Het ‘De Mol’-dagboek van Gilles De Coster: “Reizigers kijken ons verbaasd aan en vragen zich af waarom die verwilderde westerlingen maar niet aan boord raken”

Gilles De Coster blik terug op ‘De Mol’
VIER Gilles De Coster blik terug op ‘De Mol’
Elke week blikt Gilles De Coster voor u terug op de aflevering van ‘De Mol’ van de voorbije zondag. Zijn ervaringen ter plekke, zaken die u misschien niet op het eerste gezicht heeft opgemerkt, of een extra woordje uitleg bij de opdrachten. Kortom: een exclusieve, unieke kijk achter de schermen.

Surfen op het ‘world white web’

In de categorie ‘Consumenten­advies’ graag je aandacht voor volgende gouden tip: ga nooit achter een filmcrew staan op een luchthaven, of je kan je drie volgende verjaardagen vieren in de wachtrij. Onthoud deze tip, en bedank me later. Ik schrijf deze regels op onze binnenlandse vlucht naar Ho Chi Minh City, en we hebben de luchthaven zonet herschapen tot een chaos waar zelfs Vietnamezen hun petje voor afdoen.

Een vlucht nemen met een filmcrew is namelijk een circus: te veel en te zware koffers, talloze batterijen die over de handbagage moeten worden verdeeld, crewleden die verdwalen in de duty free-shop en zageventen van presentatoren die met hun lange ­benen absoluut een stoel aan het gangpad willen. Maar vooral: ­eindeloze onderhandelingen over de camera’s die ze absoluut in het ruim willen inchecken. Nu weet ik niet of je ooit al een ­cameraman hebt ontmoet, maar met die mannen en hun camera is het zoals met een leeuwin en haar welp: ga er niet tussen staan.

Verwilderde reizigers

Resultaat na lang palaveren: een ­halve zenuwinzinking voor het check-inpersoneel, maar de camera’s mogen uiteindelijk mee. Tot we enkele minuten later aan de gate zijn en het hele gedoe opnieuw begint, want: ‘camera’s in de cabine, zijn jullie zot, dat gaat niet.’ Maar dan in het Engels. Opnieuw groeit de rij achter ons tot verontrustende proporties. ­Reizigers kijken ons verbaasd aan en vragen zich af waarom die verwilderde westerlingen maar niet aan boord raken.

Dan beslist Geert, onze setmanager, zich ermee te moeien. Hij stapt uit de rij, kijkt de gate-agent recht in de ogen en zegt ijzig kalm: ‘Luister, het is heel simpel. We kunnen hier een uur lang staan discussiëren, maar straks gaan wij allemaal aan boord mét onze ­camera’s. Dat gaat sowieso het resultaat zijn. Dus gij moet u alleen maar afvragen of ge dat uur wilt verliezen. Goed?’ Maar dan in het Engels. Drie minuten later zitten we allemaal knusjes aan boord. Met onze camera’s, en uitkijkend naar een nieuw hoofdstuk in de reis: Ho Chi Minh City!

Hart vasthouden

Hanoi verlaten we met enkele stevige opdrachten achter de kiezen. Het stadsspel met de keramische muur, de brommertjes en de Instagramkaders was een perfect afscheid aan de heerlijke heksenketel die Hanoi is. En een waardige afsluiter van onze tijd in het noorden van Vietnam.

Maar het is toch vooral de Avatarproef die blijft hangen. De kandidaten waren best ­geschrokken over het nieuws dat er maar één bezoeker naar hier reist, en dat was achter hun toetsenborden ook wel te ­merken. Maar in ‘De Mol’ mag je over niets zeker zijn. Niet over je ­verdachte, niet over je medekandidaten, en dus ook niet over wat je denkt te mogen verwachten, zoals bezoek van je familie.

Voor de kandidaten werd het dus een spannende dag, maar voor ons ook: we hadden speciale software geschreven voor het spel en hadden vooraf alles meermaals getest, maar op de dag zelf heb je natuurlijk vooral een feilloze internetverbinding nodig. En een perfecte coördinatie tussen Team Zaventem en Team Hanoi. Toen we ’s morgens in het gamecenter Clark Station aankwamen en vaststelden dat hun slogan ‘Clakr Station – The World White Web’ (sic) was, hielden we onze hartjes vast. Maar alles verliep perfect en de opdracht kende zoals je kon zien een tactisch en bijzonder ­spannend verloop.

Fijne verjaardag

Hulde ook aan Team Zaventem, dat de hele dag in een ijskoude loods op de luchthaven doorbracht aan de andere kant van het world white web. Terwijl wij ons te pletter zweetten in de drukkende hitte van het speelzaaltje, zagen we hen rillen van de kou in de kille novemberlucht. Die dag was ik trouwens jarig, en dat waren de collega’s in Zaventem niet vergeten. Zij sloten de dag af door de dozenmuur ­opnieuw op te bouwen en er allemaal samen doorheen te knallen voor een videoboodschap. Nooit een fijnere verjaardagswens gekregen. Ook heb ik nu officieel een verjaardag doorgebracht in een gamecenter. Het is eens wat anders.

In Ho Chi Minh City wordt het nog een speciale avond. Er is onze verrassing voor de kandidaten, die een intercontinentale tête-à-tête krijgen. En er volgt ook nog die enorm speciale eliminatie, eentje die sowieso heel boeiend wordt. En daarna zullen ze gaan slapen met z’n vijven, en zal de helft van de kandidaten naar huis zijn vertrokken. En dus merk je dat zich, heel in de verte, een eindstreep begint af te tekenen. Maar deze overblijvers staan eerst nog enkele bijzondere avonturen te wachten. 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.