Drugsverslaafd, aanval met mes of dievegge: de 5 grootste comebacks in het tennis

Van l naar r: Agassi, Seles en Capriati.
EPA/Belga/Splash Van l naar r: Agassi, Seles en Capriati.
De ‘Kimback’ is een feit. Voor de tweede keer in haar carrière kondigde Kim Clijsters haar comeback in het tennis aan. Afwachten of het een rentree door de grote poort wordt, maar onze landgenote bevindt zich alvast in goed gezelschap. En heeft er ook al zelf ervaring mee.

5. Serena Williams (bis)

De eerste van Serena’s twee perioden van afwezigheid kende een lange aanloop. In de jaren 2005 en 2006 won ze nog een pak meer wedstrijden dan ze er verloor en triomfeerde ze op de Australian Open (2005), maar wegens aanslepend blessureleed en een depressie miste ze veel en grote toernooien. Zo viel ze in 2006 terug tot het WTA-nummer 139 en werd ze neergesabeld door meer dan de halve goegemeente in het tennis. Voor Pat Cash was haar carrière over en uit. “Ze mag het dan wel goed kunnen uitleggen, tot de top zal ze nooit meer behoren. Tijd voor haar om dat onder ogen te zien”, aldus de Australiër. In 2019 weinig profetische woorden, maar dat waren ze ook in 2007 al. Serena won dat jaar de Australian Open als ongeplaatste speelster en een jaar later de US Open. In 2008 eindigde ze als het nummer twee, een jaar later had ze de nummer één weer beet. Nooit was haar dominantie groter toen ze goed was voor een historische ‘Serena Slam’: de US Open in 2014, waarna in 2015 Australian Open, Roland Garros en Wimbledon volgden.

Serena Williams slaat haar racket stuk op Key Biscane in 2005.
BELGA/AFP Serena Williams slaat haar racket stuk op Key Biscane in 2005.

In april 2017 kondigde Williams aan dat ze twintig weken zwanger was. Controversieel moment: dat betekende dat ze de Australian Open enkele maanden eerder acht tot negen weken zwanger won. Ze stelde toen een comeback te willen maken op de Australian Open 2018, maar complicaties bij de geboorte gooiden roet in het eten. In de Amerikaanse toernooien dat jaar vloog ze er telkens snel uit, op Roland Garros moest ze gekwetst afhaken met een spierblessure na ronde twee. Op Wimbledon stond ze er alweer helemaal. Alleen in de finale was Kerber te sterk. Ook de drie volgende grandslamfinales die ze speelde, gingen verloren. Nog steeds op zoek naar het record van Margaret Court en haar 24 grandslams.

photonews
BELGA

4. Kim Clijsters

Kim Clijsters stak nooit onder stoelen of banken dat ze haar racket aan het eind van 2007 wou opbergen, maar mede door toenemende blessurelast kapte ze er in mei van dat jaar al mee. Tussen 2007 en 2009 stapte ze in het huwelijksbootje, beviel ze van dochtertje Jada, maar verloor ze ook haar vader Lei aan een slepende ziekte. Toen ze instemde om een exhibitiepartijtje te spelen met Tim Henman, Steffi Graf en André Agassi, begon het weer te kriebelen en twee maanden nadien maakte ze haar eerste comeback. En hoe. Ze werd in 2009 de eerste wildcard die de US Open won en ze was zo ineens ook de eerste moeder die een grand slam won sinds 1980. Ook in de jaren die volgden werd Clijsters alleen maar sterker dan ooit: ze won nog twee grand slams, was laureate op de Masters, won in Miami en Cincinnati en bezette ook weer de eerste plaats op de WTA-ranglijst.

Kim Clijsters met man Bryan en dochter Jada na winst op de Australian Open in 2011.
BELGA Kim Clijsters met man Bryan en dochter Jada na winst op de Australian Open in 2011.

3. Jennifer Capriati

Toen Jennifer Capriati in 2004 opgepakt werd wegens winkeldiefstal en drugsbezit, was de val van het gewezen postermeisje compleet. Haar ‘mugshot’ ging de wereld rond. Tennisgodin werd dievegge. Van de hemel naar de hel. En weer terug, zij het na een jarenlange strijd. Lang leek de Amerikaanse bij haar comeback het aanwezige potentieel nooit nog te benutten, tot een nieuw decennium een nieuwe Capriati bracht. In 2001 won ze plots de eerste twee grandslams van dat jaar: Australian Open en Roland Garros. Net voor ze begon te dromen van een ultieme ‘Grand Slam’, was daar ene Justine Henin in de halve finale van Wimbledon. Exit ‘Jenni’. Maar Capriati was definitief terug en zou ook in 2002 de Australian Open winnen. Toen ze in 2004 echt stopte, was dat in de wetenschap dat ze voor een van de strafste comeback ooit in het tennis had gezorgd.

