciteer ik hem daarmee – oprecht, hé. Niet zoals dat nare mannetje – je moet zijn naam niet noemen – waar we in het begin van de competitie tegen speelden; die vertelde een hele wedstrijd pure onzin. Doe toch normaal. We zien wel, later. Laat mij nog maar wat prijzen pakken met ­Brugge. Hoe dan ook, als ik een punt zet achter mijn voetbalcarrière, ga ik meer leven in functie van Roos – dat weet zij."

Een steenworp verder, in Knokke, gaan iemands oren tuiten...

Photo News



6 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • rik cappelle

    van der maelen diene nep gouden schoen heeft u toch weer maar mooi belachelijk gemaakt hé vent. Hoe zielig kunt ge zijn manneke ?

  • luc van der maelen

    En bij Orange kan hij niet mee zolang dat ze hem daar opstellen kan Orange voor België supporteren want dan halen ze geen enkel tornooi zo goed Is vormer hahaha

  • Nathalie Laporte

    Waren we bijna verlost van die nep gouden schoen... dju toch

  • rik cappelle

    Weet ge dat niet Cleynhens ? Waarom zou het zijn denkt ge ??? Ja halo.

  • Luc Cleynhens

    Waarom komt hij daar NU mee af ?