GEZIEN. ‘Voor ik het vergeet’: “Lollig is het niet meteen”

Wannes Deleu trekt een maand in bij zijn dementerende grootmoeder in ‘Voor ik het vergeet’ op Eén.
VRT - 2019 Wannes Deleu trekt een maand in bij zijn dementerende grootmoeder in ‘Voor ik het vergeet’ op Eén.

Kwetsbare individuen op tv tonen die niet (meer) de verantwoordelijkheid over hun doen en laten dragen. Afgezien van ‘Temptation Island’, heb ik het daar moeilijk mee. De lijn met voyeurisme is dun en ik hou er niet van wanneer frêle doelgroepen als kanonnenvlees worden ingezet onder het mom van ‘authentieke televisie’.

Ik hield mijn hart vast, toen Wannes Deleu voor z’n nieuwe inlevingsreportage naar het tehuis van zijn dementerende ‘grootmoe’ trok en daar per direct een camera op haar neus duwde. Vooral omdat het al ‘n tijdje geleden bleek dat Wannes z’n oma had bezocht, uit angst met haar ziekte geconfronteerd te worden. Het mag dan een goede aangelegenheid zijn dat het medium televisie die band terug kan aanhalen. Voor het te laat is. En zij het vergeet.

“Als ik een maand bij haar intrek, zal ze me wel herkennen zeker?” Zo simpel bleek ‘t niet. Rosa vergat meermaals per dag wie die kwiet met z’n camera was. Jos, Werenfried, Wannes, het maakte geen verschil.

‘Voor ik het vergeet’ is een kale weergave van de onbereikbare realiteit die dementie heet. Lollig om naar te kijken is dat niet, al bleek de naïeve aanpak van Wannes wel goed te werken in de dynamiek met z’n oma. “Mag ik hier bij u wonen?” -“Ja zenne, dan gaan we samen uit”, leefde ze op.

Wetende dat ‘Voor ik het vergeet’ een persoonlijk verhaal is, zal het zeker wat losmaken bij kijkers die (on)rechtstreeks met dementie in aanraking komen. En gezien meer dan 130.000 Vlamingen aan dementie blijken te lijden, zijn dat er ‘n hele hoop.

★★★☆☆




6 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Liliane Goovaerts

    Mooi, ontroerend, confronterend.... Mijn vraag blijft: de dementen zelf hebben hun toestemming niet kunnen geven om gefilmd te worden, tenminste niet bij volle bewustzijn. Ik kan me moeilijk voorstellen dat mijn moeder, lang geleden overleden aan Alzheimer, dit zou gewild hebben. De mensonwaardige aftakeling van haar "echte ik" op tv. Dus ethisch gezien heb ik mijn bedenkingen bij dit programma, ongetwijfeld gemaakt met de beste bedoelingen.

  • Luc Desmet

    Probleem is dat Wannes erna weer vertrekt en die mensen daar zo alleen zitten. Het is een erge ziekte. Ik heb ook wel vragen bij hun privacy. De wereld is ziek aan het worden wat dat betreft. Schendingen tot en met. Wordt daar eigenlijk wel voldoende bij stilgestaan, hoe erg die oma dat zou vinden?

  • Robert DE REU

    Heb zelf 7 jaar mijn moeder die in een rusthuis verbleef veel bezocht en eveneens dement, langs de ene kant roept het programma veel droevenis naar boven maar langs de andere kant heb ik er ook met weemoed naar gekeken, als je het zelf heb meegemaakt bekijk je het toch een beetje anders he, zal met plezier naar de volgende afleveringen kijken beetje komisch soms maar intriest.

  • Gino Van driessche

    Het programma is idd comfronterend, men stuit vaak op onbegrip , de figuur van de persoon is er nog , maar niet meer de persoonlijkheid. Het doet als naaste idd pijn een geliefde te zien wegebben. Als het kijken te veel pijn doet door herinneringen kan men mss beter niet kijken, de andere mensen kunnen mss beter wel kijken om wat begrip en inzicht op te bouwen

  • Herman Mattheus

    Op de VRT moet het altijd kommer en kwel zijn. Daarna een spotje van 1813. Wat is jullie bedoeling?