Het mugshot van Jennifer Capriati.
Splash News Het mugshot van Jennifer Capriati.
Capriati, goeie vriendin van Kim Clijsters.
REUTERS Capriati, goeie vriendin van Kim Clijsters.
Capriati in 2004.
BELGA/AFP Capriati in 2004.

2. Monica Seles

Als er één iemand dominantie in het vrouwentennis kan claimen, was het Monica Seles wel tussen januari 1991 en februari 1993. Periode waarin ze 34 toernooien speelde en daarin 33 keer goed was voor de finale en 22 titels. 159 keer winst versus 12 verlies. Op de grandslams was dat zelfs 55 tegen 1. ‘s Werelds nummer één. Tot ze in Hamburg plots letterlijk een mes in de rug kreeg. Gunter Parche, een gestoorde fan van Steffi Graf, vond er niet beter op dan zo een einde te maken aan haar heerschappij. De schouder van Seles zou de aanval snel te boven komen, haar hoofd niet. Twee jaar lang voelde ze zich mentaal niet klaar om haar rentree te maken, tot ze in 1995 meteen succesvol was bij haar rentree met winst in Canada. Nog straffer: ze won die Canadian Open met het minst aantal verloren games ooit. Dat jaar stond ze in de finale van de US Open, in 1996 won ze de Australian Open in de finale tegen Anke Huber. Zonder twijfel een van de meest hartverwarmende comeback in de sportgeschiedenis. 

BELGA

1. Andre Agassi

Halfweg de jaren ‘90 was Andre Agassi een beest. Het juk van zijn immer aanwezige en veeleisende vader van zich afgeschud, eindelijk zelfzeker en zin in tennis. In de jaren 1995 en 1996 won hij acht ATP-titels, waaronder de Australian Open (na de US Open in 1994), drie Masters 1.000-toernooien en olympisch goud. 30 weken lang op nummer één, 111 zeges versus 23 nederlagen. Waarna een voor hem dramatisch 1997 volgde. Een aanslepende polsblessure hield ‘The Kid’ lang van de courts, zijn huwelijk met actrice Brooke Shields liep stuk, hij greep naar de toen populaire drug ‘crystal meth’ en háátte het tennis hartstochtelijk. 24 duels speelde hij nog, maar niet één titel pakte hij. Terug naar het nummer 141. 

Andre Agassi en Brooke Shields.
AP Andre Agassi en Brooke Shields.

Waarna er zich een comeback afspeelde die voer zou zijn voor de betere emotionele Amerikaanse kaskraker. Agassi sleepte zich terug de fitness in en voerde zijn trainingsritme op. Tennissen deed hij stilaan opnieuw op Challenger-niveau.  Eind 1998 was hij goed voor de toen grootste sprong voorwaarts op de ATP-ranking. Van 122 naar 6. Onderweg goed voor vijf titels en vijf finales. 68 zeges, waaronder twee indrukwekkende triomfen tegen de toen ongenaakbaar geachte Pete Sampras. Heroïsche duels. Een jaar later deed hij nog beter en won hij voor het eerst in zijn carrière Roland Garros, toernooi waar hij een liefde- maar vooral haatverhouding mee had, en de US Open. Op het einde van dat jaar prijkte Agassi, die toen ook zijn huidige partner Steffi Graf leerde kennen, weer op de één. Mooier worden tennissprookjes niet.

EPA
Agassi en Clijsters.
BELGAREP Agassi en Clijsters.



3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Kris Van Laer

    Het vrouwentennis kan wel wat persoonlijkheid gebruiken, met alle respect voor de huidige generatie. Het niveau is volgens mij toch ook een stuk lager dan in het tijdperk van Henin/Williams/Clijsters, zeker als je ziet dat Serena op haar bijna 38 nog steeds grand slam finales speelt. Clijsters zal zeker ook terug ver geraken.

  • Gino Denil

    Het mooie er aan is dat ze tonen hoe je kan terug vechten na tegenslagen. Iedereen die eens in de put geraakt zou dat voor ogen moeten houden.

  • Nick Mees

    André Agassi, de compleetste tennisser van het pré-Federer tijdperk. Als hij het duo Brad Gilbert-Gill Reyes eerder had ontmoet, had hij het palmares van Sampras overschaduwd. En hij was gewoon ook vele malen leuker om naar te kijken.