Vroeger alleen voor buitenbeentjes, vandaag hipper dan hip: emo is terug uit zijn winterslaap

Billie Joe Armstrong, Tre Cool en Mike Dirnt van Green Day in de Winners Room bij de MTV Europe Music Awards (EMA's) in het FIBIS Conferentie- en Expositiecentrum in Sevilla.
ANP Kippa Billie Joe Armstrong, Tre Cool en Mike Dirnt van Green Day in de Winners Room bij de MTV Europe Music Awards (EMA's) in het FIBIS Conferentie- en Expositiecentrum in Sevilla.
Nee, dit is geen throwbackfoto. Niemand minder dan Green Day won gisteren een felbegeerde EMA. De muziekveteranen hernemen daarmee hun plaatsje op de troon als ‘beste rockband’. Hoewel ze nooit echt zijn weggeweest, kunnen we wel degelijk spreken van een comeback: een comeback naar de algemene hitlijsten, naar de harten van de jongere generaties, en naar de mainstream media. En ze zijn lang niet de enigen in hun soort.

Niet alleen Green Day, maar ook oude bekenden als My Chemical Romance, Fall Out Boy, Weezer en Rage Against The Machine schudden het stof van zich af. Allemaal posterboys van de zogenaamde ‘scene’: de golf van emo- en punkrockmuziek die de vroege jaren 2000 overspoelde. Destijds zag je ze namelijk overal: jongeren in leren jasjes en gestreepte broekkousen, met net iets te veel eyeliner waarvan maar één oog zichtbaar was van achter hun zwartgeverfde haren. Pure nostalgie voor menig Millennial, al betekende dat destijds nog vaak achterklap en een status als buitenbeentje. Emo-muziek was namelijk veel dingen, maar cool was het zeker niet. Dat is vandaag wel even anders. Tegenwoordig moet je niet verder zoeken dan C&A of H&M om je rood geruite plaid jasje met leren rok te vinden, en die beweging weerspiegelt zich ook in de muziekwereld.

Green Day nam het allemaal zo serieus niet tijdens het rode loper-event van de EMA’s.
Photo News Green Day nam het allemaal zo serieus niet tijdens het rode loper-event van de EMA’s.

Dit weekend waren niet alleen de EMA’s een baken voor de terugkeer van emo-rock, maar ook ‘Emo Night’, een feest dat vanuit Californië is overgewaaid naar het Antwerpse, vond zaterdag weer plaats. Het gaat om een fuif waar enkel en alleen emo-muziek wordt gedraaid. Razend populair in de States, en nu ook hier. Enkele jaren geleden was het nog mogelijk om tickets te kopen aan de kassa, deze keer was het event volledig uitverkocht en werd via sociale media al gewaarschuwd dat het hopeloos was om op te dagen zonder ticket. 

Het is niet de eerste keer dat emo-muziek opflakkert. Het fenomeen is al enkele jaren aan de gang. Emo is ondertussen al aan zijn vierde (of was het al de vijfde?) golf toe. Volgens bepaalde critici zou het genre in het bijzonder dominant zijn telkens er een republikein in het Witte Huis zetelt. Met Trump aan het roer houdt die theorie voorlopig alvast stand. Het muziekgenre heeft namelijk een basis in collectieve verontwaardiging en zelfs woede. De meeste bands in kwestie hebben voornamelijk democratische sympathieën, of opteren nog liever voor anarchie dan voor een uitgesproken rechts bestuur. 

My Chemical Romance, de terugkeer ‘die er nooit zou komen’

De meest opvallende comeback kwam er op Halloween. Op 31 oktober kondigde My Chemical Romance hun langverwachte - maar toch heel ónverwachte terugkeer naar het podium aan. De succesvolle punkrock-band scheerde hoge toppen met nummers als ‘The Black Parade’, maar ging uit elkaar in 2013. Waar frontman Gerard Way (intussen ook bekend van zijn Netflix-reeks ‘The Umbrella Academy’) jarenlang bij hoog en laag beweerde dat er nooit of te nimmer sprake zou zijn van een comeback, bewijzen ze nu het tegendeel. Op 20 december spelen ze hun eerste concert na de hiatus, in Los Angels. Het was binnen enkele minuten uitverkocht. “We hadden ons geen warmere ‘welkom terug' kunnen wensen”, laat de band weten via Twitter. “Bedankt vanuit de grond van ons hart, we hadden dit echt niet verwacht.” 

Of My Chemical Romance na december ook opnieuw de wereld rond gaat touren is nog niet bekend, maar dat is niet onwaarschijnlijk, gezien de twitter-boodschap in kwestie wordt afgesloten met “see you soon”. We mogen dus verwachten dat hun ‘black parade’ binnenkort weer uitgaat. 

(Lees verder onder video)

Rage Against The Machine, weer terug na 9 jaar

Nog meer sensatie in de rockscene: Rage Against The Machine is na een pauze van negen jaar weer bij elkaar. Dat heeft de eigenzinnige band uit Los Angeles vandaag op Instagram bekendgemaakt. De groep rondom rapper Zack de La Rocha en gitarist Tom Morello is volgend jaar headliner op Coachella, een van de grootste festivals van de wereld.

