Jef Vermassen: 'Tijdens een zware moordzaak vind ik troost bij de kleinkinderen'

Dieter Bacquaert
In de VTM-reeks Vermassen blikt Jef Vermassen (70), de bekendste strafpleiter van ons land, terug op zijn grootste rechtszaken. Het leed en de gruwel hebben de topadvocaat, zelf vader en grootvader, diep getekend. 'Zonder empathie zou ik ook geen goede strafpleiter zijn', vertelt hij in Story.

De dode baby's in crèche Fabeltjesland, de moord op Annick Van Uytsel en de schietpartij van Hans Van Themsche: het zijn maar enkele van de vele diepmenselijke drama's die aan bod komen in Vermassen. Lang nadat justitie zijn werk heeft gedaan, hakken de gruwelbeelden er nog steeds diep in bij Jef Vermassen zelf. 'Als advocaat ga je mee in die hele calvarietocht met de slachtoffers en nabestaanden. Zoveel verdriet en lijden, dat weegt op je, zeker als er jonge mensen en kinderen bij betrokken zijn. Ik ben zelf vader én grootvader. Ik zie nog altijd die foto voor me van dat dode baby'tje in die lege crèche, vermoord door Kim De Gelder. Net zoals dat beeld van Luna, op de koude straatstenen in Antwerpen. Ik ben wel een man, maar waarom zouden wij onze gevoelens niet mogen tonen? Ik heb de camera's ook nooit gevraagd om te stoppen met draaien als ik ontroerd was. Empathie is zo belangrijk in onze job. Als je niet meeleeft met de ouders van een vermoord kind, ben je in mijn ogen geen goede strafpleiter.'

Gevoeliger
Vermassen geeft toe dat hij met de jaren nog gevoeliger is geworden. 'Dat zal de oude dag wel zijn. Je wordt milder. En hopelijk ook wijzer. Hoe ik die gruwel verwerk? verwerk? In de slopende weken tijdens en na een proces neem ik mijn kleinkinderen graag op schoot om hen een verhaaltje te vertellen. Dat is mijn troost. Ik wil trouwens nog een sprookjesboek schrijven, met allemaal zelfverzonnen verhaaltjes. Toen onze dochters klein waren, verzon ik ook vaak verhaaltjes voor hen. Mijn jongste spoort me nu aan om ze te bundelen. Zij wil de tekeningen maken. En de kleinkinderen kijken ernaar uit.' Ook in de rechtbank is Vermassen een alom geprezen verhalenverteller. 'Dat heb ik geleerd als leider bij de KSA. Het klinkt misschien bizar, maar zelfs in het moeilijkste pleidooi probeer ik humor te stoppen. Timing is hierbij ontzettend belangrijk. Soms zit ik daar weken op te studeren. Als je in zo'n spanningsveld van gruwel en verdriet op het juiste moment een kwinkslag kunt inlassen, dan zorgt dat voor pure ontlading. Tijdens het proces van de parachutemoord bracht ik bijvoorbeeld ter sprake dat de beklaagde (Els Clottemans, nvdr.) ooit in de Verenigde Staten naakt én met een kinderzwembandje rond haar voeten met een parachute was neergedaald. Een dame van meer dan 100 kg. Om haar gedrag aan de kaak te stellen, heb ik toen gepleit: 'Kijk mensen, ik heb één ding geleerd in dit proces. Nu weet ik waarom je in Amerika veel meer ufo's ziet dan in Europa. Als je zoiets naar beneden ziet komen, dan begin je toch in ufo's te geloven!' De mensen lagen plat van het lachen.'

Wil je het hele interview met Jef Vermassen lezen? Haal dan snel de nieuwe Story in huis.