Jill Peeters stopt na 20 jaar met haar weerpraatje: "Ik weet het eventjes niet. En daar ben ik blij om”

Jan De Meuleneir/Photo News
Het kwam deze week als donderslag bij heldere hemel: Jill Peeters (44) stopt met haar weerpraatje op VTM. De langst regerende weervrouw ooit van de commerciële zender - twintig jaar, alstublieft - gaat andere oorden opzoeken. Welke, dat weet ze nog niet. Lijkt waarschijnlijk: iets met klimaat. Maar niks is zeker. "Misschien word ik wel imker. Of ga ik taartjes bakken. Alles kan."

Donderdag, Heist-op-den-Berg. In boekhandel 'Het Voorwoord' bladert Jill door de nieuwe van Ish Ait Hamou. Eigenlijk hebben we afgesproken voor koffie, één deur verder. Maar ze heeft een zwak voor boeken. "Heb ik nu elke keer", zegt ze. "Kijk naar die boeken. Prachtig, toch? Hier voorbijlopen: ik kan het niet."

Het is de dag waarop ze zal aankondigen dat ze stopt. Over een paar uur weet de wereld dat Jill eind december op VTM haar laatste weerpraatje doet. Er zullen veel mensen schrikken, zegt ze. Om te beginnen: haar directe collega's. "Het zal raar zijn om het na al die weken hardop te zeggen", zegt Jill. Vandaag kan ze al eens oefenen. Hier en nu, naast de boekenwinkel dus, bij een kop koffie.

Wanneer heb je die beslissing genomen?

"Ik ben begin dit jaar out of the blue door de Verenigde Naties gevraagd om binnen het weerdepartement 'Hoofd Communicatie & Outreach' te worden. Ervoor werd die functie uitgeoefend door Michael Williams. Michael en ik, wij hadden al jaren een goed contact. Ik wist dat zijn pensionering eraan zat te komen en we spraken er onderling wel eens over wie z'n opvolger kon worden. Op een dag, op het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in Genève, zei Michael: 'Je hebt het echt niet door, hè? Ik wil dat jíj het wordt. Ik wil jóu voordragen.'"

"Ik heb dat eerst weggelachen. 'Gij, onnozelaar.' Maar eenmaal thuis begon ik erover na te denken. Hoe cool zou dat wel niet zijn, dacht ik. Het weer, klimaat en communicatie combineren op het hoogste echelon. In Genève. Toffe stad. Dat zette me aan het denken. Wilde ik m'n droomjob als weervrouw opgeven? Ik heb uiteindelijk meegedaan aan de procedure. Eerste ronde, tweede ronde, laatste ronde. Ik had goeie referenties, een cv om van te snoepen. Máár: in de laatste fase heb ik me teruggetrokken. Ik ben niet topfit. Ik heb een rugverleden. Dertien bouten steken erin. Ik leef nu zonder pijn, maar dat is omdat ik zorg voor mezelf. Bij de VN ging de workload héél hoog zijn, wist ik. Ging ik die balans wel kunnen houden? Als je de Belgische competitie gewoon bent en je bent niet in topconditie, hoe ga je dan de Champions League spelen?"

"Ik zei dus 'nee', maar het had wel wat in gang gezet in mijn hoofd. Erna ben ik blijven denken. Ik voelde dat er veel dingen zijn die ik graag nog wil doen. En béter wil doen dan nu. Alleen, in de ratrace van de dagelijkse weerpraatjes kom ik daar niet toe. Vandaar de beslissing."

Jan De Meuleneir/Photo News

Hoe reageerde de zender?

