Hilde De Baerdemaeker: "De geboorte van mijn kinderen was mijn grootste geluk, maar ook mijn grootste angst"

Dieter Bacquaert
Naar aanleiding van Wereldprematurendag op 17 november wil actrice Hilde De Baerdemaeker (38) de aandacht vestigen op de zorg van te vroeg geboren baby's. Haar eigen tweeling kwam namelijk tien weken vroeger dan verwacht ter wereld.

Wie de kerngezonde Marcel en Marilou vandaag leert kennen, zou nooit kunnen vermoeden dat ze zo voor hun leven hebben moeten vechten.  Maar Hilde herinnert zich de bevalling en de daaropvolgende moeilijke maanden levendig. 'Ik was nog maar zesentwintig weken zwanger toen ik mijn eerste weeën kreeg. Veel te vroeg, ze waren amper levensvatbaar. Dus moest ik platliggen. Uiteindelijk zijn ze geboren na dertig weken, met een spoedkeizersnede. Dat was heel heftig. Omdat het al zes jaar geleden is en alles goed is afgelopen, kan ik er nu vlot over praten, maar toen zat ik in een emotionele rollercoaster', zegt Hilde in Story. 'Normaal moest ik op een roze wolk zitten, maar ik dacht aan het ergste. Ik heb hun geboorte ervaren als mijn grootste geluk én de grootste angst van mijn leven. Ik heb letterlijk doodsangsten uitgestaan. Ik was bang om mij te hechten. Het kon wel eens hello, goodbye zijn.'

Eerste dagen
Marcel moest de eerste dag al meteen onder narcose voor een operatie aan de slokdarm, Marilou deed het beter. 'Zij moest nooit beademd worden. Ze noemden haar de stille groeier. Ze was rustig, terwijl Marcel heel veel stress heeft doorstaan. Zijn vruchtzak scheurde als eerste waardoor hij een tijdje zonder water zat. Daarna volgde die operatie en zijn herstel. Hij heeft heel hard moeten vechten', vertelt Hilde. Marcel en Marilou moesten twaalf weken in het ziekenhuis blijven na hun geboorte. 'Vooral met Marcel hadden we het moeilijk: we mochten hem pas na twee weken vastpakken. Toen was hij eindelijk stabiel en verlost van de beademingsmachines. Heel vreemd om twee weken lang door de couveuse te staren naar de mooiste jongen ter wereld, ook al zat hij onder de buisjes en sondes. Onderweg van het ziekenhuis naar huis zette ik in de wagen de grootste jankliedjes op en huilde ik mijn ogen uit. Maar thuis herpakte ik me. Dan kookte ik voor mijn man en de grote kinderen en probeerde ik er voor hen te zijn. Eigenlijk heb ik die periode gebruikt om goed te slapen en te herstellen van mijn keizersnede. Normaal hebben prille ouders die eerste periode slapeloze nachten, maar ik moest alleen opstaan om melk af te kolven.'

Sterkere relatie
De zware periode met Marcel en Marilou had ook een invloed op de relatie van Hilde. 'Ouders mochten op de afdeling neonatale intensieve zorgen aanwezig zijn van acht uur 's ochtends tot acht uur 's avonds. Waar denk je dat ik zat tussen acht en acht? Tussen twee couveuses! Liedjes aan het zingen, mee pampers verversen, een badje geven... Maar mijn man vond het moeilijk om daar zo lang te zijn. De tweeling zo zien, raakte hem heel hard. Bovendien moest hij ook nog gaan werken en wilde hij er ook zoveel mogelijk zijn voor Milan en Sam, de halfbroer en -zus van onze tweeling. Pieter is elke dag op bezoek geweest, maar minder lang. Uiteindelijk zijn Pieter en ik er veel sterker uitgekomen. We hebben geleerd om te aanvaarden, los te laten en dankbaar te zijn om wat je wel hebt. We waarderen nog meer kleine dingen en genieten enorm van onze kinderen die lachen en elkaar graag zien. Dat ze een leven hebben gekregen, maakt ons intens gelukkig.'

Wil je het hele interview met Hilde lezen? Haal dan snel de nieuwe Story in huis.