Hoe een halfblinde Ier uitgroeit tot Italiaans rugby-international

PN
Zijn rugbycarrière leek voorbij na een krankzinnig incident, ruim zeven jaar geleden. De Ier werd blind aan één oog, maar leerde leven met zijn handicap, keerde terug op het hoogste niveau en mag zich over een maand waarschijnlijk international noemen. Van Italië, welteverstaan. Het bizarre verhaal van de 27-jarige Ian Spencer McKinley.

"Ian, niet doen! Ik zou even meekomen..." Het competitieduel tussen de Ierse rugbyteams van University College Dublin en Landsdowne in januari 2010 is een paar minuten aan de gang als de talentvolle jeugdinternational Ian McKinley zich plotseling aan de verkeerde kant van een hoopje spelers terugvindt: de onderkant. In een poging om de bal van een tegenstander af te pakken, komt de net 20-jarige fly-half op zijn rug terecht. En dan gaat het snel.

McKinley voelt een scherpe steek, recht in zijn linkeroog. Met de pijn valt het mee. "Iemand is met zijn metalen noppen bewust op mijn hoofd gaan staan", is zijn eerste reactie. Maar wie? Hij staat met zwaaiende vuisten op om de dader - wat later een ploeggenoot blijkt te zijn geweest, per ongeluk natuurlijk - op te zoeken, als de verzorger van UCD voor zijn neus staat. Door diens grote ogen, wit weggetrokken gezicht en verschrikte kreet - "Ian, niet doen! Ik zou even meekomen..." - weet McKinley het meteen. Dit is serieus.

Einde loopbaan?

Boven zijn oog - dat nog maar amper in zijn oogkas hangt - zit een gat van acht millimeter. Na een drieënhalf uur durende operatie en zes maanden revalideren heeft de jongeling nog zeventig procent zicht over in zijn linkeroog. En dat is al een godswonder, verzekeren de artsen hem. Het is nu afwachten hoe zijn oog zich herstelt. McKinley keert terug op veld, debuteert zelfs voor de profs van Leinster, maar tijdens een weekendje weg met vrienden in Galway gaat het definitief mis. Bij het verlaten van een restaurant wacht hij voor een verkeerslicht, als hij plotseling niets meer ziet met het gekwetste oog. Wéér weet hij onmiddellijk dat het foute boel is. De loopbaan van McKinley zit er op 21-jarige leeftijd op, dat is wel duidelijk.

In Engelse media grapt hij later over de mogelijke uitlaatkleppen na dat desastreuze bericht. Drinken? Dat gaat niet, daar droogt zijn oog van uit. Op amateurniveau spelen? Geen denken aan. Dat zou hem - met zijn kwaliteiten - alleen maar frustreren. Bovendien: die lompe gasten zullen zijn oog bewust gaan opzoeken, erin prikken. Nee, bedankt. Het wordt coachen, in het Italiaanse Udine begint in 2012 zijn nieuwe loopbaan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

PN

Omdat hij geen Italiaans spreekt - en zijn trainerscarrière daardoor een bijzonder moeizame en deprimerende start kent - begint hij weer met rugbyen. Samen met zijn uit Ierland overgevlogen broer vindt hij een speciale, beschermende bril die dat mogelijk maakt. McKinley hervindt het plezier in de sport en vooral het geluk in het leven. En hij heeft het nog behoorlijk in de vingers ook, zijn geliefde spelletje. Via sleeping giant Viadana komt hij terecht bij de Italiaanse topclub Benetton Treviso. En daar komt hij weer volledig op topniveau.

Inmiddels woont McKinley alweer vijf jaar in Italië, en dat brengt een extraatje met zich mee. Sinds januari is hij volgens de zogenaamde residency rule speelgerechtigd voor de Italiaanse nationale ploeg. Bondscoach Conor O'Shea - inderdaad, ook een Ier - keek het nog een tijdje aan, maar besloot McKinley afgelopen maandag op te nemen in zijn 44-koppige voorselectie voor een serie oefenwedstrijden van volgende maand. En dus kan hij tegen Schotland, Fiji of Australië zijn debuut gaan maken in de nationale ploeg van Italië, en via een omweg zijn belofte inlossen. Mits hij tot de 31-koppige selectie behoort, uiteraard.

Het zou een opmerkelijke twist in zijn toch al wonderlijke sprookje zijn. Zoals hij zelf ooit al zei: "Ik zou werkelijks alles opgeven om ooit weer op topniveau te spelen. Behalve natuurlijk mijn rechteroog." Dromen komen uit, dat bewijst Ian Spencer McKinley.

PN