"Twee weken geleden ben ik naar de directie gegaan. Het werd even stil. Ze hadden het niet zien aankomen, ook al had ik over dat VN-verhaal destijds open kaart gespeeld. Mijn bazen hebben met veel respect en dankbaarheid gereageerd. Dat is wederzijds trouwens. Ik vergelijk het wel eens met mijn oudste dochter. Ze zit in haar zesde middelbaar. Ze zit daar graag en goed. Tegelijk voel je: het is tijd voor iets anders. Ik heb mijn apenjaren gehad. Dit was mijn leerschool. Ik heb goeie periodes gehad, minder goeie, ik heb zotte dingen gedaan, saaie dingen gedaan. En nu is het tijd voor een volgende stap."

Afscheid van een kinderdroom. Je was zeven toen je wist dat je weervrouw ging worden.

"Ik herinner me nog het moment waarop ik m'n eerste visitekaartje kreeg. 'Jill Peeters. WEERVROUW.' Ik was zó gelukkig. Mensen hebben mij nog tien jaar 'weerman' genoemd. Dat zat erin gebeiteld van bij Armand Pien en Eddy De Mey. Langzaamaan werd ik 'weervrouw'. Ik heb dat altijd een eretitel gevonden. Ik denk weleens dat dat aan mij zal blijven plakken. Dat mensen mij over vijf jaar nog altijd weervrouw zullen noemen. Dat is oké, ik vind dat wel leuk."

Wat zeiden je man en kinderen? Je hebt drie tienerdochters. Hadden ze inspraak in je beslissing?

"De kinderen vinden het jammer. Maar dat is normaal, denk ik. Ze hebben nooit anders geweten dan dat hun mama weervrouw is en op de televisie komt. Mijn man Bruno... Ach, Bruno is een gewéldige echtgenoot. Wat ik ook doe, Bruno steunt mij. Het is heus niet dat hij aan de zijlijn stiekem staat te juichen. 'Jeuj, nu gaat ze meer thuis zijn.' (lacht)"

"Buiten m'n gezin heb ik mijn beslissing nergens afgetoetst. Ik heb binnen de ruimere familie weleens gezegd dat ik overwoog om te stoppen. Maar dat was het dan ook. Ik heb die beslissing helemaal zelf genomen."

Je bent afgelopen voorjaar door Gwendolyn Rutten gevraagd om voor Open Vld de Kamerlijst in Antwerpen te trekken. Je zei nee. Maar de plotse optie van een politieke loopbaan: speelde ook dat mee in het besef dat de wereld groter is dan de Medialaan?

"Ik heb diezelfde vraag ook gekregen van Groen. Op zich: ik vond het niet raar dat ik gevraagd werd door een politieke partij. Dat was me eerder ook al overkomen. Toen dit jaar die vragen van Open Vld en Groen kwamen, zat ik eigenlijk volop in de selectieprocedure voor de VN. Ik weet van mezelf: ik ben geen politica. Ik ben daar niet voor gemaakt. Dat is niet mijn ding. Maar ik heb het wél bekeken. Gepraat met Gwendolyn Rutten. Gepraat met Meyrem Almaci. Alles bekeken. Wat ging het inhouden? Wat werd er van mij verwacht? Kon ik iets veranderen aan het klimaatbeleid? Wat ging ik verdienen? Amai. Ik ben ervan geschrokken wat een volksvertegenwoordiger verdient."

Voor het VN-hoofdkwartier in New York. "Ik ben gevraagd als 'Hoofd Communicatie & Outreach' bij het weerdepartement. Daarvoor heb ik uiteindelijk gepast, maar het zette me wel aan het denken."
Instagram Voor het VN-hoofdkwartier in New York. "Ik ben gevraagd als 'Hoofd Communicatie & Outreach' bij het weerdepartement. Daarvoor heb ik uiteindelijk gepast, maar het zette me wel aan het denken."

Meer dan een weervrouw.

