Zus Lies Lefever blikt één jaar na haar dood terug: “Het is waar wat ze zeggen: drank is de duivel”

repro ton wiggenraad
Op 10 januari 2018 kwam de 37-jarige comédienne Lies Lefever dodelijk ten val in haar woning in Asse. Ze liet haar echtgenoot Joost en twee kinderen achter. Een jaar later blikt zus Ann Lefever in HUMO terug op het leven van haar gekwelde jongere zus, die met een alcoholverslaving kampte. 

“Het podium, de humor: het heeft lang geholpen als medicijn. Tien jaar lang ging dat goed: op een gegeven moment straalde ze zelfs echt. Haar huid was mooi, ze deed ook weleens een kleedje aan, ook al haatte ze dat. Maar dan zeiden wij: ‘Komaan Liesje, stop nu eens met de kwajongen uit te hangen, doe eens een kleedje aan en doe wat lippenstift op.’ ‘Ja, ik zal eens rode lippenstift opdoen, dan zal je ze zien lachen,’ antwoordde ze dan. Zo’n kleedje ging voor haar al héél ver. ”

“Maar rond haar 30ste, toen ze zelf kinderen kreeg, is dat veranderd. ‘Ik ben nu moeder, ik heb een verantwoordelijkheid, ik heb die kinderen uit liefde gemaakt. Maar ben ik er wel uit liefde gekomen?’ Mijn moeder kon Liesje alleen maar vertellen wat Liesje zelf al zo lang wist: iemand had gehuil gehoord uit die put, ze hadden dat piepkleine baby’tje eruit gehaald en het leefde, maar niemand wist wie haar moeder of vader was. Liesje besefte toen: niemand kan me een antwoord geven, ik moet zelf op onderzoek trekken.” 

Haar deelname aan ‘Heylen en de herkomst’ liet diepe sporen na. “Na haar reis naar Rwanda met Martin Heylen (voor ‘Heylen en de herkomst’, nvdr) ging ze steeds slechter slapen, en begon ze ook steeds meer te drinken. Ik drink zelf geen witte wijn meer, omdat Liesje zoveel witte wijn dronk. Het smaakt me niet meer, omdat zij er haar roes mee opzocht. Ze kón ook drinken, want ze moest na een optreden nooit met de auto rijden. En in die wereld wordt er nu eenmaal veel gedronken. Het begon problematisch te worden. Het is waar wat ze zeggen: drank is de duivel. Hoe het is afgelopen, weten we intussen. De onmacht die we nu allemaal voelen, dat we haar toch niet hebben kunnen redden, is zwaar om dragen. Maar ze had het ook zo goed kunnen hebben. Als ze haar handicap wat meer had aanvaard. Dan had ze die gedachten over haar roots misschien wat kunnen loslaten.”

Lees het hele interview met de zus van Lies deze week in HUMO.




13 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Kurt Lannau

    Het vraagt moed, veel moed om dit te vertellen. Vele mensen zullen hierin een aanknopingspunt vinden voor hun eigen leven. Afkomst, identiteit, familie, handicap, alcohol,... Elk leven is uniek, maar we zijn wel met elkaar verbonden. Wat alcohol betreft, het is goedkoop én te algemeen aanvaard. Na meer dan 20 jaar alcoholcontroles aan lage waarden, blijft dat moeilijk.

  • Katrien Van Vosselen

    Liesje was een toffe madam ….

  • carine francoys

    Denk zo'n diepe wonden draag je voor de rest van je leven mee...en hoeveel kan een mensen blijven meeslepen in die rugzak...Niemand kan dat voor een ander bepalen...dus beter niet oordelen of veroordelen...

  • Gertjan Vanneste

    Gezien wat ze meegemaakt heeft als kind, is het niet onbegrijpelijk dat haar leven een tragische wending heeft genomen. Ik blijf voor deze dame onnoemelijk veel repect hebben. Niemand zou zoiets als kind mogen meemaken.

  • Vicky van Coillie

    Als ze haar handicap wat meer had aanvaard. Zielig om zo iets te zeggen als je zelf geen handicap hebt. Je kan nooit weten hoe zwaar dat op iemand weegt.