Zanger David Vandyck maakte nummer over relatie met zijn zoon Niels: “Hij kreeg op school te horen dat hij geadopteerd is”

Kristof Ghyselinck
“Plots gooide Niels dé vraag op tafel. Isabelle (43) en ik kregen geen hap meer door onze keel.” David Vandyck (40) vertelt het voor het eerst: zijn zoon Niels (13) is niet zijn eigen vlees en bloed. “Er is een grote last van onze schouders gevallen”, zegt hij.

‘Weer even klein’. Zo heet de derde single uit David Vandycks nieuwe album. Een bijzonder gevoelig nummer dat hij zingt voor z’n zoon Niels. Dat Niels geadopteerd is, was een goed bewaard geheim. Tot nu. “Dit is zo’n mooi verhaal, ik wil er ook andere mensen mee inspireren”, zegt David. “Adoptie mag geen taboe zijn.”

Hebben jullie Niels geadopteerd omdat Isabelle en jij geen kinderen kunnen krijgen?

David: Nee. Niels is de zoon van Isabelle uit haar vorige huwelijk. Toen ik haar twaalf jaar geleden leerde kennen, was Niels anderhalf.

Jullie zijn twaalf jaar samen en Niels is dertien. Die rekensom kan de buitenwereld ook maken...

David: Maar niemand heeft dat gedaan, kennelijk. Mijn fans hebben er zich alleszins nooit vragen bij gesteld.

En de mensen in je omgeving?

David: Die weten het allemaal. Toen ik Niels heb geadopteerd, hebben we meteen onze familie en vrienden ingelicht.

Waarom wou je Niels adopteren?

David: Simpel: mijn liefde voor Isabelle was zo groot dat ik haar zoontje er graag wou bijnemen. Door een adoptie kon ik ervoor zorgen dat Niels mijn familienaam kreeg en beschouwd werd als mijn zoon. Ik voelde me ook echt zijn vader, ik heb z’n pampers nog ververst.

Je was nog maar een halfjaar samen met Isabelle toen. Het ging wel snel.

Isabelle: De eerste keer dat we samen op reis gingen, was Niels bij m’n mama. Ze zei: ‘Stel dat er jullie iets overkomt, wat moet er dan met Niels gebeuren?’ Dus begonnen David en ik na te denken: moet hij dan naar zijn biologische vader?

Dat zou de logische gang van ­zaken zijn, nee?

David: En toch heeft hij zich onmiddellijk neergelegd bij de adoptie, en beslist om afstand te doen van Niels.

Niels’ biologische vader wenste geen co-ouderschap?

David: Daar is zelfs nooit over gesproken. Het klinkt misschien cru, maar die man had Niels eigenlijk liever niet. Ik wou hem adopteren zodat hij kon opgroeien in een warme thuis.

Niels: En al die jaren dacht ik: ‘David ís mijn papa’.

En daar ben jij blij mee, Niels?

Niels: Ja, hoor. Hij is mijn allerliefste en allerbeste papa. En dat zal altijd zo blijven.

Hoe reageerde jij toen je hoorde dat David jou heeft geadopteerd?

Niels: Ik schrok nogal. Een paar jaar geleden zei een jongen op school me: ‘Jouw papa is je echte papa niet.’ Mijn eerste reactie: ‘Nee, dat is niet waar.’

Waar had die jongen dat vandaan?

Niels: (haalt de schouders op) Hij zei dat hij dat op internet had gelezen, maar dat kan niet.

David: Wij wilden wachten om Niels in te lichten tot hij oud genoeg was om het te begrijpen.

Isabelle: Maar we zaten wel met de schrik: ‘Wat als hij het van iemand anders verneemt?’

En net dat gebeurde...

David: (knikt) We zaten samen aan de keukentafel. En toen zei Niels wat die jongen op school tegen hem had gezegd. Isabelle en ik kregen geen hap meer door onze keel. Ik heb het dan op een heel zachte manier bevestigd en we hebben verteld hoe de vork aan de steel zat. Dat was moeilijk, maar tegelijkertijd ook bevrijdend. Sindsdien is er een grote last van onze schouders gevallen.

Vroeg Niels naar z’n biologische vader?

David: Ja. En we hebben hem antwoorden gegeven.

Isabelle: Ik heb hem ook foto’s getoond. Zodat hij weet hoe z’n biologische vader eruitziet.

Niels: Ik wou toen eens praten met die meneer, om te vragen waarom hij dat gedaan had. We besloten te bellen naar hem.

En, hoe was dat?

Niels: Dat was niks speciaals eigenlijk.

Isabelle: Niels had maar één vraag: ‘Waarom?’ En hij kon daar niet op antwoorden. Ik denk dat hij schrok dat Niels zo hard was.

David: Niels is anders nochtans heel zachtaardig.

Niels: Ik vond het gewoon niet kunnen wat hij heeft gedaan.

Heeft hij een reden gegeven?

Niels: Nee. We hebben het telefoontje toen afgerond. Zodra ik hem hoorde, was mijn interesse in de uitleg al weg Achteraf ben ik daar nog een week mee bezig geweest, maar daarna is dat uit m’n hoofd gegaan. Ik vind het allemaal niet zo erg, want ik heb het gevoel... (kijkt David aan) dat jij mijn papa bent.

David, Isabelle en jij hebben geen kinderen van jullie samen.

David: En da’s een bewuste keuze. Ik was bang dat ik een kind dat biologisch van mij zou zijn, nog liever zou zien of zou voortrekken. Dat wou ik niet.

Niels: Ik ook niet. Als er een nieuw kind bijkomt, krijgt dat sowieso meer aandacht. (lacht) Nee, voor mij is alles goed zoals het is.




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Veerle Leeuwerck

    alle, dat kind moest al eerder weten dat het geadopteerd was!! ik heb een zoon via donorsperma (het is wel wat anders), maar hij weet al van bij zijn geboorte hoe de vork aan de tseel zit!

  • nadine Nadine Martin

    Waarom zo lang zwijgen , nu heeft de jongen het vernomen van anderen . Voor het te vertellen moet je geen 18 jaar zijn hoor Heel spijtig !!!