Steve Tielens is niet alleen streng voor Monique: "Ik heb alle contact met mijn vader verbroken"

VIER
Dat charmezanger Steve Tielens (45) zijn manusje-van-alles Monique Larminier (72) nogal ruw behandelde, zag iedereen op tv. Maar over zijn vader vertelt hij alleen in Story.

Monique Larminier is al 72, maar doet werkelijk alles wat Steve haar vraagt: hondendrollen opruimen, naar de nachtwinkel gaan, zijn rug afdrogen na een optreden, zijn hemd dichtknopen, zijn veters vastbinden... Toch snauwt de charmezanger zijn 'assistente' af als ze per ongeluk de foute broek meeneemt of een verkeerde weg kiest, zo bleek vorige week in The Show Must Go On. Op sociale media kreeg Steve Tielens het meteen hard te verduren en de woorden 'slavendrijver' en 'divastreken' vielen verschillende keren. "Zoveel negatieve reacties had ik niet verwacht, maar ik begrijp ze wel", zegt Steve in Story. "Zelf ben ik ook geschrokken van de eerste aflevering. Ik voelde een gespannen sfeer. Het was dan ook een montage van de eerste draaidag en toen was ik enorm zenuwachtig. Als ik mij soms iets te hard heb uitgedrukt, wil ik me bij deze graag verontschuldigen."

De zanger is niet bang dat zijn imago nu een deuk heeft gekregen. "Ik krijg nu veel modder over mij heen, maar in de volgende afleveringen zullen de mensen de echte Steve zien. Monique zou toch niet al tien jaar met mij rondrijden als ik haar slecht zou behandelen? Natuurlijk hebben we wel eens een meningsverschil, maar nog nooit kletterende ruzie. Ik heb helemaal geen grote kapsones, ik ben juist heel volks. Ik heb een eenvoudig buitenverblijf op een camping. Perfectionistisch ben ik wel: alles moet in orde zijn. Dus als Monique de verkeerde weg inslaat waardoor ik te laat dreig te komen, kan ik vloeken, ja. Monique doet dat allemaal voor mij omdat het haar passie is. Zij leeft echt voor mij en ziet mij als haar zoon. Ik zie haar ook ontzettend graag, ze is echt one in a million. Ze heeft niet liever dan dat ik haar iets vraag. Als ze thuiszit, verveelt ze zich en wacht ze op mijn telefoontje. Ze geniet ervan om met mij op stap te zijn. Ik zeg haar vaak hoe dankbaar ik ben en binnenkort breng ik zelfs een lied uit, als ode aan haar."

Vader
Steve kijkt in Story ook terug op zijn jeugd. Zijn ouders gingen uit elkaar toen hij tien jaar oud was. "Die breuk was niet fijn, maar mijn broer en ik zijn bij een goede stiefvader terechtgekomen. Mijn moeder en stiefvader hadden een populaire taverne-dancing, De Kroon in Rumst. Daar heb ik mijn eerste stappen in de muziek gezet, achter de draaitafel. Jammer genoeg is mijn stiefvader twee jaar geleden met Kerstmis overleden aan een hersenbloeding, in ons bijzijn. Hij was amper vierenzestig jaar: een harde klap. Mijn biologische vader was een behanger en een harde werker. Ik zag hem graag, maar hij had weinig zelfdiscipline en nam weinig verantwoordelijkheid ten opzichte van zijn kinderen. Hij was een graag geziene gast op café, maar ik heb meer aan mijn moeder gehad. Sinds hij een hersenbloeding kreeg na een valpartij, verblijft hij in een rusthuis. Hij herkent bijna niemand meer. Vorig jaar heb ik sowieso alle contact met hem verbroken. Door zijn levensstijl heeft hij heel wat schulden en daar wil ik niet voor opdraaien als hij ooit overlijdt. Natuurlijk is dat hard. Als ik voorbij het rusthuis rij, denk ik aan hem, ook al heeft hij zijn problemen voor een deel zelf gecreëerd."

Steve en Monique.
VIER Steve en Monique.