Oud metaal roest niet: oudjes heersen op Alcatraz, de gezelligste gevangenis van het land

Saxon
ANN KERMANS Saxon
Ze zijn ongeveer 40 en 50 jaar bezig, maar Saxon en Uriah Heep zijn nog altijd top. Dat bewijzen ze op Alcatraz, het tweede grootste metalfestival van het land dat opnieuw doorgaat op het terrein van de Lange Munte in Kortrijk. Graspop mag dan het grootste zijn, voor veel metalheads is Alcatraz dankzij de schaal het gezelligste festival.

Het evenement is vernoemd naar het beruchte gevangeniseiland in de baai van San Francisco, de bakermat van de thrashmetal waar de organisatie zo dol op is. Het hoofdpodium, dat eruitziet als een gigantische gevangenismuur, is dit jaar nog groter. Met La Morgue heeft het festival een tweede tent na The Swamp, goed voor vooral Belgische bands uit het stoner-, doom- en postmetalhoekje. Het laat de organisatie toe nog breder te programmeren en nog meer in te zetten op beleving.

Alcatraz
Gino Van Lancker Alcatraz

Alkerdeel uit Zomergem mag La Morgue inwijden met een erg rauwe mix van sludge en black, gedrenkt in geschreeuw. Geen spek voor ieders bek, maar perfect voor de relatief kleine ronde circustent. Het Eindhovense trio An Evening With Knives bouwt daarna een zweterig feestje met uitstekend gespeelde melodieuze, meeslepende postmetal. Ook tijdens het Oostendse Maudlin, dat een dreunende muur van geluid optrekt, is het gezellig druk. Conclusie: het extra podium is een succes, al blijft het jammer dat nu ook op Alcatraz optredens met elkaar overlappen.

Alcatraz
Stijn Verbruggen Alcatraz

Een echt grote headliner die bekend is buiten ‘het wereldje’ ontbreekt dit jaar, maar de affiche bulkt wel van de kwaliteit. Zo heeft de organisatie cultband Vio-Lence speciaal laten overvliegen voor hun allereerste Europese optreden sinds de oprichting in 1985. De thrashgroep heeft een song die Officer Nice heet, iets waar de Alcatrazorganisatie de mosterd heeft gehaald voor de festivalmascotte, een ongure gevangenisbewaker. Dat nummer mag natuurlijk niet ontbreken, en verder worden de fans getrakteerd op heel de plaat Eternal Nightmare. 

Vio-Lence
ANN KERMANS Vio-Lence

Nog een opvallende ‘oude’ thrashband waar veel fans naar uitkijken is het New Yorkse Demolition Hammer, dat begin jaren 90 enkele knoerten van thrashplaten afleverde alvorens te splitten. De heren, die sinds 2016 weer optreden, delen enkele welgemikte karateslagen op de adamsappel uit. Weinig blabla maar veel boemboem: weinig bands hebben een naam die zo goed de lading dekt.

Demolition Hammer
Heerlen Demolition Hammer

‘s Ochtends wordt het festival geplaagd door wat regen, maar dat houdt het publiek niet tegen. Iets na de middag is The Swamp al aangenaam gevuld voor de aanstekelijke metalcore van het Japanse Crystal Lake. “Iedereen dansen!”, gebiedt de frontman. Na de ochtendlijke buien blijft de eerste dag zo goed als droog. “Fuck the rain!”, weet het Griekse Firewind, dat verrast met een cover van Michael Sembello’s Maniac.

Firewind
Elsie Roymans Firewind

Ook verrassend is David Vincent, de voormalige frontman van Morbid Angel. Met zijn nieuwe band Vltimas laat zijn vertrouwde bas achterwege en zingt hij alleen. Zo zwart als zijn hoed is, zo diep en donker is zijn o zo herkenbare stem nog altijd. “Hebben jullie een leuke tijd, Alcatraz?”, bromt hij. Jazeker!

Vltimas
ANN KERMANS Vltimas

Saxon sluit de Prison Stage af met een reeks klassiekers om u tegen te zeggen. Van opener Motorcycle Man tot derde toegift Princess of the Night, Saxon zingt en speelt uitstekend, al lijkt de goed geoliede metalen machine vooral op automatische piloot te draaien. De band viert de veertigste verjaardag van de eerste plaat en laat zijn grote adelaar uit de nok van het podium zakken voor The Eagle Has Landed. They Played Rock and Roll wordt opgedragen aan alle leden van Motörhead. Want “wij houden van Motörhead”.

ANN KERMANS

Opeth tovert als afsluiter van The Swamp echte magie de tent in, deels omdat Mikael Åkerfeldt en co niet tegelijk spelen met een andere band. Zo komen de rustige partijen uitstekend uit de verf, iets wat op festivals als Graspop wel eens verpest wordt door gebeuk van het hoofdpodium. Vooraan kan je bijna een speld horen vallen tijdens de ingetogen momenten, waardoor Opeth je zo helemaal meezuigt in zijn trip, vol woeste pieken en donzige dalen. Met stip een van de beste optredens van het weekend.

ANN KERMANS

Dé topper van de openingsdag is wat ons betreft echter Uriah Heep. De band viert volgend jaar zijn vijftigste verjaardag, al schiet van de oerbezetting alleen gitarist Mick Box nog over. Zanger Bernie Shaw en keyboardspeler Phil Lanzon zijn echter ook al meer dan dertig jaar van de partij. Zeker gezien de hoge leeftijd van de groep is het opmerkelijk hoe enthousiast het vijftal op het podium staat. Het spelplezier spat ervan af, en Uriah Heep blijft ook gewoon topplaten afleveren.

Alcatraz
Stijn Verbruggen Alcatraz

Na enkele sterke songs van het jongste album Living the Dream duikt Heep in zijn rijke verleden, voor klassiekers als Gypsy, July Morning, Lady in Black en natuurlijk Easy Living. De koortjes klinken hemels, het spel is strak en de immer lachende Box zwaait weer vrolijk wriemelend in het rond, alsof hij zijn solo’s echt in het publiek strooit.

HANS VAN HOOF

Shaw vraagt of de band volgend jaar mag terugkomen om hun vijftigste verjaardag te vieren, en zegt dat ze na de show nog nog niet meteen naar bed gaan. “We blijven nog wel op tot twee of drie uur, want jullie hebben het beste bier ter wereld!”

Stijn Verbruggen
Alcatraz
Stijn Verbruggen Alcatraz



2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Willy Boshart

    Uriah Heep speelde de sterren van de hemel. Die mannen kunnen nog jaren mee!

  • Kai Rombouts

    Crusader van Saxon, een song die de heldhaftigheid van kruisvaarders alle eer aan doet !