Wim Lybaert over ‘De Columbus’: “Sommige van mijn reisgezellen zijn echte vrienden geworden”

© VRT - Wim Lybaert
“Natuurlijk geniet ik van het succes van het programma maar ik voel me geen BV en wil het ook niet zijn”, zegt Wim Lybaert (50). Met gemiddeld ruim een miljoen kijkers voor ‘De Columbus’ moet de Bruggeling er toch vrede mee nemen dat hij even beroemd is geworden als zijn bekende reisgezellen.

Tv-kijkend Vlaanderen is duidelijk gecharmeerd door ‘De Columbus’, het Eén-programma waarin Wim en zijn bekende passagiers een verrassingstrip maken in een oude omgebouwde bus. Komende dinsdag rijdt ‘De Columbus’ voor de laatste keer dit seizoen uit, maar de derde reeks staat al in de steigers. Wim werkte tot na zijn veertigste als monteur achter de schermen bij Woestijnvis – waar hij trouwens zijn vrouw leerde kennen – en raakte eerder toevallig op het voorplan. “Ik had een ‘officieus’ voorstel ingediend voor een dagelijks moestuinprogramma van vijf minuten. Met Wim Opbrouck als presentator. Maar Jan Eelen zei: ‘Je werkt hier toch elke dag op onze zenuwen met je verhalen over courgetten, tomaten en boontjes. Doe het dan zelf. Dan zijn we tenminste van je gezaag af.’ Zo werd ik zonder enige carrièreplanning één van de gezichten van het ecologisch magazine Plan B.” Nadien volgden twee seizoenen De Moestuin Volgens Wim, maar toen VIER in zwaar weer terechtkwam, was groenten kweken geen prioriteit meer. Na ‘een lange emotionele tweestrijd’ verliet hij Woestijnvis. Je bent toen bij productiehuis Liefhebbers terechtgekomen, dat programma’s aan de VRT levert. Eerst kwam het ‘Duizend Zonnen’-rubriekje ‘De Vierkante Eter’ waarin ik met een BV een mini-moestuin- tje aanlegde om nadien samen gezellig de oogst op te eten. Tegelijk zetten we ‘Het Goeie ­Leven’ op poten. Het was ­altijd mijn droom om een ‘feelgood’-moestuinprogramma te maken dat niet enkel over compost en groenten maar ook over mensen ging.

© VRT - Wim Lybaert

Het werd een ­bescheiden kijkcijferkanon.

Ach, kijkcijfers. Ze zijn belangrijk, maar belangrijker was dat we blijkbaar veel mensen hebben geraakt. Maar het bleek zo arbeidsintensief dat ik nadien kapót was en we niet meteen voor een tweede seizoen durfden te gaan. Maar toen kwam De Columbus. Dus, wat zou ik klagen?

Je noemt het ‘Columbussen’ een verzoek om even te onthaasten om volop van het onverwachte te genieten. Slaag jij daar eigenlijk ook in?

Het blijft een moeizaam proces. Van nature ben ik geen ‘loslater’, eerder een controlefreak die naar structuur en zekerheid verlangt. Ik ben zo bang voor het onverwachte, dat ik voor alles driedubbel verzekerd ben. Sommige van mijn reisgezellen daarentegen zijn meesters in de onthaasting. Philippe Geubels bijvoorbeeld. Het kon hem geen bal schelen waar we uitkwamen. Hij is een geboren Columbus van wie ik nog veel kan en moet leren.

Een van de mooiste afleveringen was die met Jeroen Meus. Niet enkel vanwege het verdriet om zijn zwaar zieke broer, ook omdat hij als geboren kwajongen zelf de ­teugels van het programma in handen nam.

Da’s Jeroen ten voeten uit. Een spontane topkerel en een dierbare vriend. Door de wankele gezondheid van zijn broer had ik hem gezegd dat hij gerust thuis mocht blijven, dan deden we het wel met een aflevering minder. Dat hij toch instapte en even zijn zorgen opzijzette om te genieten in een ­Engelse wijngaard, was geweldig.

© VRT - Liefhebbers

Heb je vaak passagiers aan boord die je van haar noch pluim kent?

Sommigen ontmoet ik inderdaad voor het eerst, maar aanpassingsproblemen zijn er nooit geweest. Het concept is klaar en duidelijk. De gast trekt een bestemming uit de sjiekenbak en we vertrekken voor vier dagen en drie nachten. Je slaapt, eet, drinkt, lacht en zevert samen en leert zo mensen kennen op een manier die anders onmogelijk is. Zonder met een woord over politiek te reppen heb ik me rot geamuseerd met Jan Peumans. Annelien Coorevits, die ik enkel kende van Temptation Island en uit de bladen, bleek een slimme madam met ballen. En ik heb met ­niemand zo gelachen als met Stefaan ­Degand.

Wordt er nooit ruzie gemaakt aan boord?

Eerlijk waar: nooit. Omdat we tot elkaar veroordeeld zijn en beseffen dat eventuele fricties ontmijnd moeten worden voor er miserie van kan komen. Zo is iedereen vroeg of laat een beetje Columbus geworden en hou ik aan alle passagiers mooie herinneringen over. Met de meesten houd ik ook na de reis contact en sommigen zijn zelfs (h)echte vrienden geworden.

Je moet je hectische tv-leven wel combineren met een gezin met drie kinderen én een flink uit de kluiten gewassen moestuin.

Ik ben weinig thuis, dat klopt. Maar als ik er ben, ben ik er écht. Geconcentreerde tijd waarin alle aandacht naar vrouw en kroost gaat. Katrien komt zelf uit de tv-wereld en kan daarmee om, en ik ben er zo goed als zeker van dat mijn kritische kinderen best fier zijn op hun papa. Die moestuin daarentegen is een probleem. Ik heb te weinig tijd om hem te onderhouden en als er geoogst moet worden, ben ik er helaas nooit: vorige zomer ben ik zeven weken weggeweest.




12 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Susie Casteleyn

    Super Wim weeral genoten van de Columbus afleveringen. En ja hoor er waren toffe mensen bij die duidelijk genoten van je aangename warme stem, je geduld, je kookkunst, je humor en zoveel meer. Toppie man echt waar. Wij hopen op nog meer...

  • Eric Roeloffzen

    Eindelijk normale, fijne televisie. Proficiat Wim, je bent een super toffe pé !!!

  • monique bolen

    Fijn programma, je krijgt een andere kijk op de persoon die met hem mee gaat, hun ik ware komt boven en Wim is een levensgenieter zou ook wel eens mee willen maar denk ik niet alleen.

  • sylvain roobaert

    Mooi programma maar zou liever hebben dat ze meer tijd namen en zo de echte bereikbare plaatsen konden bereiken en wat verbleven . Geen onbereikbare plaatsen over zee maar haalbare plaatsen . Het is in elk geval top

  • Francis Smet

    Topkerel die Wim, naturel en eerlijk. Programma om relax te laten voorbij gaan en te genieten. Niets moet, door de onthaasting zie je de personen op een andere manier dan je gewoon bent.