Wat als je 11-jarige dochter een vriendje krijgt? Raf Van Brussel weet raad!

Frank Dejongh
Hoe Raf Van Brussel (45) erin slaagt om zijn leven als vader, echtgenoot, radiomaker én zanger te organiseren, lees je elke week in zijn column in Story. Deze week schrijft hij neer hoe het als papa voelt om je dochters vriendjes te zien krijgen.

'Onlangs hadden we het aan de ontbijttafel over Andreas, het liefje van Sam. Je leest het goed: mijn dochter van elf heeft een vriendje', begint Raf zijn column. 'Hij was jarig die dag en mijn dochter had op Instagram een foto van hen beiden gedeeld, versierd met hartjes. Zo schattig! Ik geef toe: toen Sam ons enkele jaren geleden vertelde dat ze een lief had, schonk ik er niet zoveel aandacht aan. Och, kalverliefde, dat zou toch zó weer voorbij zijn? Niet dus. Wat moet ik daarmee? Elfjarigen zijn vandaag nu eenmaal veel rijper dan in mijn jonge jaren. Het enige wat ik mij nog kan herinneren van liefjes op de lagere school, is dat ik een meisje kuste achter een container. De vlinders kriebelden in mijn buik, maar het is bij die ene kus gebleven. Sam en Andreas zijn vooral liefjes in de klas, al zien ze elkaar uiteraard weleens op verjaardagsfeestjes en wil mijn dochter haar lief ook graag eens laten komen spelen. Natuurlijk is hij welkom! Af en toe zie ik hem ook op de speelplaats en hij volgt me op Instagram. Hij liket altijd mijn foto's: een tof kereltje! '

Liefdesperikelen
'Het wringt dus niet dat mijn dochter al een lief heeft, nee. Het doet me zelfs pijn als er liefdesperikelen zijn, want dat gebeurt', gaat Raf verder. 'Meestal vangt mijn echtgenote Ine dat meteen na schooltijd op, dus tegen mijn thuiskomst is de lucht vaak al opgeklaard en is een knuffel van papa voldoende. Maar ik hou mijn hart vast voor al het liefdesverdriet dat ons de komende jaren thuis nog te wachten staat. Eerste liefjes gaan zelden voor eeuwig mee en mijn kinderen zijn alle drie vrij emotioneel... Ondanks die bedenking wil ik het meebrengen van liefjes zeker niet afremmen. Mijn petekindje van zestien heeft een heel tof vriendje, en het is zo leuk om hen samen te zien! Dus laat de jongens maar afkomen, ze mogen altijd mee aanschuiven aan tafel om iets te eten en te drinken. Ik hoop dat ze zich snel thuis voelen - en hoe super zou het zijn om later met hen een pint te gaan pakken of samen naar een concert te gaan? Twee zonen erbij, dat lijkt me geweldig. Het zal pas slikken worden als een van mijn dochters me op een dag komt vertellen dat ze gaat samenwonen. Maar Ine en ik hebben zo'n goede band met de kinderen, ik ben ervan overtuigd dat ook dat geen aardschok zal veroorzaken. En net zoals bij het grote en kleine verdriet vandaag, zullen ze ongetwijfeld altijd blijven aankloppen bij vader en moeder als het eens misgaat...'