Annick uit ‘Expeditie Robinson’ over haar vete met Lesley: “Het is niet omdat ik yoga doe, dat ik me niet kan opboeien, hé”

VIER
“Geloof het of niet, maar Lesley en ik zijn altijd respectvol met elkaar omgegaan”, zegt ‘Expeditie Robinson’-afvaller Annick (47). Nochtans maakte de yogalerares zich de afgelopen weken niet populair bij de kijker. En ook haar zelf gekozen vertrek roept vragen op.

Annick stak het al enkele weken niet onder stoelen of banken dat ze gerust terug naar huis wilde gaan. Máár niet voordat Lesley (35) eruit lag. En dus stapte zij de week nadat Lesley ­‘Expeditie Robinson’ moest verlaten, zelf op.

“Maar ik heb mij níet opgeofferd”, benadrukt Annick in Dag Allemaal. “Het enige wat ik tegen mijn kampleden heb gezegd, is ‘Als er gestemd moet worden, voel je dan vooral niet schuldig om op mij te stemmen’.’ Maar het was zeker geen tactische zet om eruit te stappen.”

Je hebt wel gewacht om huiswaarts te keren tot Lesley uit het programma was gestemd. Vreemd dat iemand die zoveel met yoga bezig is, zich zo laat kennen.

Ik weet dat het lelijk is, maar dat heeft met mijn ego te maken. Het is niet omdat ik yoga doe, dat ik me niet kan opboeien in bepaalde zaken, hé. Ik heb ook mijn gebreken. Lesley lag mij gewoon niet als persoon.

Dat was wel duidelijk. Wat stoorde jou zo aan haar?

Sta me toe om daar niet op in te gaan. Lesley is een sterke vrouw en een goeie kandidate, en ik wil haar graag in haar waarde laten.

Heb je spijt van hoe je haar hebt behandeld?

Nee. Het kan vreemd klinken, maar wij zijn altijd respectvol met elkaar omgegaan. Ik kan Lesley recht in de ogen kijken.

Je kwam op het eiland nochtans over als een gewiekste manipulatrice.

Zo ben ik afgeschilderd, ja. Terwijl ik dat helemaal niet ben. Enfin, iederéén manipuleert graag, en ik kan ook best sluw zijn. Maar ik heb het spel absoluut niet tactisch gespeeld.

Heb je het spel eigenlijk graag gespeeld?

(knikt) Ik heb van elk moment genoten. Ik wilde weten wat er met me zou gebeuren als ik me over zou geven aan de natuur en de controle over mezelf verloor. En zien hoe mensen in groep functioneren op een verlaten eiland boeide me ook.

En, ben je het te weten gekomen?

De mooiste momenten vond ik de nachten, wanneer ik uren naar de sterren lag te kijken omdat ik toch niks anders te doen had. Dat was de totale overgave. En verder heb ik iets geleerd wat ik eigenlijk al wist, namelijk dat je niet met iedereen overeen kunt komen.

Wat waren de moeilijkste ­momenten op het eiland?

Wanneer ik mijn dochter miste. Het ergste was de onwetendheid: hoe gaat het met haar? Zij is vrij zelfstandig, dus was ik er gerust in dat ze haar plan wel zou trekken, maar toch weet je maar nooit. En ik had het ook moeilijk met het opgeven van mijn vrijheid. Wij konden niet zelf kiezen wat we deden, hé. Dat was vrij confronterend.

Ook lichamelijk heeft de expeditie wel sporen nagelaten.

Ik heb maagproblemen gehad, met uitstralingen naar mijn schouder. En zoals iedereen had ik enorm veel haaruitval, door een tekort aan voedingsstoffen. Maar intussen zijn we alweer enkele maanden verder, en ben ik weer helemaal de oude. 

VIER



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.