Rage Against The Machine veroverde in de jaren negentig in sneltreinvaart de wereld met hun eigenzinnige mix van rap, heavy metal en punk, gekoppeld aan energieke concerten en zeer uitgesproken politiek getinte teksten. De groep scoorde in het alternatieve circuit een monsterhit met het kapotgedraaide ‘Killing In The Name’ (met de bekende lyric “fuck you, I won’t do what you told me”). In 2020 geeft de groep in ieder geval vijf shows in Amerika. Of er ook nieuwe muziek komt en een Europese tournee volgt, is (nog) niet duidelijk.Van de vijf data zijn er twee in Indio, Californië tijdens Coachella. De andere plaatsen zijn El Paso, Las Cruces en Phoenix.

De iconische band, die werd opgericht in 1991, heeft sinds 2011 niet meer opgetreden. Frontman Zack de la Rocha was de laatste jaren vooral bezig met soloprojecten. Gitarist Tom Morello, drummer Brad Wilk en bassist Tim Commerford vormden samen met Chuck D van Public Enemy en B-Real van Cypress Hill de supergroep Prophets of Rage en stonden afgelopen zomer nog op Pukkelpop. Het laatste concert van Rage op Belgische bodem dateert dan weer van juni 2008. Toen werd het dak van het Antwerpse Sportpaleis er vakkundig afgeblazen. Hopelijk in 2020 meer van dat. 

De Hella Mega Tour, de natte droom van elke punkrock-liefhebber

Wat is er beter dan een rockconcert met één headliner? Een concert met drié headliners, zo dachten de mannen van Green Day, Fall Out Boy en Weezer, stuk voor stuk kopstukken van de ‘scene-beweging’. Respectievelijk opgericht in 1986, 1992 en 2001 kunnen ze ook allemaal stellen dat ze tot de harde kern van het genre behoren. Gezamenlijk trekken ze binnenkort langs de grootste arena’s van de Verenigde Staten en Europa. Naar aanleiding van de tour brengen ze allemaal een nieuw album uit. Van Green Day herinneren we ons vooral het nummer ‘Basket Case’, Fall Out Boy zit in het collectieve geheugen met ‘Sugar, We’re Going Down’ (zie hieronder) en Weezer knalde dan weer met ‘Say It Ain’t So’. Alle drie de bands zijn stevig gemoderniseerd in geluid, waardoor ze al een tijdje kunnen meedraaien in de populaire muziekscène. 

Vooral Fall Out Boy hoorden we de laatste jaren al geregeld passeren op de populaire radiozenders, met hits als ‘Centuries', en hun meest recente samenwerking met Macklemore: ‘Summer Days’. Hun bassist en schaduwfrontman, Pete Wentz, kan nagenoeg gezien worden als een patroonheilige van het hele emo-gebeuren. Niet iedereen is even enthousiast over hun nieuwe pop-sound, maar frontman Patrick Stump windt er geen doekjes om: “Het is zwemmen of verzuipen in deze business.” 

Green Day, Fall Out Boy en Weezer staan op 17 juni 2020 samen in het Sportpaleis

(Lees verder onder video)

Panic! At The Disco, cool genoeg voor Taylor Swift

Tot slot is er ook nog Panic! At The Disco, in tegenstelling tot de originele opstelling uit 2004 spreken we tegenwoordig meer over een one man show dan over een band. Maar Brendon Urie is met zijn stembereik van vier octaven op zich dan ook genoeg om het bestaansrecht van de groep te blijven verantwoorden. We kennen Panic! At The Disco van het nillies-nummer ‘I Write Sins Not Tragedies’ (zie hieronder), maar ook zijn laatste platen ‘Death Of A Bachelor’ en ‘Pray For The Wicked’ vlogen vlotjes over de toonbank. In maart dit jaar was hij nog te gast in ons land, waar hij voor het eerst de Lotto Arena kon vullen in plaats van de veel kleinere Antwerpse Trix. Zijn meest recente single ‘High Hopes’, is trouwens een grote radiohit op dit moment. 

Een andere recente hit kwam er in samenwerking met een onverwachte partner: popdiva van het moment, Taylor Swift. Samen brengen ze het nummer ‘Me!’, niet bepaald een emo-plaat, maar wel eentje die inspiratie haalde uit het genre. “We lijken misschien een vreemde combo, maar ik ben al sinds mijn jeugdjaren gek op emo”, bekent Swift. “Ik haalde veel inspiratie voor mijn lyrics bij Fall Out Boy, en ja, ook bij Brendon. Dat we vandaag meer en meer terugwijken naar dat genre vind ik geweldig.” Kortom, emo is er in alle vormen en maten, maar één ding is zeker: we kunnen er voor het eerst niet meer omheen. 

Brendon Urie van Panic! At The Disco en Taylor Swift hebben samen een single.
Instagram Brendon Urie van Panic! At The Disco en Taylor Swift hebben samen een single.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.