Wim Lybaert over zijn geluk: “Ik heb dertien jaar geleefd met het water tot in de neusgaten”

“Ik volg Wim Lybaert meteen wanneer hij zegt dat gelukkig zijn maar een fractie duurt. Als je het beseft, dat je gelukkig bent, is het alweer voorbij. Net als hij heb ik zelf het op café gaan enorm gemist. Het lichamelijk contact ook. Eens iemand goed vastpakken of samen onnozel doen, het kon allemaal lange tijd niet meer. Het mocht niet. Onder de mensen zijn, het werd ons verboden. Maar net als Wim kan ik evenzeer genieten van het alleen zijn. Afgezonderd van de rest. En mijmeren. Mijmeren over de jeugd. Want ik treed hem volledig bij als hij zegt dat de kinderjaren de meest gelukkige jaren zijn: geen verantwoordelijkheden, alleen maar spelen en plezier maken. Die onbezorgdheid zijn we als volwassene allemaal wat kwijtgeraakt, wat logisch is. Een maatschappij heeft nu eenmaal regels en daar moeten we ons – zo goed mogelijk – aan houden. Maar toch, af en toe gewoon weer het kind uithangen, door het leven stappen als een twaalfjarig jongetje of meisje, dat is inderdaad zalig.”