"Als ik nu pijn heb, denk ik: 'Ik ben wel die berg opgeraakt, hé'"

VTM
Iedere vezel in haar lichaam deed pijn. Toch maakte Hannelore (27) in de eerste aflevering van 'Over Winnaars' mogelijk wat onmogelijk leek: op krukken en met twee beenprotheses overwon ze de weg naar de ruïnes van Machu Picchu. "Bij dat applaus verdween de pijn voor even."

11 km omhoog en omlaag. Honderden trappen. Zonder voorbereiding bereik je de ruïnes van de oude Incastad in Peru met de tong op de grond. Beter georganiseerden gaan een paar weken te voet of met de fiets naar het werk, zo zegt Hannelore Vens, of nemen de trap in plaats van de lift. Maar wie ijzeren benen heeft, heeft voor de Inca Trail ook een ijzeren wil nodig. Of zoals het op Hannelores helm stond, gisteren in de eerste aflevering van het nieuwe VTM-programma 'Over Winnaars': 'Walk with your heart when your legs are tired'. "Hoe ik er ben geraakt, ik weet het niet. Soms wandelde ik in een roes, zonder te beseffen waar ik was. Wel honderd keer had Koen me op het nippertje vast aan mijn riem, of ik zou gevallen zijn." Twee maanden na haar terugreis recupereert Hannelore nog steeds van de intense tocht. "Ik ben ontzettend diep gegaan. Twee weken kon ik geen stap zetten."

Bijna opgegeven

Vorige vrijdag was het dag op dag drie jaar geleden dat Hannelore flauwviel op het perron van Brugge. Ze kwam op de sporen terecht, en een binnenrijdende trein kon niet meer tijdig stoppen. Het enige wat nog van haar benen te redden viel, was een stukje dij aan beide benen, waardoor ze nu al bijna drie jaar met prothesen rondloopt. Haar meisjesdroom om ooit Machu Picchu te zien: opgeborgen. "Ik weigerde er zelfs nog aan te dénken. Voor de reis heb ik er dagen over gedaan om die droom weer naar boven te halen. Of het fysiek wel mogelijk was en of ik wel het geschikte materiaal had: ik dacht er niet over na." Dus begon Hannelore met een bikkelharde training. "En gelukkig maar." Voor haar ongeval sportte ze al intensief. Lopen: ideaal met haar 1m77. Zwemmen: al van kinds af. "Als ik een dag niet gezweet heb, kan ik 's avonds niet slapen. Sinds januari trainde ik elke dag: loopband, fietsen, zwemmen, grondoefeningen. De laatste twee weken deed ik een bootcamp in het revalidatiecentrum. Mocht ik niet zo streng geweest zijn, was ik die berg nooit opgeraakt."

Toch stond Hannelore drie maanden voor vertrek op het punt de reis af te gelasten. "Ik had geen elektrische prothesen, wist niet of ik fysiek wel klaar zou geraken, wist zelfs niet hoeveel dagen ik zou moeten stappen. Voor de reis wandelde ik nooit eerder een dag aan een stuk. Mijn vriend heeft me drie dagen moeten kalmeren, en heeft samen met mij de chaos beheerst. Via een leverancier mocht ik tien weken speciale prothesen gebruiken, waarmee ik de trappen opgeraakte. De tien mooiste weken uit mijn leven. Nee, wacht: uit de laatste drie jaar. Maar ik heb ze moeten teruggeven. Of ken jij iemand die 100.000 euro op overschot heeft?"

Uitgehuild

Tijdens de wandeltocht werd Hannelore zelfs boos op Koen omdat hij haar meenam. "Die woede heb ik gebruikt om door te gaan. Blijven gaan, voetje voor voetje. Iedere vezel van mijn lichaam deed pijn. Mijn rug, mijn polsen. Ik probeerde niet te beginnen over de pijn,want dan wist ik dat ik in tranen zou uitbarsten. Mijn mentale voorbereiding? Zorgen dat ik uitgehuild was, zeker? Mijn vriend zat thuis bang af te wachten, want hij weet dat híj altijd degene is die me erdoor trekt wanneer ik het moeilijk heb. Hij had het mentaal zwaarder dan ik. Maar hij is zo trots. Voor mij was het verstand op nul en de knop omdraaien, en me laten helpen door Koen en de kliminstructeur."

Momenteel lijkt het alsof haar benen - zoals ze de prothesen zelf noemt - als van nature onder haar rokje bewegen, maar schijn bedriegt. "Bij de minste foute beweging val je op je poep. Dat gebeurt zo'n vier keer per week, met een hersenschudding tot gevolg, of pijn aan de heupen. Al drie jaar lang leef ik met ups en downs. De helft van de tijd krijg ik mijn benen niet aan of moet ik ze snel weer uit doen omwille van de pijn. Ik probeer zoveel mogelijk mijn eigen huishouden te doen, maar moet alles goed spreiden. Als ik én de was ophang én de aardappelen schil, moet ik gaan zitten. Er zijn dagen dat zelfs dat pijn doet, omdat de prothesen tot aan mijn lies komen en schuren als ik zit of fiets. Maar het ergste vind ik dat mensen staren, alsof ik opgesloten zou moeten zitten. Ik vergeet soms dat ik geen benen meer heb, maar zij herinneren mij er weer aan. Vroeger moest ik 's avonds uithuilen na tien starende mensen. Nu kan ik er al een tienvoud aan." Gisteren zagen we hoe Hannelore onder luid applaus de finish bereikte. "Mensen van over de hele wereld zagen me afkomen, terwijl ik nog een kwartier moest klauteren op die laatste treden. Maar toen ik eindelijk boven was, en ik me bij die laatste stap niet meer op mijn voeten moest concentreren, kwam dat applaus. Zo intens. Dan voel je die pijn even niet meer. Als ik nu thuis zit en pijn heb, denk ik: 'Ik ben wel die berg opgeraakt, hé.'"

Zoals ieder ander

Of ze zich een (over)winnaar voelt? "Ja! Ik wilde aantonen dat ik, zoals ieder ander mens, op uitstap wil gaan en een tocht kan afleggen die gewone mensen ook doen. Ik voél mijn benen nog, daarom koester ik al die verwachtingen. Maar je moet je laten helpen, en dan kan je alles aan. Nu wil ik nóg meer wereldwonderen zien."