"Véél meer. Ik ben freelancer nu. Als volksvertegenwoordiger bouw je - ik zeg maar iets - een pensioen op. Je hebt een vorm van zekerheid. Dat is aantrekkelijk. Neemt niet weg: het kon me niet bekoren. In zo'n wespennest terecht komen? Nee, dank u. En ook die polarisering. Over klimaat. En andere dingen. Ik kan daar moeilijk mee om. Alles moet links of rechts zijn. Klimaat is geen van beiden. Er is in onze samenleving nog maar weinig ruimte om rustig te praten over iets. 'Wisselvallig' kan niet meer. De zon moet schijnen of het moet regenen. Iets tussen de twee is niet oké. Jammer. Want iets ertussen is een regenboog. Da's het mooiste dat er is."

Ik ben geen politica, zeg je. Zou je het kunnen wórden in je loopbaan 2.0?

"Ik denk het niet. Ik kijk met grote verwondering naar mensen die met een uitgestreken gelaat dingen kunnen zeggen waarvan ik denk: 'Dat is gewoon niet wáár!' Hoe kan je dat nu doen? Dat spel meespelen: nee, da's niks voor mij."

"Wat ik wél ga doen? Ik weet het niet. Ik zie wel wat er op mij afkomt. Het ligt open. Ik vind dat keigoed. Fascinerend. De kans is natuurlijk groot dat het iets met weer, klimaat en wetenschap is. Maar dat hoeft ook niet. Misschien word ik wel imker. Mij met de bijtjes bezighouden. (lacht) Ik ben sinds dit jaar ook heel erg de vogeltjes in 'mijnen hof' aan het volgen. Ach nee, we zien wel. Sowieso ga ik weer studeren. Terug cursussen doen enzo. De voorbije jaren deed ik al veel zelfstudie. Ik zie mezelf de wetenschapsfilosofie wel induiken. De verbanden blootleggen tussen lichaam, geest en ratio. Razend boeiend vind ik dat. Of misschien start ik wel een citizen science project op. Of stort ik me terug puur op de wetenschap. Of op communicatie."

Of de privésector in? Je kon je de afgelopen jaren boos maken in de ondermaatse politieke klimaatambities. Maar in het bedrijfsleven zag je wél goeie dingen.

"Wie weet. Mijn Nederlandse collega Helga Van Leur was twintig jaar weervrouw bij RTL. Nu is ze gestopt en geeft ze lezingen rond sustainability en climate change bij onder andere bedrijven. Mijn mailbox zit vol met vragen van scholen en bedrijven die zeggen: 'Kom eens praten, jij kan de dingen zo dicht bij de mensen brengen'. Ook dat is een piste."

"Recent kreeg ik de vraag om mee te gaan naar naar de aanplanting van the Green Belt. Dat is een bebossingsproject, maar ook een sterk sociaal project van een Belgische ngo in Afrika tegen de verwoestijning van de Sahel. Superinteressant. Maar ik kon niet door mijn werk. Misschien moet ik die mails wel eens terug gaan zoeken. (lacht) "

"Nog een ander voorbeeld: onlangs dreigde op de Mont Blanc een gletsjer in te storten. Ik wil daar dan het fijne van weten, maar dat gaat niet, want ik zit elke dag met het weerbericht. Vanaf januari zal dat anders zijn. Maak ik daar een reportage over? Een podcast? Een boek? Of ga ik als wetenschapper die berg opkruipen en twee maanden in een hut leven? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik de rol zal zoeken waar ik me het gelukkigst in voel."

Het schmink- en stylingteam bij VTM is ze eeuwig dankbaar. "Soms kwam ik uitgeput aan. Kleine kinderen, slechte nachten. Maar hup, zij losten dat op."
RV Het schmink- en stylingteam bij VTM is ze eeuwig dankbaar. "Soms kwam ik uitgeput aan. Kleine kinderen, slechte nachten. Maar hup, zij losten dat op."

Misschien word jij wel het gelukkigst van taartjes bakken, die je verkoopt in een winkel in Heist-op-den-Berg. Hou je ook rekening met een carrièrewending wég van weer en klimaat?

