Hoe Vincent Vanasch, hoop van de natie, 'The Wall' werd: "Ik weet hoe een aanvaller denkt"

photo_news
Volgens zijn teamgenoten is hij de meest plichtsbewuste Red Lion. Vincent Vanasch (29): wellicht de beste keeper ter wereld, steeds bescheiden en constant met een glimlach om de mond. België rekent vandaag om 17 uur alweer op 'The Wall' om de Lions via Duitsland naar de EK-finale te leiden.

Vincent Vanasch werd met de hockeystick in de hand geboren. Papa Jean leidde immers de hockeyschool van White Star Evere en de jonge Vanasch was niet van het veld weg te slaan. "Ik was echt áltijd op White Star", zegt Vanasch. "Als de anderen na de training naar huis gingen, bleef ik op het veld staan en zette ik mijn helm op en deed mijn legguards aan. Vroeger werden die legguards nog van bamboe gemaakt. Als ik viel, moest ik wachten tot mijn vader me overeind hielp." Al op zeer jonge leeftijd was Vanasch gefascineerd door dat hockeydoel.

"Anderen jongeren hadden wat angst om in het doel staan, ik deed niets liever", zegt Vanasch. "Maar in de jeugdreeksen was ik geregeld ook gewoon veldspeler. Ik stond in de spits en scoorde een flink aantal doelpunten. Pas op achttienjarige leeftijd koos ik definitief voor het doel. Het feit dat ik ooit aanvaller was, heeft mij als doelman geweldig geholpen. Ik weet hoe een aanvaller denkt en kan bepaalde situaties goed inschatten."

photo_news
photo_news

In 2007 werd Vanasch eerste keeper bij Pingouin in Nijvel. "Pingouin was geen topploeg. We stonden onderaan het klassement, maar voor mij was dat geen slechte zaak", aldus Vanasch. "Elke match moest ik enorm veel werk opknappen. Op die manier kon ik mij onderscheiden." Het legde Vanasch inderdaad geen windeieren. Een jaar later, in 2008, werd hij opgeroepen voor de Red Lions. Eerste keuze was de Brusselaar niet meteen. Brave Vanasch wachtte geduldig op zijn kans en speelde in 2012 tijdens de Spelen in Londen zijn eerste groot toernooi. In de met 3-0 gewonnen poulewedstrijd tegen India maakte hij indruk. De éne formidabele redding volgde na de andere. "En zo was meteen mijn bijnaam 'The Wall' geboren."

De carrière van Vanasch nam een vlucht in 2014 toen hij voor twee seizoen naar het Eindhovense Oranje-Zwart trok. "Ik leerde er zowel op als naast het terrein enorm veel", zegt Vanasch. "Die aangeboren winnaarsmentaliteit, die grinta, dat is typisch Nederlands." Het rapport van Vanasch bij Oranje-Zwart was vrijwel perfect: twee opeenvolgende titels en in het eerste jaar ook nog eens winnaar van de Euro League.

belga

Ondanks de kanonskogels die hij dagelijks op zich afgevuurd krijgt, bleef Vanasch steeds van zwaardere kwetsuren gevrijwaard. Niet verwonderlijk als je ziet hoe een doelman met een helm, een bodyprotector, legguards (scheenbeenbeschermers), kickers (voetbescherming), elleboogbeschermers en een toque (kruisbescherming) ietwat onhandig het veld komt opgerend. "Omdat mijn voet geregeld uit de kickers komt, krijgen mijn teennagels het wel zwaar te verduren", lacht Vanasch. "Die zijn regelmatig aan vervanging toe."

Veldspeler bij veteranen Terugdenken aan de nederlaag tegen Spanje doen de Lions niet meer. Het vizier is helemaal op de halve finale tegen Duitsland gericht. "Dit team heeft alles al meegemaakt", aldus Vanasch, die binnenkort zijn studies kinesitherapie afrondt. "Alleen die grote titel ontbreekt nog. De match tegen Duitsland wordt een belangrijk moment en meestal halen we dan ons beste niveau." Vanasch wil in ieder geval nog een tijdje doorgaan als keeper. "Maar op het moment dat ik stop, vliegen die legguards definitief in de prullenmand. Bij de veteranen ga ik weer als veldspeler hockeyen."

photo_news
photo_news
photo_news