Lana uit ‘Oh My God’ moest als baby afkicken van heroïne: "Mijn moeder vond mij niet de moeite waard om met drugs te stoppen"

Lana uit 'OH MY GOD'.
Photo News Lana uit 'OH MY GOD'.
Vijf partygirls laten in ‘Oh My God’ op VIJF hun materialistische leven achter zich om een maand te bezinnen in een klooster. Lana (30) is één van hen, op het eerste gezicht een vrolijke losbol. "Zo probeer ik te verbergen hoe diep ongelukkig ik soms ben."

Als Lana voorbijwandelt, heeft iedereen haar gezien. De jonge vrouw uit Merksem is een opvallende, flamboyante verschijning en werkt af en toe als danseres in discotheken. Met vier andere fuifbeesten opgesloten zitten in een klooster, dat geeft gevloek, lachbuien tijdens ’t gebed, stiekeme sigaretten onder ’t oog van Jezus en protest wanneer ze om half negen naar hun kamer moeten. ‘Stelletje leeghoofden’, wordt er hier en daar gefluisterd. Lana voelt zich echter niet aangesproken. Zij is orthopedagoge van opleiding.

Om zeep

"Binnenkort hoop ik dan ook aan de slag te gaan als opvoeder binnen Bijzondere Jeugdzorg", zegt Lana. "Ik begrijp die jongeren immers als geen ander."

Want achter jouw vrolijke façade gaat veel verdriet schuil, niet? Jouw jeugd was verre van gemakkelijk.

(schamper lachje) Het was een gevecht vanaf dag één. Ik werd geboren in de gevangenis, mijn moeder was door en door verslaafd aan heroïne en vond ’t zelfs niet nodig om af te kicken toen ze zwanger was. Gelukkig kwam ik in een warm pleeggezin terecht. Maar eerlijk? Ik was al om zeep.

Hoe bedoel je?

Als je in de eerste negen maanden van je leven van de gevangenis naar ’t ziekenhuis verhuist om af te kicken van heroïne, dan naar de wettelijke papa - het nieuwe vriendje van mijn moeder - en dan nog eens naar een instelling, tot ik werd opgevangen in een pleeggezin, da’s vragen om een hechtingsstoornis en verlatingsangst later. Hoe goed pleeg­ouders hun best ook doen, véél kinderen uit de Bijzondere Jeugdzorg belanden vroeg of laat in de psychiatrie.

Jij ook?

Ja, op mijn achttiende kreeg ik zelfmoordgedachten. Ik werd toen een tijd opgenomen in Kortenberg. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik mijn pleeg­ouders heb tekortgedaan. Die mensen deden alles om mij gelukkig te maken. Maar veel had kunnen worden vermeden, als Bijzondere Jeugdzorg anders gehandeld had.

Op welke manier hebben zij het verkeerd aangepakt?

Bij Bijzondere Jeugdzorg vonden ze het belangrijk dat ik contact onderhield met mijn biologische moeder. Dus toen ik zeven was, ben ik voor de eerste keer een week bij haar móeten gaan logeren. In die traumatische week drong echt tot mij door dat ik behalve mijn pleegmama nog een mama had. En wat voor één... Om de twee weken ging mijn moeder met mij naar een uitzuipcafé. Ik zag haar stelen, drugs gebruiken en met foute vriendjes daten.

Allesbehalve een stabiele ­omgeving dus.

Toch moest ik van de jeugdrechter om de zoveel tijd bij haar logeren. Tot mijn achttiende. Ondertussen kwam ik mondjesmaat mijn verhaal te weten. Op mijn veertiende vernam ik dat ik als baby heb moeten afkicken van de heroïne, rond m’n achttiende kreeg ik te horen dat mijn moeder destijds in de cel heeft gezeten voor doodslag. (stil)

Kon zij wel voor jou zorgen wanneer je bij haar was?

Maar néé. Ze had zichzelf verziekt. Ze had al geweigerd af te kicken toen ze in verwachting was van mij. Dat hakt er serieus in wanneer je dat hoort. Ik was het blijkbaar niet waard om met drugs te stoppen.

Telkens weer naar je mama gaan moet voor jou als een straf hebben aangevoeld.

(knikt) Mijn pleegouders ­hebben geprobeerd mij te adopteren. Helaas, dat kon niet. Dat vind ik nog altijd jammer. Maar stilaan krijg ik mijn leven op de sporen. Drie jaar geleden belandde ik weer in een depressie, maar ik ben herstellende. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik op weg ben naar gelukkigere tijden.

Begreep je ook de andere meisjes? Twee van hen zijn Yasmine en Chloë uit ‘Temptation Island’.

Yasmine is een schat. Maar Chloë... Zij heette me helemaal niet welkom. Chloë voelde zich de Beyoncé van het programma. In haar ogen waren wij te min en dat liet ze graag voelen.

Heb je veel bijgeleerd in het klooster?

’t Is niet dat ik een andere kant van mijzelf heb ontdekt, daarvoor heb ik de voorbije jaren al genoeg stilgestaan bij m’n eigen leven. Maar ’t klooster deed mij wel deugd. Die nonnen praten op zo’n kalme manier dat ze mij echt tot rust hebben gebracht.

Maar een intrede in ’t klooster...

Auwch nee, dat zou toch niets voor mij zijn. (lacht) 




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • els de Loof

    Baby's die met drugverslaving geboren worden zien heel erg af. Ik heb dat al gezien. Hopelijk wordt ze een gelukkige vrouw. Dat verdient ze zeker.

  • Philomena Vanderweyen

    Herken dit verhaal heel goed, heb het van nabij meegemaakt in mijn omgeving,is alsof ik het leven lees van de dochter van een kennis ,het enige verschil is ,is dat dat meisje niet is moeten afkicken.