Regisseur Lieven Debrauwer verzamelt parfum: “At vaak boterhammen met kaas om het te kunnen betalen”

Lieven Debrauwer
Yves Masscho Lieven Debrauwer
Lieven Debrauwer (50) is gepassioneerd door parfum. Al sinds z’n achttiende verzamelt de Gentse regisseur heerlijk geurende flesjes en flacons. “Allemaal de schuld van m’n tante”, zegt Lieven in Dag Allemaal, die zelfs z’n hondje Liu naar een bekend parfum heeft genoemd.

Wie Lievens huis in Sint-Amandsberg binnenstapt, kan onmogelijk naast z’n verzamelwoede kijken. In de gang, de woonkamer, de badkamer... overal staan parfumflesjes. En dan moeten we z’n parfumkamer nog zien. “Ja, ’t zijn er intussen veel, hé”, zegt hij. “Meer dan 500 zelfs en m’n collectie groeit - zij het traag - nog steeds aan.”

Vanwaar komt jouw passie voor ­parfum?

Wel, zie je die foto daar met die rouwband. Dat was de oudste zus van mijn vader: tante Leona. Toen ik in Gent fotografie studeerde, kwam ze geregeld samen met m’n moeder een bezoekje brengen op m’n kot. Als student kon ik me alleen maar de goedkope parfums van de Aldi permitteren. En m’n tante bracht me op een dag een flesje Lagerfeld Cologne, zo’n heel verfijnd flesje, in een mooi doosje, en met een heel aparte, zoete, amberige geur. Voor mij was dat een openbaring. Toen dat flesje leeg was, vond ik het te mooi om weg te gooien. In de Inno in Gent, waar m’n tante het gekocht had, ontdekte ik dat er een heel gamma van ­Lagerfeld bestond. Ik ben die dan zelf beginnen te kopen.

Had je daar dan het geld voor?

Ik spaarde ervoor, hé. Ik at toen een week boterhammen met kaas om geld uit te sparen zodat ik dat parfum zou kunnen kopen. Ik was verliefd op die geur. Je kunt dus wel zeggen dat mijn tante me de liefde voor parfum bijbracht.

Sinds je 18de verzamel je dus al ­parfumflesjes?

(knikt) Ik heb m’n lege flesjes nooit weggegooid. Mensen brengen me ook soms zakken vol met lege flesjes, omdat ze weten dat ze mij daar een plezier mee doen. Ik pik er dan de mooiste uit.

Je verzamelt dus ook lege flesjes.

Zeker. Maar ik vul die dan met kleurstof, hé. Mensen hebben daar een verkeerd beeld van. Ze denken dat er hier een fortuin aan parfum staat. Honderden flesjes aan een gemiddelde van 50 euro, dat zou al snel 25.000 euro zijn. Dat is natuurlijk onzin. Kijk, die drie grote vitrinekasten in mijn parfumkamer, daarin staan alleen maar flesjes die ik zelf heb gevuld. Dat zijn dummy’s, ­etalagemodellen. Die grote flessen worden gemaakt om in de etalage te staan. Daar is veel licht en zon waardoor echt parfum snel kapot zou gaan, of troebel zou worden. Dankzij een chemische kleurstof blijft de inhoud van de etalage­flessen er proper uitzien.

Je hebt toch ook flesjes met écht parfum.

Ja, ik heb er wel wat. In de vitrinekast in de gang staan mijn gebruiksparfums omdat het daar donkerder en koeler is. Ik heb een kleine honderd parfums om te gebruiken. Maar veruit de meeste van de flesjes die je hier ziet, zijn gevuld met een vloeistof die op parfum lijkt. Ik koop geregeld flesjes voor een euro of nog minder op rommelmarkten. Ik vul die dan zelf met gekleurd water.

Het gaat je dus niet enkel om de geur.

Die flesjes zijn ook kunstwerkjes, hé. Kijk hier rond, mijn hele huis is visueel rijk. Al dat goud in m’n eetkamer, daar ben ik gek op. Hier geef ik ook mijn ‘Boudoir Parfum’-­sessies. Ik ontvang dan maximaal zes mensen, trakteer hen op koffie en taart, en dan geef ik m’n lezing over parfum. Ik heb ook al 360 parfumlezingen op verplaatsing gegeven. Ik vertel dan over m’n passie.

Hoe duur is die passie precies?

Parfum kost wel wat geld, maar zoveel koop ik er niet, hoor. (knipoogt) Sinds ik in 2013 met m’n parfumlezingen begon, vertegenwoordig ik ook enkele parfumhuizen. Van Chanel kreeg ik de parfums die ik gebruikte tijdens m’n lezingen cadeau.

Verkoop je die soms ook?

Nee. Ik heb nog nooit iets verkocht. Behalve m’n boek: ‘Passie & Parfum’. Na m’n lezing kunnen mensen wel komen ruiken aan de parfums in m’n koffer. En dan zijn ze soms geïnteresseerd om die in de winkel te gaan kopen.

Wat is jouw lievelingsparfum?

Shalimar. Dat parfum van ­Guerlain is één van mijn klassiekers. Ik draag het vaak, maar ik wissel regelmatig.

Zijn er flesjes die extra bijzonder zijn voor jou?

Ja. Zoals het flesje Champagne, van Yves Saint Laurent. Dat heb ik van Arlette, de mama van Natalia gekregen. Ik was eens bij haar thuis gaan eten en ze heeft me dat gegeven, omdat ze wist dat ik parfumflesjes verzamel. ‘Dat is van ons Nathalie’, zei ze. ‘Je mag het hebben. Het is toch leeg.’

Is het iets speciaals?

Ja. Het parfummerk Champagne werd verboden omdat de Champagne-boeren vonden dat die naam niet gebruikt mocht worden voor parfum. Yves Saint Laurent moest die flesjes uit de handel halen. Ze hebben dat opnieuw op de markt gebracht onder de naam Yvresse. Natalia is hier thuis eens naar m’n collectie komen kijken, zag dat flesje staan en zei: ‘Hey, ik heb dat ook nog gehad.’ Ik zei: ‘Ja, het is jouw flesje dat hier staat!

Deel jij je huis met een parfum minnende vriend?

Met m’n hond, hé. M’n vrienden die hier vroeger woonden, waren wel altijd parfumliefhebbers. Iemand die alleen maar okselzweet wil ruiken, is hier niet op z’n plaats. (lacht)

Je nieuwe hondje heet niet toevallig Liu, naar een parfum van Guerlain.

(knikt) Ik vind het ook wel een mooie naam, hoor. En er is een leuk verhaal aan verbonden. In 1921 had Jacques Guerlain, die Shalimar net had gemaakt, een ontmoeting met Ernest Beau, die N°5 van Chanel creëerde. Ze besloten om bij wijze van uitdaging elkaars parfum na te bootsen. De winnaar mocht zijn parfum pas een paar jaar later op de markt brengen en moest het uiteraard ook een andere naam geven. Guerlain won en bracht het parfum Liu in 1929 op de markt.

Het ruikt hier lekker in je huis. Spuit je weleens parfum op een meubelstuk?

Nee, maar wel soms op m’n kunstrozen. In de parfumerie mag je eigenlijk niet spreken over spuiten, dat klinkt ordinair. We spreken van parfum verstuiven of vaporiseren. Spuiten is voor brandweermannen en andere activiteiten. (lacht)




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.