Jacky Mathijssen: "Ik sprak met Sterchele over zijn Porsche. Een week later was hij dood"

PN
Bijna niemand kende François Sterchele zo goed als Jacky Mathijssen. De coach die hem eerst naar Charleroi en dan naar Club Brugge haalde, denkt met een milde glimlach terug aan de spits die hem altijd aan het lachen kreeg. "Hij was een supertalent. Op het veld, maar vooral als mens."

"Het klinkt misschien raar, maar er zijn maar twee data die ik elk jaar tel. 30 augustus 1997, de dag van mijn eigen ongeval (Mathijsen belandde in coma na een botsing met RWDM-spits Nyysonen, red.). En 8 mei 2008, het overlijden van François. Ik weet dat het getal ‘10’ speciaal is voor de buitenwereld. Dat het dan weer herdacht zal worden. Maar ik ga er elk jaar bewust mee om.

BELGA

Wat heeft Sterchele voor je betekend?

"Hij had een ongelooflijke charme. Ik kwam met hem in contact als voetballer. Ik kende François al van toen hij bij Kelmis speelde. Ik ben hem blijven volgen, ook in Leuven, waar we hem met Charleroi uiteindelijk weghaalden. Zijn carrière ging altijd maar crescendo, hij bleef overal één jaar en ging dan bij een betere ploeg voetballen. Dat bewijst dat hij zeer getalenteerd was. Maar daarnaast had je natuurlijk de mens Sterchele. De jonge gast die iets had dat weinigen hadden. Hij had de gave om anderen zich beter te doen voelen. Gelukkiger te maken. Ik reken mezelf daar ook bij, daar moet ik niet flauw over doen. Die kwaliteit is weinigen gegeven. (lacht) Hij had niet veel nodig. Een paar woorden. Een klein gebaar, een glimlach, een lichaamsbeweging, een blik... Meer had hij niet nodig om je aan het lachen te brengen. Het gebeurde dat ik slechtgezind was. Tot ik naar hem keek, en me afvroeg: ‘Waar maak ik me eigenlijk druk om?’. (lacht) Zelfs als ik nu aan hem denk, zie ik dat opnieuw voor me. Die blik, die in je ogen kijkt met een bepaalde mimiek. Een bijzondere kwaliteit."

Heeft hij je veranderd als mens? Milder gemaakt?

"Milder... ik weet niet of dat het juiste woord is. Maar in elk geval wel meer begripvol. Dat heb je altijd als je een naasten verliest, of als je ouder wordt tout court."

BELGA

En zijn ongeluk, heeft dat je anders in het trainersvak doen staan?

"Misschien wel. Zeker als het over auto’s gaat. In zo’n spelersgroep zijn er altijd jongens van wie je als coach denkt dat hun rijstijl niet altijd even correct is. Daarop anticipeerde ik. Ik haalde Francois erbij - altijd. Om te waarschuwen wat er kan gebeuren. (stilte) Je mag dit weten: enkele weken voor het ongeval had ik nog met François gesproken over zijn sportauto. Maar die Porsche was een jeugddroom van hem, één van de drijfveren ook om in moeilijke momenten in zijn carrière door te zetten - vergeet niet dat hij van de onderste regionen van het voetbal is opgeklommen. Je kan toch niet iemands droom afpakken? En toch had hij me toen beloofd om van wagen te veranderen. Ik hoor het hem nog zeggen, op de parking van Club Brugge. ‘Coach, t’inquiète pas. Binnen zes maanden koop ik ook zo’n bompamobiel waar jij mee rijdt.’ Dat gesprek vergeet ik nooit meer."

photonews



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.