"Dat kan! Dan zou het bijvoorbeeld iets kunnen zijn in de richting van 'wat mensen gelukkig maakt'. Ik ben veel bezig met mediteren. Ik ben ermee begonnen tegen de pijn. Nu is het een stuk van mijn leven geworden. Ik heb nu een pijnloos leven, dat is ongelooflijk. Er is bij mij echt een 'voor' en een 'na'. Ik verdiep me er nu meer en meer in. Dus wie weet. Misschien ga ik wel meditatieve taarten verkopen met honing van mijn eigen bijen. (schatert)"

Spelen leeftijd en uiterlijk een rol in je beslissing om te stoppen met televisie? De discussie is zo oud als de zender: de rollen voor rijpe vrouwen zijn dungezaaid op VTM.

"Nee. Ik heb bij VTM altijd overeenkomsten gehad voor bepaalde duur. Ik zal bekennen: telkens die overeenkomsten afliepen, had ik een zekere stress. 'Het gaat gedaan zijn.' Nu is het ineens de omgekeerde wereld en ben ik degene die zegt: 'Het hoeft niet verlengd te worden'. Ik moet nog twintig jaar werken. Het is wel schoon om eerst twintig jaar je kinderdroom te verwezenlijken en de volgende twintig jaar iets anders te doen. Al zou ik ook liegen als ik niet gewoon toegaf dat er soms ook momenten zijn dat ik denk: 'Oh my god, ik spring de dieperik in'."

De financiële onzekerheid tegemoet.

"Dat speelt, ja. Ik heb gelukkig een beetje marge. De gesprekken met de boekhouder zijn de minst leuke. Ik zat er deze week nog. Die cijfers geven mij stress. Maar geen verlammende stress. Ik ga nu op zoek naar een nieuw verhaal, dat me gelukkig maakt. In zekere zin is dit een openlijke sollicitatie. Wie denkt 'wij kunnen wel iets met haar': kom maar af. (lacht)"

De kijkers waren niet altijd even lief voor je. Ben je weleens boos geweest?

"Dat valt wel mee. Vorige week kreeg ik een mail van iemand die echt héél slechtgezind op me was. Dikke hoofdletters. Uitroeptekens. Hij verwenste mij en vond dat ik ontslagen moest worden. Ik krijg zo wel meer mails binnen en meestal reageer ik daar niet op. Maar vorige week dacht ik: 'Ik ga die mens bellen'. Enfin, wij dus aan de telefoon. En dan blijkt maar weer: het is niet allemaal zo zwart-wit. Ik begréép zijn frustratie ook wel. Hij wou z'n gazon besproeien en z'n tuinhuis schilderen. Voor het ene had hij regen nodig, voor het andere moest het droog zijn. Ik leg dan uit: het is herfst. Dan speelt de straalstroom. En dan laten de dingen zich niet zo gemakkelijk voorspellen. Vroeger, Armand Pien, die nam acht minuten de tijd om dat op televisie uit te leggen. Nu moet het snedig zijn. To the point. Regent het wel of niet? Niks ertussenin. En er is nog altijd de terreur van het kastje natuurlijk. Wie het niet goed vindt, zapt gewoon naar Frank of Sabine. Ik heb nooit de ambitie gehad om de meest geliefde of de populairste te zijn. Ik kreeg gisteren een berichtje via Instagram van iemand die zei: 'Je bent mijn inspiratie'. Die mensen zijn er dus óók. Ik vond dat schoon."

Ga je de camera's niet missen?

"Nee, maar wel de mensen erachter. De technische ploeg. De schminkploeg. De redactie. De productie. Dat is een stuk familie waar ik al twintig jaar deel van uitmaak. Ik wil een lans breken voor de mensen van de styling. Ik ben zelf niet iemand die met styling bezig is. Moet mijn haar geknipt worden? Moet het gekleurd worden? Moet ik dagcrème smeren? De styling heeft me daar twintig jaar bij geholpen. Ik ga dat missen, want die mensen zorgden ervoor dat ik er goed uitzag. En er goed uitzien bepaalt ook wel hoe je je voelt. Er waren keren dat ik uitgeput aankwam bij VTM. Kleine kinderen. Slechte nachten. Maar hup, de juiste kleren, wat schmink en dat was opgelost."

