Tom Van Dyck over zijn crash: “Mijn vrouw heeft vaak met tranen in de ogen in mijn werkkamer gestaan”

RV
Bijna een jaar geleden, net voor de première van zijn nieuwe voorstelling ‘Het Beest In U’, ging het licht uit bij Tom Van Dyck. “Hij is gecrasht, zijn lichaam is op", klonk het, waarna de geplande data geannuleerd werden. In HUMO praat de acteur over wat er toen precies gebeurd is.

“Bij het maken van die monoloog begon ik iedereen van me weg te duwen. Ik begon te hyperfocussen. Ik heb hele bibliotheken gelezen over de natuur, ik groef me in. Zo kwam ik op den duur bijna helemaal alleen te staan. Dat wilde ik ook: ik wílde het allemaal alleen doen.” Dat wreekte zich op den duur. “Alice (Reys, Van Dycks echtgenote, red.) heeft heel vaak met tranen in de ogen in m’n werkkamer gestaan: ‘Tom, stop nu! Het is niet meer normaal.’ Maar ik kon niet. Ik blééf doorgaan, stond op den duur in die kamer letterlijk te dampen van de oververhitting. Ik ben er ziek van geworden, een longontsteking. Maar dat bleef ik ontkennen. Ik ging dóór.”

Bij de eerste tryout liep het fout. “Ik stond in de Antwerpse Arenbergschouwburg en opeens werd het zwart voor mijn ogen. Ik ben de coulissen ingegaan en ben in de brochure gaan kijken waar ik was. Na een paar minuten ben ik weer opgegaan en heb ik gezegd: ‘Dames en heren, hier stopt het. Mijn welgemeende excuses.’ Ik ben naar mijn kleedkamer gegaan, heb een paar dingen kapotgeklopt en ben beginnen te janken, janken, janken. De volgende dag zei de dokter: ‘Tom, je hebt je lichaam helemaal uitgewrongen.’”

Christophe Lambrecht

Vreemd genoeg was het de dood van zijn goede vriend Christophe Lambrecht die er hem weer bovenop hielp. Dat vertelde Van Dyck afgelopen zomer in ‘Vive le Vélo’. “Heel vreemd om zeggen, maar toen mijn teerbeminde vriend Christophe Lambrecht is gestorven, heeft me dat op de een of andere manier zoveel warmte en verbondenheid met zoveel mensen gegeven die Christophe een warm hart toedroegen, dat ik daardoor mezelf, mijn werk en mijn toestand ben gaan relativeren. Ik heb toen ervaren dat de grote clichés - vrienden, familie, een pint drinken met mensen die het goed met je voorhebben en waarmee je het zelf ook goed voorhebt - echt kunnen helpen. Net zoals een beetje liefdevoller naar mezelf kijken wat werken betreft.”

Hij vertelde toen ook dat het intussen wel wat beter met hem gaat. “Met mondjesmaat. Ik durf nu zeggen dat ik niet altijd even vol ben van mezelf. Ik vind het niet altijd goed, of goed genoeg. Het is ontzettend ontroerend dat anderen mijn werk heel goed vinden, maar ikzelf zie vaak de mankementen. Ik moet leren om alles positiever te bekijken, en dat moet je vooral halen uit andere mensen. Nog een levensles die Christophe me meegegeven heeft: je moet het samen doen. L’union fait la force. Terwijl ik het vaak alleen heb willen doen.”

Lees het hele interview deze week in HUMO.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.