Zussen uit ‘Vandaag over een jaar’ hebben MS en lopen Dodentocht: “Huilend zijn we naar de meet gestrompeld”

Lies en Leen doen hun verhaal in 'Vandaag over een jaar'.
VRT Lies en Leen doen hun verhaal in 'Vandaag over een jaar'.
Zussen Lies (32) en Leen (34) kregen allebei de diagnose MS. Nochtans is het geen erfelijke ziekte en is de kans dat dat binnen dezelfde familie gebeurt 1 op 1 miljoen. Maar ze blijven strijdvaardig. In 'Vandaag over een jaar' lopen ze de 100 kilometer lange Dodentocht uit. “Eén keer en nooit meer.”

Vijftien kilometer waren Lies en Leen onderweg en het ging al de verkeerde kant op. Leen kreeg maag- en darmklachten en slaagde er niet in iets binnen te houden. De misselijkheid bleef de komende 24 uur duren en aan elke controlepost dachten de zussen aan opgeven. Opengescheurde voeten, liters zweet en een heleboel tranen kostte het, maar uiteindelijk haalden ze - 20 minuten voor de deadline - de finishlijn.

Grote opluchting

“Een fantastisch moment, maar vooral eentje van grote opluchting”, vertelt Lies. “De laatste kilometer zijn Leen en ik arm in arm en huilend naar de meet gestrompeld. Vooral Leen was er slecht aan toe. Ze werd misselijk door een overvloed aan sportdrankjes en te veel stress. Maar Leen is een taaie, ze is stier van sterrenbeeld. Die zijn koppig en geven nooit op. Dat is nog maar eens bewezen.”

Een tiental jaar geleden kregen de zussen te horen dat ze lijden aan de auto-immuunziekte multiple sclerose, een aandoening aan het zenuwstelsel die ongeveer één op de duizend mensen treft. Het lijkt een onwaarschijnlijk toeval dat beide zussen het kregen. “Het is voor ons ook een raadsel hoe dat komt”, vertelt Leen. “Onze ouders hebben het niet en ook in de familie is er niemand met de ziekte.” 

Het was Lies, de jongste van de twee, die in 2008 als eerste een opstoot kreeg. “Ik zag een zwarte vlek voor mijn linkeroog, maar de diagnose werd toen niet gesteld”, zegt ze. “Toen Leen twee jaar later ongeveer hetzelfde meemaakte, kreeg ze wel de diagnose.” Nadien liet Lies zich opnieuw onderzoeken en ook zij bleek aan de ziekte te lijden. “Op dat moment kwam het niet echt binnen. Ik had gewoon veel vragen. Kan ik nog gaan werken? Hoe zit het met het huis dat ik net met mijn vriend gekocht heb? Het was pas achteraf dat de 'klop' kwam. Het is een soort rouwproces waar je doorheen moet. In het dagelijks leven sta ik er nu niet zo heel vaak meer bij stil, maar er zijn ook avonden dat ik wenend in de zetel lig en me afvraag waarom het mij is overkomen.”

Van dag tot dag

Drieëntwintig uur en veertig minuten hadden de zussen uiteindelijk nodig om de finish van de Dodentocht te bereiken. “Je beseft vooraf gewoon niet hoe vér die 100 kilometer eigenlijk wel is”, zegt Leen. “Het is niet zo dat we al grote klachten ondervinden van de ziekte, maar mensen met MS zijn wel veel sneller vermoeid”, vult Lies aan. “Daar kwam nog eens bij dat ik op dat moment herstelde van mijn tweede bevalling. De laatste kilometers waren Leen en ik aan het fantaseren over samen naar het wellnesscentrum gaan en met zijn tweeën cocktails drinken. (lacht)”

(Lees verder onder de foto.)

Lies en Leen hebben deelgenomen aan de Dodentocht.
VRT Lies en Leen hebben deelgenomen aan de Dodentocht.

De Dodentocht was niet de eerste uitdaging die de twee aangingen. Om geld in te zamelen voor de MS-Liga wandelden Lies en Leen ook al eens de Mont Ventoux op. “Maar het lastigste van de ziekte is de onvoorspelbaarheid”, zegt Lies. “Je hebt er totaal geen idee van hoe de toekomst eruitziet, en dus leef je automatisch van dag tot dag.” Ondertussen is de jongste van de Oost-Vlaamse zussen ook twee keer mama geworden. “Natuurlijk heb ik me de vraag gesteld of dat wel zou lukken. Maar mijn kinderwens was zo sterk, en ook mijn neuroloog zei dat ik mijn leven niet mocht laten beïnvloeden door mijn ziekte. Mijn zoontje en dochter zijn nu 3,5 en 1 jaar oud, en het is nog niet duidelijk of ze ook MS hebben. Maar gesteld dat het zo zou zijn, wie is er dan beter om hen te begeleiden dan ik, die perfect weet hoe het eraan toegaat? Ik sta er niet al te veel bij stil, zoals elke mama van twee heb ik vooral mijn handen vol en is het gewoon te druk om erbij stil te staan.”

Nooit meer

Een vervolg op hun Dodentochtavontuur komt er waarschijnlijk niet. “Misschien komt er nog wel een andere uitdaging, maar voorlopig denk ik nog niet aan iets concreets”, zegt Leen. Lies is resoluter. “Eén keer en nooit meer. Het is zó uitputtend geweest, mijn lichaam zit er niet op te wachten. Bovendien is de kans op opstoten ook groter wanneer je lichaam vermoeid is.”

'Vandaag over een jaar' is te zien op donderdag op Eén om 20.40 uur. Wie de MS-liga wil steunen, kan daarvoor terecht op de website van Lies en Leen op https://MSsisters.be/steun-mssisters. 




1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Bea Peys

    Mij helden! TOP-meiden die 2. Blij dat ik jullie mocht leren kennen