Peeters op tornadojacht in de VS, in 2015. Tegen een avontuurlijk uitstapje weg van haar dagelijkse weerkaart zei ze nooit nee.
VTM Peeters op tornadojacht in de VS, in 2015. Tegen een avontuurlijk uitstapje weg van haar dagelijkse weerkaart zei ze nooit nee.

De uitgroei dan maar laten staan voortaan?

"Ik heb altijd al lachend gezegd: als ik stop met televisie doe ik mijn haar af, heb ik een kort grijs kapsel, draag ik een jeanssalopette en loop ik op sandalen in mijn moestuin. Nu het zo ver is, weet ik het ineens niet meer zo zeker. (lacht)"

Een trager leven. Gaat jou dat wel afgaan?

"De belangrijkste les die ik heb geleerd: je kan niet alles tegelijk doen. Je kan niet én multitasken op alle niveaus, én een gezin grootbrengen, én een sociaal leven onderhouden én je eigen gezondheid in de gaten houden. Ik ben wijzer geworden op dat vlak."

"Met de rust komt ook heel veel energie, geloof ik. Net omdát ik geen vijfhonderd dingen tegelijk meer moet doen, komt er weer tijd en ruimte. Ik heb me dit jaar ingeschreven in de tekenacademie. Ik wilde eigenlijk houtbewerking gaan doen. Kleine kunstwerkjes maken. Mijn opa was sculpteur van het Mechels meubel. Ik ben grootgebracht met de geur van hout. Alleen, die cursussen werden 's avonds gegeven en dan zit ik op antenne. Toen ik zocht naar iets dat paste bij mijn uren kwam ik uit bij tekenen. Ik ben eind vorig schooljaar eens gaan kijken. Ik vond dat daar gezellig. De koffie liep en ik zag mensen bezig met materialen. Houtskool. Grafiet. Ecoline. Tof."

"Ik heb voor januari een lege agenda. Ik ben verwend. Ik ben dankbaar dat ik kan zeggen: ik weet het eventjes niet."

Gaat de nieuwe Jill 's ochtends nog weerkaarten en computermodellen checken?

"Goeie vraag. Ik weet het niet. De kinderen vragen elke ochtend: 'Mama, bus of fiets?' Ga ik dat voortaan nog wel weten? Nu ja, de korte termijn kan ik gewoon lezen in de wolken. Misschien dat ik de weerkaarten nog check bij speciale gelegenheden? Bij onweer na een zomer? Bij de eerste sneeuw? De kans is groot, want dat is altijd een deel van mijn leven geweest. Vraag het me over een jaar nog eens. (lacht)"

Wat mag ik je toewensen voor als straks je laatste weerpraatje erop zit?

"(denkt na) Een goede gezondheid. Leuke dingen op mijn pad. En wat rust. Het zou fijn zijn als de mensen het mij gunnen om het even niet te weten."

"Ik was zeven jaar toen ik als klein meisje de nieuwe Armand Pien wilde worden. Soms hoop ik dat er ergens ook iemand is die op eenzelfde manier naar mij kijkt. Iemand die de nieuwe Jill - het mag ook een Gilles zijn - Peeters wil worden. Iemand die zegt: 'Dat is een toffe job, ik ga wetenschappen studeren'. Zodat ik op een bepaalde manier toch het stokje kan doorgeven. En ik niet voor niks twintig jaar het schone weer heb gemaakt op televisie. Mocht de jonge garde het willen: ze mogen me contacteren, ik ben altijd bereid ze de kneepjes van het vak te leren. Goeie opvolging. Dat mag je deze oude bomma dus óók nog toewensen. (lacht)"