‘The Voice’-deelnemer Wim woont al dertien jaar in België: “Ik was die luide Hollanders beu”

VTM
Eén van de opvallendste figuren in ‘The Voice’ is de bebaarde Wim van Gennip (51). Als hij evenveel indruk maakt als tijdens z’n audities, ziet het er prima uit voor de stoere uitgeweken Nederlander. “Dat de coaches al na enkele seconden omdraaiden, had ik nooit durven dromen”, zegt Wim in TV Familie. “Zenuwen had ik niet. Met m’n band Match 13 heb ik al over heel België opgetreden.”

Nochtans was je niet altijd zo’n podiumbeest, toch?

Klopt. Het heeft lang geduurd voor ik in het openbaar durfde zingen en optreden. Pas op m’n 46ste had ik voldoende lef om de knoop door te hakken en heb ik tegen mezelf gezegd: “Fuck it, ik ga dit gewoon doen.”

Met je postuur en lange baard zie je er best ruig uit. Ben je ook een zware jongen?

Dat valt mee, hoor. Op m’n werk - ik ben veiligheidsagent bij een psychiatrische instelling in Eindhoven - merk ik wel dat mensen soms geïntimideerd zijn door m’n uiterlijk.

Op het podium ben je eerder een introvert type.

In het echte leven ben ik niet zo verlegen hoor, maar bij het zingen durf ik me soms nog iets té weinig gooien. Da’s ook de reden dat ik Bart Peeters als coach koos. Hij is als geboren entertainer de man bij uitstek om me uit m’n comfortzone te halen. Mijn keuze voor Bart was al op voorhand gemaakt. Ook m’n vrouw vond hem de beste coach voor mij.

Hoe ver reiken jouw ambities bij ‘The Voice’?

Nu ik door de blind auditions ben, wil ik ook wel zo ver mogelijk geraken. Winnen? Dat zou de max zijn. Maar dan nog zou ik blijven zingen bij Match 13. Niks plezanter dan een paar keer per week samen jammen met de vrienden. Maar weet je wat grappig is?

(lees verder onder de foto)

VTM

Vertel.

Dat ik sinds ‘The Voice’ al enkele keren herkend werd in de winkel. Dat was schrikken. Ach, dat waait wel over. Maar ’k voel me toch al ietwat een bekende Lommelnaar. (lacht)

Je roots liggen nochtans niet in Lommel, hé?

Juist, ik ben een ingeweken ­Nederlander. Ik woon hier intussen al dertien jaar. Waarom ik uit Eindhoven ben vertrokken? Omdat ik hou van de rust in België. Ik was die luide Hollanders beu. (knipoogt) Hier thuis, tussen mijn paarden en honden, kom ik helemaal tot rust. In m’n vrije tijd richt ik trouwens ook politiehonden af. En voor m’n werk in de psychiatrie leid ik zelfs een drugshond op.

In zo’n instelling werken is wellicht niet altijd makkelijk.

Het is soms zwaar, ja. Als ik naar huis rijd, zet ik de muziek in m’n wagen loeihard om het werk los te laten, zodat ik thuiskom zonder bepaalde negatieve gevoelens.

Jullie hebben geen kinderen, he?

Ik heb nooit een kinderwens gehad. Geen kinderen hebben, heeft z’n voordelen. Zo heb ik meer tijd voor m’n vrouw en m’n hobby’s. En voor ‘The Voice’. Hopelijk blijft dit avontuur nog een beetje duren.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


Video