Clichés, karikaturen en onderbroekenlol: Jules Hanot over hoe goed of hoe saai de Vlaamse tv kan zijn

Gina & Chantal
VTM Gina & Chantal
Naar het voorbeeld van de donkere Scandinavische thrillers bouwde ook de Vlaamse fictie een ijzersterke reputatie op. Vaderlands vakwerk dat zich in het collectieve geheugen nestelde en over de tongen ging in de kroeg of aan het koffiemachien. Wie lachte niet smakelijk met de bospoeper uit ‘Van Vlees En Bloed’, de Protput uit ‘Het Eiland’ of ‘a je moe kakken moe je kakken’ uit ‘De Ronde’? Er waren de stuntelige pogingen van de dames uit ‘Clan’ om ‘de kloot’ naar de eeuwige jachtvelden te helpen, de crapuleuze vrouwenhandelaars van ‘Matroesjka’s’ en het mysterieuze schimmenspel van ‘Tabula Rasa’ of ‘Beau Séjour’. Een kleine greep slechts uit het ruime aanbod aan iconische series die kijkers massaal aan het scherm kluisterden.

Slaapverwekkend

Aan die zalige tv-tijden dacht ik met heimwee terug toen op zondagavond ‘Grenslanders’ tergend traag voorbij kabbelde. Een zielloze Vlaams-Nederlandse coproductie waar boven de Moerdijk geen hond naar keek en die ook hier wekelijks aan publiek inboet. Het wazige en warrige verhaal speelt zich af in de grensstreek van het ‘Verdronken Land’ die opgeschrikt wordt door een lawine van moord en doodslag. Omdat de corrupte, racistische en/of onbekwame politie aan deze en gene zijde van de grens geen poot uitsteekt, komt het ‘speurwerk’ op de schouders van Tara Dessel terecht. Een door demonen uit een mysterieus Rotterdams verleden gekwelde zwarte inspecteur die smalend ‘het donkertje’ wordt genoemd en op de enthousiaste tegenwerking kan rekenen van de lokale bevolking, die blijkbaar enkel uit zonderlingen bestaat.

Gelukkig is er de, jawel, getormenteerde Antwerpse psychiater Bert Dewulf. Die mag wegens handtastelijkheden met een patiënte thuis niet meer binnen, en trekt met Tara ten strijde tegen een door een vrouwelijke ‘admiraal’ geleid netwerk van mensensmokkelaars dat zich De Lorrendraaiers noemt, en meer weg heeft van een folkloristische carnavalsvereniging dan van een meedogenloze boevenbende. Samen goed voor een potsierlijk en compleet ongeloofwaardig rariteitenkabinet dat - ondanks een door ‘onze’ Koen De Bouw aangevoerde topcast - eerder slaapverwekkend dan spannend is.

Flinterdun

Ook ‘Gina &Chantal’ bewijst dat we niet meteen over een grand-­crufictiejaar mogen spreken. Dat de reeks drie jaar op het schap bleef liggen voor ze op de mensheid werd losgelaten, was al een teken aan de wand en stelde de verwachtingen zo drastisch neerwaarts bij, dat ontgoochelen amper nog mogelijk was. In deze flinterdunne tragikomedie geven Tine Embrechts en Nathalie Meskens gestalte aan een bekakte nouveau-riche-burgertrut en haar door schuldbemiddeling geteisterde cynische poetsvrouw. Meesteres en meid komen nader tot elkander wanneer kostwinner Mark bij een auto-ongeval het leven laat en geenszins de succesvolle zakenman blijkt die iedereen in hem zag, maar een onder gokschulden kreunende failliete loser. Als slechterik wordt een ongure Franstalige gangster opgevoerd. Een vleesgeworden karikatuur met een litteken en zonder scrupules die de hond des huizes om zeep helpt en een paar afleveringen later zelf onder een auto loopt. Het geheel wordt afgekruid door de overspelige Nicky en de neurotische Eve. Twee oerdomme, zich op stiletto’s voortbewegende en roze champagne lurkende troela’s die de naïeve Gina enthousiast van de regen in de drop helpen.

Gelukkig weet haar basse-classe-bediende perfect hoe het er in de échte wereld aan toegaat. Onder het motto ‘Hoe schoner de schijn, hoe vuiler de was’ doorziet Chantal immers meteen slechte bedoelingen en onfrisse praktijken en zal zo haar bazin van een zekere ondergang redden. Voeg daar nog twee even klunzige als achterbakse halve trouwboeken aan toe en je krijgt een bloemlezing van versleten rijk en arm-clichés aangevuld met een salvo voorspelbare ‘F.C. De Kampioenen’-misverstanden die wel af en toe een verdwaalde glimlach losweken, maar misschien toch beter op het schap waren blijven liggen.

Snel vergeten

Laat beide miskleunen echter de pret niet drukken. Als de nood het hoogst is, zijn Philippe Geubels en een kwartet gigolo’s nabij om het niveau op te krikken. Het acteursdebuut van Vlaanderens populairste komiek als een grotesk uitvergrote versie van zichzelf mag op z’n minst opmerkelijk worden genoemd. Het waanzinnige ‘Geub’ zit dankzij een van de pot gerukt scenario en dito acteurs prima in elkaar, rijgt de ene vettige oneliner naadloos aan de andere en heeft het onmiskenbare voordeel zichzelf nooit au sérieux te nemen. Grof, origineel, gedurfd en er zo over, dat zelfs de weinig fijnzinnige onderbroekenlol onweerstaanbaar op de lachspieren werkt.

Dat doen ook de ‘Callboys’. Nog steeds. Na de aarzelende start van de tweede jaargang zijn de geesteskinderen van Jan Eelen helemaal terug met goed uitgewerkte en verrassende - wie bedenkt het om een dildo de ruimte in te schieten en zo een vliegtuig uit de lucht te halen? - verhaallijnen die van Randy, Devon, Wes en J plots meer maken dan de prettig gestoorde vogelaars die enkel aan vegen denken.

Laten we dus ‘Grenslanders’ en ‘Gina & Chantal’ snel vergeten, onbeschaamd blijven lachen met ‘Geub’ en ‘Callboys 2’ en, vooral, hopen dat de vele op stapel staande nieuwe fictieprojecten wél voor leuke gespreksstof aan het koffiemachien willen zorgen. 




3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Ivan Godefroot

    het blijft saai de vlaamse tv....

  • gerard wauters

    Ik weet niet welk paddenstoelen Hunot gebruikt als ontbijt. Maar als hij de Callboys dit seizoen top vindt, dan heeft hij het eerste seizoen opnieuw gezien denk ik. Vooral het einde was een dwaze aangelegenheid. Dan schat ik Gina en Chantal hoger in. En als hij de Grenslanders niet snapt dan denk ik dat Jules een andere job moet gaan zoeken.

  • guido vermeyen

    Zet die callboys en Geup ook maar bij het lijstje, die neusstem is zodanig enerverend geworden en callboys , de naam alleen al doet, doet me kokhalzen, neenze kunnen het nietn en ze gaan het nooit kunnen, niet dat buitenlandse humor beter is, kan ook tegenvallen, maar eigen bodem is zo danig miserabel dat alles beter is van het buitenland.En de VRT maar 'grenslanders " promoten, echt zielig.